مستقل شدن و مسئولیت پذیری زیاد رو واقعا هیچ دختری انتخاب نکرده ، بلکه چون تو مسیر زندگیش آدم امنی ندیده این لایف استایل شده توفیق اجباری.
تو این دور و زمونه خیلی کم پیدا میشه یکی کسی و از ته قلبش دوس داشته باشه ولی اگه تو داری و کسی دیگ به چشمت نمیاد
تبریک میگم تو یک آدمی.
نمیدونم متوجه منظورم میشین یا نه ولی؛
قبل اینکه از دست کسی ناراحت شم اول از دست خودم ناراحت میشم ، که اصن چرا اجازه دادم تو انقد مهم بشی که منو ناراحت کنی.
-ɴᴏᴛʜɪɴɢ"
- مگو ك با تو چه کردم ، بگو چهها ك نکردی :)!
- هنوز در کف دستهایمان جنازه امید نفس میکشد :)!
وقتی ناراحت بودم ، به او گفتم که نمیخواهم او را ببینم ، پس چراغ را خاموش کرد و در کنارم ماند.
به مسیری قدم گذاشتم که هیچی ازش نمیدونم.
از نزدیکانم کسی نیست که این مسیر رو رفته باشه ؛ از اجدادم هم همینطور.
اما آینده ؟ نمیدونم.
سوال «دقیقا میخام به چی برسم؟»
خرخرهام رو گرفته و ول نمیکنه.
چون همراهش یه عالمه فکر و سوال و احساس و شک و تردید و کلی ادویهجات داره. و من هیچ جوابی ندارم ، حتی گاهی اوقات نمیدونم چرا ادامه میدم ، نمیدونم چرا ایستادهام ، نمیدونم..
بله من نمیدونم ؛ حتی گوگل هم نمیدونه.
-ɴᴏᴛʜɪɴɢ"
اگه درست نشد ، بیا دو تایی پاستا درست کنیم بخوریم.
اگه درست نشد بیا دوتایی زیر بارون شیرکاکائو بخوریم.