طلوع فکر و اندیشه
🔴 یک جامعه را هم از سفره می سازند ، هم از باورها
دوست عزیز، نقد شما زمانی منصفانه است که واقعیت را کامل ببینیم، نه اینکه یک مسئله فرهنگی پیچیده را فقط به یک عامل سیاسی فروبکاهیم.
هیچ انسان عاقلی منکر مشکلات اقتصادی، گرانی، فساد، بیکاری و ضعفهای مدیریتی نیست. اتفاقا نقد دلسوزانه نسبت به هر مسئولی وظیفهای اجتماعی است. اما سؤال اینجاست: آیا فقر و مشکلات اقتصادی، علت همه بیحجابی هاست؟
اگر چنین بود، باید همه ثروتمندان و مرفهان جامعه باحجاب و همه فقرا بیحجاب می بودند؛ در حالی که واقعیت اجتماعی چنین چیزی را نشان نمیدهد. امروز بسیاری از کسانی که هزینههای سنگین برای آرایش، پوشش های برند، تفریحات لوکس و حتی نگهداری حیوانات خانگی مثل سگ و میمون می کنند، مشکل اصلیشان نان شب نیست؛ بلکه تغییر سبک زندگی، نگاه متفاوت به ارزش ها و تأثیر پذیری از الگوهای فرهنگی بیگانه است.
همانطور که فقر می تواند آسیب اجتماعی ایجاد کند، بی بند و باری فرهنگی هم می تواند جامعه را دچار آسیب کند. چرا باید یکی را دید و دیگری را انکار کرد؟ جامعه مانند بدن انسان است؛ نمی توان گفت چون بیماری قلب مهم است، پس چشم و مغز را رها کنیم
اتفاقا یکی از ظلم ها به مردم این است که مسائل فرهنگی را فقط واکنش به عملکرد حکومت معرفی کنیم. انسانها دارای اختیار، عقل، باور، تربیت خانوادگی و انتخاب شخصی هستند. اگر کسی با وجود برخورداری مالی، آگاهانه ارزشهای دینی و فرهنگی جامعهاش را کنار بگذارد، نمیتوان تمام مسئولیت را به گردن ساختار سیاسی انداخت.
ضمن اینکه نقد حکومت زمانی ارزشمند است که از سر انصاف باشد، نه اینکه هر آسیب فرهنگی را بهانهای برای نفی همه چیز کنیم. همان طور که مسئولان باید پاسخگوی عدالت اقتصادی باشند، خانواده ها، نخبگان فرهنگی و خود افراد هم در برابر انتخاب هایشان مسئول اند.
مشکل جامعه ما این نیست که فقط درباره حجاب حرف میزند یا فقط درباره اقتصاد حرف میزند؛ مشکل زمانی آغاز میشود که عدهای می خواهند یکی از این دو را قربانی دیگری کنند. جامعه سالم هم اقتصاد قوی میخواهد، هم فرهنگ سالم. نه شکم گرسنه با شعار اصلاح می شود، نه هویت فرهنگی با بی تفاوتی.
نقد منصفانه یعنی دیدن همه حقیقت، نه انتخاب بخشی از حقیقت که با پیش فرض ما سازگار است. ضمنا سراسر نوشته شما حمله شخصی و بغض و کینه بود که شایسته مباحثه علمی نیست.
✍ موسی آقایاری
🆔https://eitaa.com/Myidea/8577
ظاهرا عده ای بد جور بخاطر دفاع بنده از حجاب و عفاف در جامعه بر آشفته اند!!!!👇
طلوع فکر و اندیشه
🔴 دوست عزیز ، فرهنگ را نمی شود با یک متهم ساختگی تحلیل کرد
شما چند ادعا را کنار هم گذاشتهاید، اما هیچ کدام را اثبات نکردهاید!!
اول، اینکه چون روحانیت، مسجد، حوزه، رسانه و نهادهای فرهنگی وجود دارند، پس اگر بخشی از جامعه دچار تغییر فرهنگی شد، همه تقصیر متوجه آنهاست؛ این یک نتیجهگیری نادرست است. اگر این منطق را بپذیریم، باید بگوییم با وجود این همه دانشگاه، مدرسه، پلیس، دادگاه و قوانین، وقوع جرم هم ثابت میکند همه آنها بیخاصیتاند. در حالی که هیچ جامعهای با وجود داشتن نهادهای آموزشی و فرهنگی، از آسیب های اجتماعی مصون نبوده است.
دوم، شما نقش رسانه های جهانی، شبکههای اجتماعی، صنعت سرگرمی، تبلیغات، فضای مجازی و تغییرات سبک زندگی را کاملاً نادیده گرفته اید. امروز میلیاردها دلار برای تغییر ذائقه فرهنگی ملتها هزینه میشود. آیا می توان این واقعیت را انکار کرد و همه چیز را فقط به یک گروه نسبت داد؟
سوم، اگر ملاک موفقیت یا شکست یک جریان، صرفا میزان پایبندی همه مردم باشد، باید بگویید چرا در کشورهای غربی با وجود هزاران دانشگاه، کلیسا، رسانه، پلیس، قوانین سخت گیرانه و بودجه های کلان، بحران خانواده، افسردگی، اعتیاد، خشونت، خودکشی و فروپاشی اخلاقی همچنان وجود دارد؟ آیا آنها هم باید تمام نهادهای خود را بی خاصیت بدانند؟
چهارم، روحانیت هرگز مدعی نبوده که انسان را مجبور به ایمان میکند. حتی قرآن نیز ایمان را با اجبار محقق نمی داند. وظیفه نهاد فرهنگی، تبیین، آموزش و دعوت است؛ نه سلب اختیار انسان. اگر قرار بود وجود پیامبران تضمین کند که همه مردم هدایت شوند، پس چرا بسیاری از امت های پیامبران راه دیگری را برگزیدند؟
پنجم، اگر روحانیت هیچ اثری نداشت، این حجم از هجمه، تخریب، تمسخر، عملیات رسانهای و تلاش برای حذف جایگاه دین و روحانیت چه توجیهی دارد؟ هیچکس برای چیزی که بی اثر باشد، این اندازه هزینه نمی کند.
بنده هم معتقدم روحانیت، حوزهها، رسانه ملی و نهادهای فرهنگی باید عملکرد خود را نقد کنند، ضعف ها را بپذیرند و روشهای خود را اصلاح کنند. اما نقد منصفانه با متهم کردن یک طرفه تفاوت دارد. همانگونه که ضعف فرهنگی را نمیتوان فقط گردن دشمن انداخت، نمی توان همه مسئولیت را هم بر دوش روحانیت گذاشت.
جامعه محصول تعامل خانواده، مدرسه، دانشگاه، رسانه، حکومت، اقتصاد، فضای مجازی، دوستان و انتخاب های فردی است. تقلیل این منظومه پیچیده به یک متهم، تحلیل نیست؛ ساده سازی مسئله است.
✍ موسی آقایاری
🆔https://eitaa.com/Myidea/8580
طلوع فکر و اندیشه
🔴 دوست عزیز، اتفاقا بنده هم معتقدم رسیدگی به معیشت مردم، مبارزه با فساد، کاهش تورم و اصلاح مدیریت ها از مهمترین وظایف مسئولان است و هیچ جامعهای با مشکلات اقتصادی پایدار نمیماند. اما اختلاف ما در یک نکته اساسی است؛ شما یک مسئله چندلایه اجتماعی را فقط به یک علت فرو می کاهید.
اینکه مردم از گرانی و مشکلات اقتصادی ناراضیاند، کاملاً درست است؛ اما آیا از این واقعیت میتوان نتیجه گرفت که همه مسائل فرهنگی باید تعطیل شود؟ آیا جامعهای که بیمار اقتصادی دارد، دیگر نباید به بیماریهای اخلاقی، تربیتی و فرهنگی خود توجه کند؟ اگر بیماری قلب داریم، آیا باید چشم و مغز را رها کنیم؟
اما درباره نقد حکومت؛ نقد کردن حق مردم و حتی وظیفه آنهاست. بنده هیچگاه نگفتهام هر کس حکومت را نقد کند بیانصاف است. سخن این است که نقد وقتی علمی و سازنده است که همه عوامل را ببیند، نه اینکه برای هر آسیب اجتماعی فقط یک مقصر معرفی کند.
ضمن اینکه باید میان نظام، دولتها و مدیران اجرایی تفاوت قائل شد. بسیاری از مشکلات اقتصادی، ناشی از سیاستها و عملکرد دولتها، ضعف مدیریتها، تصمیمهای نادرست و ناکارآمدی برخی مسئولان اجرایی بوده است. نقد عملکرد دولتها و مسئولان، یک ضرورت است؛ اما تبدیل هر ضعف اجرایی به نفی همه ساختارها، تحلیل دقیقی نیست.
جالب است که شما میگویید مردم بیشتر از اقتصاد گلایه دارند. درست است، اما همین مردم در کنار مشکلات اقتصادی، درباره مسائل فرهنگی، تربیت فرزندان، آسیبهای فضای مجازی، کاهش ازدواج، فروپاشی خانواده و تغییر سبک زندگی هم دغدغه دارند. چرا باید صدای یک بخش از جامعه را بشنویم و بخش دیگر را نادیده بگیریم؟
در مورد حجاب هم مسئله فقط یک قانون یا یک تصمیم سیاسی نیست؛ یک موضوع فرهنگی و اجتماعی است که ریشه در تربیت، خانواده، رسانه، آموزش، فضای مجازی و انتخابهای فردی دارد. حتی اگر مسئله حجاب از دستور کار یک مسئول کنار گذاشته شود، پرسشهای فرهنگی جامعه همچنان باقی میماند.
اینکه بگوییم چون فلان مسئول یا دولت در فلان موضوع موفق نبوده، پس تمام بحثهای فرهنگی بیارزش است، همان اندازه نادرست است که کسی مشکلات اقتصادی را انکار کند و فقط از فرهنگ سخن بگوید.
جامعه سالم هم سفره مردم را میخواهد، هم سلامت فرهنگی را. کسی که فقط اقتصاد را می بیند بخشی از حقیقت را دیده، و کسی که فقط فرهنگ را میبیند نیز بخشی از حقیقت را ندیده است.
اختلاف ما شاید در اصل دغدغه مردم نیست؛ هر دو باید نگران مردم باشیم. اختلاف در این است که شما همه علتها را به یک عامل برمیگردانید، اما واقعیت جامعه پیچیدهتر از این است.
✍ موسی آقایاری
🆔https://eitaa.com/Myidea/8583
طلوع فکر و اندیشه
🔴 دوست گرامی ، پاسخ شما بیش از آنکه استدلال باشد، یک ادعای بدون سند است.
اینکه می گویید ۹۸ درصد مردم خواهان نبودن روحانیت هستند، بر اساس کدام نظرسنجی علمی، با چه جامعه آماری و توسط کدام مرکز معتبر؟ اگر سندی وجود ندارد، این فقط یک برداشت شخصی است، نه یک واقعیت.
از طرف دیگر، محبوبیت یا عدم محبوبیت یک قشر، معیار حق و باطل نیست. اگر قرار باشد حقیقت را با رأی اکثریت بسنجیم، باید بپذیریم که بسیاری از پیامبران الهی نیز شکست خوردهاند؛ در حالی که قرآن تصریح میکند بیشتر مردم ایمان نیاوردند. آیا این یعنی رسالت آنان بیارزش بوده است؟
شما پرسیدید روحانیت چه کرده است؟
همین که امروز میلیونها نفر با قرآن، احکام، نماز، روزه، خمس، زکات، وقف، عزاداری، اعتکاف، آموزش دینی، پاسخ به شبهات و هزاران فعالیت فرهنگی آشنا هستند، بخش بزرگی از آن حاصل تلاش نسلهای مختلف روحانیان است. هزاران مدرسه دینی، مسجد، مؤسسه خیریه، مراکز مشاوره، امدادرسانی در بحرانها و تربیت نیروهای علمی و فرهنگی را نمیتوان با یک جمله نادیده گرفت.
آیا روحانیت خطا و ضعف ندارد؟ چرا، دارد و باید نقد شود. اما میان نقد عملکرد برخی افراد و نفی یک نهاد ریشهدار که قرنها در هویت دینی و فرهنگی این سرزمین نقش داشته، فاصله زیادی وجود دارد.
اگر ملاک شما وجود مشکلات است، پس باید بگویید دانشگاهها، آموزش و پرورش، رسانه ها، دستگاه قضایی، اقتصاد دانان، پزشکان و همه مدیران نیز چون مشکلات باقی مانده، رفوزهاند. هیچ انسان منصفی چنین داوری نمی کند.
قضاوت عادلانه این است که هم خدمات دیده شود، هم کاستی ها. حذف انصاف از هر بحثی، گفتوگو را به شعار تبدیل میکند، نه استدلال.
✍ موسی آقایاری
🆔https://eitaa.com/Myidea/8585