🔴 #شبهه آقا اصلا چه اشکال داره ما هم مثل عربستان و امارات و... زیر نظر آمریکا برویم تا راحت زندگی کنیم؟؟ پاسخ : بزرگوار ، بحث اصلا این نیست که رابطه با آمریکا بد است؛ تقریبا همه کشورهای دنیا با آمریکا رابطه دارند. مسئله این است که آیا کشوری شریک آمریکاست یا وابسته به آن. تاریخ نشان می‌ دهد وابستگیِ امنیتی و سیاسی، لزوما توسعه واقعی نمی‌ آورد و گاهی حتی مانع شکل‌ گیری دولت مستقل و نهادهای پایدار می‌ شود. مثلا عربستان، قطر و امارات دهه‌هاست زیر چتر امنیتی آمریکا هستند. ثروت و زیر ساخت دارند، اما این را نباید با توسعه عمیق اشتباه گرفت. اقتصاد بخش بزرگی از این کشورها هنوز نفت‌ محور است و امنیتشان شدیدا به حمایت خارجی وابسته است. کافی است آمریکا بخواهد سطح حمایت امنیتی‌ اش را کم کند تا کل معادلات منطقه‌ای‌ شان به‌ هم بریزد. حتی در ماجرای حمله به تأسیسات نفتی آرامکو در ۲۰۱۹ دیدیم که با وجود میلیاردها دلار خرید تسلیحات غربی، باز هم آسیب‌ پذیری جدی وجود داشت. از طرفی ، مصر بعد از کمپ دیوید یکی از بزرگ‌ترین دریافت‌کنندگان کمک نظامی آمریکا شد. آیا نتیجه‌اش تبدیل شدن مصر به یک قدرت صنعتی و دموکراتیک بود؟ نه. مصر همچنان با بحران اقتصادی، بدهی، وابستگی شدید خارجی دست‌ و پنجه نرم می‌ کند. یعنی حمایت آمریکا، لزوما توسعه پایدار و آزادی سیاسی نمی‌ سازد. پاکستان هم دهه‌ها متحد امنیتی آمریکا بود؛ مخصوصا در جنگ افغانستان. میلیاردها دلار کمک گرفت، اما نتیجه چه شد؟ اقتصاد شکننده، بی‌ ثباتی سیاسی، نفوذ نظامیان و وابستگی مزمن به کمک آمریکا. چون کمک خارجی، جای نهاد سازی داخلی را نگرفت. حتی خودِ ایرانِ پهلوی نمونه مهمی است. شاه یکی از نزدیکترین متحدان آمریکا در منطقه بود: حجم عظیم خرید تسلیحات آمریکایی داشت، حمایت کامل غرب را پشت خود می‌دید، درآمد نفتی نجومی داشت، و به‌عنوان جزیره ثبات معرفی می‌ شد. اما همین حکومت، در اوج درآمد نفتی، نتوانست مشروعیت سیاسی پایدار بسازد. چرا؟ چون توسعه واقعی فقط بزرگراه و برج و ارتش نیست. وقتی : حزب واقعی وجود ندارد، مطبوعات آزاد نیستند، شکاف طبقاتی شدید است، و مردم احساس مشارکت سیاسی ندارند، بحران دیر یا زود خودش را نشان می‌دهد. به همین دلیل حکومت ظاهرا قدرتمند پهلوی ظرف مدت کوتاهی فروپاشید. در مقابل، کشورهایی را ببین که واقعا پیشرفت کردند؛ مثل کره‌جنوبی، ژاپن یا حتی تا حدی هند. این کشورها صرفا زیر نظر آمریکا نرفتند. آن‌ها : نظام آموزشی قوی ساختند بوروکراسی کارآمد ایجاد کردند صنعت ملی توسعه دادند، سرمایه‌ گذاری روی فناوری کردند و مهمتر از همه، دولت را به‌ تدریج پاسخگوتر کردند. کره‌ جنوبی اگر چه مدتی متحد آمریکا بود، اما سامسونگ، هیوندای و ال‌جی را آمریکایی‌ ها برایش نساختند؛ نتیجه دهه‌ ها برنامه‌ریزی صنعتی، سرمایه‌ گذاری آموزشی و انضباط اقتصادی داخلی بود. ژاپن هم بعد از جنگ جهانی دوم، با وجود رابطه نزدیک با آمریکا، هویت صنعتی و منافع ملی خودش را حفظ کرد و تبدیل به قدرت مستقل اقتصادی شد؛ نه صرفا یک مصرف‌ کننده وابسته. حتی چین هم با آمریکا تجارت عظیم دارد، اما هیچ‌ وقت تصمیم‌ گیری راهبردی‌ اش را به واشنگتن واگذار نکرد. یعنی رابطه داشتن با غرب، با وابسته بودن فرق دارد. مشکل بعضی نگاه‌ ها این است که توسعه را فقط در ظاهر شهرها می‌بینند: برج، ماشین لوکس، برند خارجی، مراکز خرید. در حالی که توسعه واقعی یعنی : نهاد پایدار، اقتصاد مولد علم و فناوری آزادی نسبی جامعه امنیت حقوقی، و توان ایستادن روی پای خود. کشوری که بدون حمایت استکباری نتواند امنیت یا اقتصادش را حفظ کند، حتی اگر ثروتمند باشد، هنوز مستقل و توسعه‌یافته واقعی نشده. بنابراین سؤال اصلی این نیست که با آمریکا رابطه داشته باشیم یا نه. سؤال اصلی این است: آیا می‌خواهیم کشوری باشیم که با همه دنیا تعامل می‌کند اما تصمیم نهایی را خودش می‌گیرد، یا کشوری که امنیت، اقتصاد و سیاستش به اراده قدرت خارجی گره خورده؟ توسعه پایدار از درون نهادهای قوی و مشارکت مردم بیرون می‌آید، نه از تکیه دائمی به قدرت خارجی؛ هر قدرتی که باشد. ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/7998

🔴 یه خسته نباشید ویژه به کشورای اروپایی بابت نگهداری از این حیوانات!!! بدبخت پهلوی چه وحوشی طرفدارشون هستن، معلوم نیست مَردن یا زن... همین ها دی ماه ، عده ای را در داخل فریب داده و به اغتشاشات دامن زدند. به تعبیر امیرالمؤمنین علیه‌السلام: میزان عقل انسان از کیفیت عمل او نشان داده می شود. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/7999

عجب روزگاری شده 😔

🔴 مشکل اصلی حرف شما این است که همه هزینه‌ های جمهوری اسلامی رو می‌بینید ، اما همه دستاوردها و زمینه‌ های تاریخی و افتخار ات آن را براحتی حذف می‌کنید!! ؛ بعد نتیجه‌ گیری می‌ کنید که پس نظام اسلامی شکست خورده ، این روش تحلیل، بیشتر احساسی‌ و بچه گانه است تا علمی و آکادمیکی. اول اینکه انقلاب ۵۷ فقط تعویض حکومت نبود؛ یک تغییر بنیادین در نسبت ایران با قدرت‌ های خارجی و استکباری و استعماری بود. ایرانِ پهلوی در بسیاری از تصمیمات کلان امنیتی، نظامی و اقتصادی وابستگی جدی به آمریکا و تحت استعماری داشت. استقلال کامل سیاسی امروز ایران اسلامی حتی اگر منتقدش باشی ، واقعیتی انکار ناپذیر است. کشوری که قبل از انقلاب حتی توان ساخت بسیاری از تجهیزات پایه نظامی را نداشت، امروز در صنایع موشکی، پهپادی، هسته‌ای، نانو، پزشکی، هوافضا و زیر ساخت دفاعی جزو بازیگران مهم منطقه است. این‌ها با شعار ساخته نشده؛ با وجود جنگ، تحریم، ترور دانشمندان و فشار دائمی ساخته شده است. دوم؛ شما همه مشکلات را فقط به حکمرانی نسبت می‌ دهی، اما سهم سنگین جنگهای تحمیبی ۸ ساله، ۱۲ و ۴۰ روزه اخیر و تحریم‌ های فلج‌ کننده، محاصره مالی، خرابکاری امنیتی و فشار خارجی را کوچک می‌کنی. هیچ کشوری در جهان نیست که دهه‌ها تحت شدیدترین تحریم‌ های تاریخ مدرن باشد و همزمان رشد اقتصادی ایده‌آل هم داشته باشد. حتی با این شرایط، ایران نه تجزیه شد، نه قحطی فراگیر دید، نه ارتشش فروپاشید، نه زیر سلطه خارجی رفت. این خودش نشان‌ دهنده وجود ظرفیت حکمرانی و انسجام ساختاری است؛ وگرنه بسیاری کشورها با فشارهایی کمتر از این نابود شدند. سوم؛ درباره آزادی و سرکوب، انگار می‌خواهی جمهوری اسلامی را استثنای جهان معرفی کنی. در حالی که در همه نظامهای سیاسی دنیا، مخصوصا در شرایط بحران امنیتی، محدودیت وجود دارد. آمریکا بعد از ۱۱ سپتامبر قانون پاتریوت آورد، فرانسه در اعتراضات جلیقه‌ زردها برخورد شدید کرد، اروپا برای روایت جنگ اوکراین محدودیت رسانه‌ای گذاشت. پس مسئله فقط وجود محدودیت نیست؛ مسئله مقیاس، علت و زمینه است. ضمن اینکه در ایران همین الآن هم انتخابات، رقابت جناحی، رسانه، نقد گسترده، اعتراض اجتماعی و نقد درون حاکمیتی وجود دارد؛ چیزی که در یک دیکتاتوری کلاسیک اساسا معنا ندارد. چهارم؛ اینکه می‌گویی شاه برای پیشرفت کشور قدم برمی‌داشت نیاز به دقت تاریخی دارد. رشد اقتصادی پهلوی عمدتا متکی به درآمد نفت و تزریق دلار بود، نه توسعه پایدار مردمی. بخش بزرگی از روستاها محروم بودند، وابستگی صنعتی شدید بود، و ساواک کوچکترین مخالفت سیاسی را تحمل نمی‌کرد. توسعه‌ای که بر استقلال، مشارکت مردمی و زیر ساخت بومی بنا نشود، با اولین تکانه فرو می‌ریزد؛ همان‌ طور که نظام پهلوی با وجود حمایت قدرت‌ های جهانی ظرف چند ماه سقوط کرد. پنجم؛ اینکه اکثر مردم قطعا خواهان سقوط‌اند بیشتر یک ادعای رسانه‌ای است تا گزاره قابل اثبات. اگر حکومت آن‌قدر که می‌ گویی کاملا بی‌ پشتوانه و فروپاشیده بود، باید سال‌ ها پیش سقوط می‌ کرد. واقعیت این است که جامعه ایران پیچیده‌تر از روایت‌های شبکه‌ های اجتماعی است. بخشی ناراضی‌ اند، بخشی منتقدند، بخشی حامی‌ اند، و بخش بزرگی هم اصلاح و ثبات را به فروپاشی ترجیح می‌دهند؛ چون تجربه کشورهای منطقه مثل سوریه، لیبی و عراق جلوی چشمشان است. و آخر اینکه ؛ مخالفت با جمهوری اسلامی حق هر کسی است، اما تبدیل تحلیل به : فروپاشی حتمی ، همه مردم ، همه چیز نابود شده و برچسب‌زدن به هر مخالفی با عنوان سیم‌کارت سفید .... دیگر تحلیل نیست؛ پروپاگانداست. تحلیل واقعی یعنی دیدن همزمان ضعف‌ ها و قوت‌ ها، نه فقط انتخاب گزینشی داده‌ها برای رسیدن به نتیجه‌ای که از قبل دوستش داریم. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/8002

🔴 تحلیل واقعی هم ضعف را می بیند هم قوت. اما پروپاگاندا و تبلیغات سو گیرانه و وارونه نمایان ، همیشه داده ها را گزینش می کنند تا روایت از پیش ساخته ، را اثبات کنند. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/8007

🔴 فرض هم کنیم که انسان روزگاری میمون بوده، آن موقع کسانی مثل ترامپ همان میمون‌ ها بوده‌اند. فقط بعد از ریاست‌ جمهوری، یک سر و صورتی با خودکار به خودشان داده‌اند تا بَرَند آدم‌ ها را پیدا کنند. آن وقت هم پرستیژ دفاع از حقوق بشر را یدک می‌ کشند و برای عده‌ای شده‌اند : عمو ترامپ. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/8009