"he was also strangely likeable"

انسان تا زمانی که ریشه‌های دردش را نشناسد، مدام با شاخ و برگ‌های اشتباهی می‌جنگد.

معلومه که دیگه نمیتونم صدم رو بذارم وقتی 5,6 درصد بیشتر ازم نمونده

سکوتی دهشتناک بر شهر سایه افکنده است؛ سکوتی که نه از سر آرامش، که از فرط نابودی است. آخرین آلوده‌ی روی زمین، همان کسی که هر بار در آینه به من خیره می‌شد، حالا روبروی من ایستاده است. دستانم می‌لرزند، نه از ترس، که از حقیقتی که چون خنجری در قلبم فرو رفته: تا زمانی که من نفس می‌کشم، ریشه‌ی تباهی پابرجاست. من، با کوله‌باری از خون مفسدان، خود به بزرگ‌ترین هیولای این تئاتر ویران بدل شده‌ام. عدالت، تنها با نابودی من کامل می‌شود. با نفسی عمیق، تیغ را نه به سمت دشمن، که به سوی قلب این حقیقت تلخ می‌گیرم. با این ضربه‌ی نهایی، نه فقط یک گناهکار، که آخرین آن‌ها را از هستی ساقط می‌کنم. بگذار این شهر در سپیده‌دمی که من دیگر در آن نیستم، به فراموشیِ گناهانم قد بکشد. _مهرداد.

All, it's all mine, it's all mine Telling me you belong to nobody