🔴 جناب ایرج؛ من در مقابل فریاد، باز هم دلیل آوردم. شما در برابر منطق، دوباره فحش دادید. ■ گفتید: روح‌الله عجمیان، چون فرزند داشت، چند نفر اعدام شدند. بله، و اگر کسی با میله آهنی، مغز شما یا عزیزتان را متلاشی می‌کرد، آیا باز هم می‌گفتید: اعدام نکنید؟! عدالت، وقتی علیه ما باشد، نامش ظلم نیست! جرمِ قتل، آن‌قدر سنگین هست که در همه نظام‌های قضایی دنیا مجازات سخت داشته باشد؛ حتی در اروپا. چرا برای هر جنایت، دنبال توجیه هستید؟ ■ گفتید: هیچ‌کس برای فرزندان معترض محاکمه نشد. آیا معترض بودن، یعنی آتش‌زدن آمبولانس؟ کشتن طلبه‌ای که برای آموزش قرآن آمده بود؟ آیا اعتراض، یعنی کشیدن چاقو به مأمور یا سوزاندن قرآن؟! من هم منتقدم، اما فرق هست بین معترض و آشوبگر ؛ چرا شما این خط را پاک می‌کنید؟ ■ گفتید: مادر ستار بهشتی فریاد می‌زند. بله، و همان‌طور که پیش‌تر نوشتم، همان زمان مأمور خاطی محاکمه و زندانی شد. اما در میان‌تان، آیا کسی را دیده‌اید که بابت سوزاندن زنده‌ی آرمان علی‌وردی یا پاره‌پاره کردن عجمیان، حتی یک معذرت‌خواهی کرده باشد؟ اشک شما اگر فقط برای قربانی‌های یک‌طرف بریزد، اسمش عدالت نیست؛ تعصب است! ■ گفتید: شما ماله‌کش نظام هستید. اگر دفاع از حقیقت، ماله‌کشی است؛ پس از امروز هر فکری که خلاف رسانه‌های شما باشد را همین‌طور بنامید. ولی بدانید: فکر را نمی‌شود با فحش خاموش کرد؛ اندیشه را نمی‌شود با ناسزا دفن کرد. من قلم دارم، توهین ندارم. شما اگر چیزی جز دشنام ندارید، شاید باید در آینه‌ی ادب بنگرید. ■ گفتید: کتک زدن زنان و تجاوز امر به معروف است. این دروغ، شرم‌آور است. ما با ظلم مخالفیم؛ هرکه باشد، هرکجا باشد. اما شما با جعل و دروغ، کل یک جریان را محکوم می‌کنید. آیا در همین سال‌ها، ما از رفتارهای مأمور خاطی انتقاد نکردیم؟ گفتیم همه بی‌خطا هستند؟ خیر. اما شما یک چوب به دست گرفته‌اید و به همه می‌زنید. این اسمش اعتراض نیست؛ عقده است. ■ و سرانجام گفتید: جنایتکار، ضحاک، دیکتاتور... . اگر من چنینم، چرا هنوز به من پیام می‌دهید؟ چرا از گفت‌وگو نمی‌گریزید؟ شاید چون می‌دانید آن‌که بر صدا فریاد می‌کشد، هنوز در درونش صدایی هست که می‌لرزد... و من همچنان می‌گویم : دشنام، سلاح بی‌منطق‌هاست؛ و توهین، پناهگاه بی‌برهانان. اگر نقد دارید، با عقل بیاورید؛ اگر فقط فحش دارید، همان بهتر که فریاد بزنید... شاید روزی، از میان خشم شما هم، حقیقتی بیرون بجهد. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/5472

🔴 وقتی یک نفر بگوید: آخوند خوب، آخوندی است که زیر خاک باشد. یعنی منطقش مرده، وجدانش خوابیده، و انسانیتش دفن شده. ■ این جمله، نه نقد است، نه اعتراض؛ این یک بیانیه تروریستی است. آیا اگر کسی بگوید: مهندس خوب، مهندسی است که مرده باشد؛ یا کرد خوب، ترک خوب، بلوچ خوب، آن است که زیر خاک باشد؛ چه نامی می‌گذارید جز نژادپرستی و فاشیسم؟ ■ این حرف، صدای همان داعش است که گفت: شیعه خوب، شیعه‌ای است که سرش روی نیزه باشد. فرق تو با آن‌ها چیست، وقتی آرزو می‌کنی که یک صنف، یک قشر، فقط به‌خاطر لباس، فکر یا دین‌شان نابود شوند؟ ■ من آخوندم. نه اختلاس کرده‌ام، نه شکنجه‌گرم، نه ظلمی کرده‌ام. کتاب خوانده‌ام، مردم را نصیحت کرده‌ام، در مراسم اموات‌شان گریه کردم، در شادی‌شان تبریک گفتم، برای بچه‌هایشان دعا کردم، برای دردشان پول جمع کردم، و برای خاک کشورم دعا و گاهی هم جانبازی. حالا چون لباسم را دوست نداری، باید بمیرم؟ ■ این سطح از خشونت در کلام تو، فقط یک چیز را ثابت می‌کند: نه به دنبال اصلاحی، نه به دنبال آزادی. تو فقط تشنه نفری، و دشمن انسان‌های متفاوت با خودت. ■ و بدان ای فرد توهین کننده : کسی که از مرگ دیگران خوشحال است، خودش پیش از همه مرده است. نه در خاک، که در روح. ✍ موسی آقایاری خادم دین، مردم، و عقل 🆔 https://eitaa.com/Myidea/5474

🔴 درود بر شما که از فرط استیصال، زبان به فحاشی گشوده‌اید؛ این خود نشانه‌ی پیروزی ماست، نه شکست ما. اگر حجت نداشتید، اگر پاسخی نداشتید، اگر حتی یک جمله منطقی در چنته داشتید، چرا به دفع حشره و مغز فندقی پناه بردید؟ این سبک نوشتار، نه نقد است، نه تحلیل؛ بلکه انفجار عقده‌های فروخورده‌ای‌ست که با اولین نسیم حقیقت، عنان از کف می‌دهد. شما از صندوق کمک برای حذف روحانی سخن گفتید؟ عجب ؛ لابد صندوق‌های کمک به نتانیاهو و گروهک‌های تروریستی را هم وطن‌دوستی می‌نامید؟! ما را با حشرات مقایسه می‌کنید، در حالی که همین موریانه‌های بیت‌المال‌خور در دل کوه‌های کرمانشاه، سیستان، هرمزگان و افریقا مدرسه ساخته‌اند، بیمارستان دایر کرده‌اند، خون داده‌اند، شهید تقدیم کرده‌اند. یک وجب از خاک وطن را به دشمن ندادند مثل شاهان مفلوک گذشته نبودند. دست بر مغلطه‌ی دشمن برای هر مزاحمی هزینه می‌کند ، گذاشته‌اید، اما فرق مزاحم با مانع را نمی‌فهمید. دشمن برای مزاحمان مزاحم، پول خرج نمی‌کند؛ او فقط برای کسانی که جلوی اهدافش می‌ایستند لشگرسازی می‌کند. روحانیت انقلابی، همان‌جاست که نقشه‌های شما را بر آب کرده، نه در خیالات کودکانه‌تان. و اما عمامه را مسخره کردید. بگذارید بپرسیم: شما که بر سر هیچ‌کس هیچ تاجی ندیدید جز تاج ذلت، از کجا فهمیدید این پارچه سفید ، باندپیچی بر کله‌ی پوک است؟ نکند چون از درک عمق عاجزید، هر بلندی را بادکردگی می‌پندارید؟ و از آمریکا گفتید ، بله، چشمتان را باز کنید. طبق آمار رسمی USDA، بیش از ۴۰ میلیون بلکه به آمار بیشتر نگاه کنیم بسیار بیشتر از آمریکایی ها با گرسنگی و ناامنی غذایی دست و پنجه نرم می‌کنند. واقعیت این نیست؟ گوشی ندارید؟ اینترنت ندارید؟ یا واقعاً فهم عدد و رقم هم برایتان سخت است؟ ما هر روز از نیش امثال شما زخم می‌خوریم، اما شادمانیم که این زخم‌ها گواه صداقت ماست. ما در کنار ملت ایستاده‌ایم، نه در سایه‌ی دلار و توهم غرب. ✅ وقتی زبانتان از استدلال خالی‌ست و دستتان از سند تهی، طبیعی‌ست که به دشنام پناه ببرید. اما بدانید : دشنام، نشان حقیقت‌گریزی‌ست؛ و بی‌احترامی، آخرین سنگر شکست‌خوردگان. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/5477

🔴 درود بر شما که هنوز نون بازو را به قیمت فحاشی و بی‌انصافی می‌سنجید؛ اگر قرار بود زبان‌ها با لقمه‌های بازویی سنجیده شوند، پس چرا فحاش‌ترین‌ها گرسنه‌ترین‌ها نیستند؟ گفتی نون مُفت؟! اگر خون دل‌ خوردن در کوچه‌های فقر، اگر خوابیدن در حجره‌ی نمور بی‌گرما، اگر جنگیدن با جهل زمانه، اگر ایستادن مقابل داغ و دروغ و تحقیر، اگر سر خم نکردن مقابل قدرت، اگر تدریس از صبح تا شب بدون حقوق مکفی ، و اگر دفن‌ شدن در بی‌نامی برای عزت دین، نون مُفت است... آری ، پس ما نون مُفت خورده‌ایم، ولی هرگز نامردی نکرده‌ایم. شغل ما چیست؟ شغل ما، زانو زدن در برابر قرآن است، شغل ما، بیدار کردن وجدانی‌ست که در سایه‌ی دلار به خواب رفته، شغل ما، ایستادن بر بام تاریخ و فریاد حق است، وقتی همه سر در آخور خویش دارند. و شما؟ شما که این‌گونه دهان باز کرده‌اید، بفرمایید شغل شما چیست؟ جز تکرار شبکه‌های مسموم و بازنشر فحش‌های آماده؟ آیا مزد خود را از کار شرافت‌مند می‌گیرید، یا از ارتزاق فکری از سفره دشمنان این خاک؟ ما اگر نان می‌خوریم، لااقل غیرتمان را نفروختیم. ما اگر آخوندیم، لااقل سمِ تحقیر را در حلق دین نریختیم. ما اگر عمامه داریم، لااقل سر در آخور بیگانه نکردیم و به خاکمان خیانت ننمودیم. نیش بزن، فریاد بکش، فحش بده... اما به یاد داشته باش: آن‌کس که از عمامه می‌ترسد، نه از جنس مردم است، نه از جنس مردان. و آن‌که از روحانیت متنفر است، یا بی‌سواد تاریخ است، یا بدهکار دین. ✅ پس اگر دندان‌داری، با استدلال بجنگ، نه با زخم‌زبان؛ که این‌گونه حمله‌ها، فقط گواهی‌ست بر شکست منطق شما و پیروزی ایمان ما. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/5479

🔴 سلام جناب منتقد ؛ پیش از هر چیز، از صراحت‌تان متشکرم؛ چرا که نشان دادید هنوز لباس نقد را با زره نفرت اشتباه می‌گیرید! فرمودید: آخوند خوب کسی است که بتواند نیم ساعت در خیابان راه برود و واکنش مردم را بسنجد. پاسخ می‌دهم : این معیارِ خوبی است یا میزان خشونت جامعه؟ اگر روزی یک پزشک، مهندس یا معلم هم از ترس توهین، نتوانست در خیابان راه برود، باز هم می‌گویید: لابد خودش مقصر است؟! نه آقا... این دیگر نقد نیست؛ این نرمال‌سازی نفرت و برکت دادن به خشونت خیابانی است. شما از کرشمه‌های قدرت گفتید و عروس عجوزه‌ای به نام حکومت... نمی‌دانم منظورتان از این استعاره‌های شاعرانه، گره‌گشایی از تاریخ است یا عقده‌گشایی شخصی؟ ولی بگذارید یادتان بیاورم: روحانیت در ۴۶ سال گذشته، هم شهید داده، هم مظلوم کشیده، هم در صف مردم مانده. اگر در این مسیر کسانی دنیاطلب و قدرت‌زده شدند، باید اسم ببریم و نقد کنیم، نه اینکه لباس را هدف بگیریم و لباس‌پوش را محکوم به مرگ بدانیم. فرمودید جوان‌ها دین‌گریزند. قبول. اما آیا گریز آن‌ها از دین است یا از دینداریِ بی‌عمل؟ از دینِ ناب، یا از دیندارِ متظاهر؟ شما به جای ریشه‌یابی، از معلول نتیجه گرفته‌اید و در نهایت، نسخه حذف نوشته‌اید! و راستی... مردم‌گریزیِ نسل جوان، فقط برای دین نیست؛ از سیاست، آموزش، رسانه، خانواده و حتی هویت هم گریزان‌اند. پس چه کنیم؟ همه را بفرستیم زیر خاک؟ یا فکری کنیم برای بازسازی اعتماد عمومی؟ ✅ مجددا یادآور می‌شوم: کسی که گمان می‌کند با چند آمار فضای مجازی و چند فحش خیابانی می‌تواند تاریخ هزار ساله حضور عالمان دین را دفن کند، بیشتر از آنکه منتقد باشد، قربانی یک توهم جمعی است. توهمی به اسم پایان دین .. اما دین نخواهد مرد، چون فطرت نمی‌میرد. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/5482