واهاهایییی نمیتونم جلوی خودمو بگیرممممم

#نگاهِ_او #پارت_اول یک روز از رفتن من گذشته بود.دیگه هجده سالم شده بود و رسماً منو از پرورشگاه بیرون کرده بودند. از اون موقع که بیرون رفتم ، اصلا نخوابیدم.اصلا جایی واسه خواب نداشتم.فقط حدود ده میلیون خانوم گودرزی بهم داده بود ، که تا وقتی کار پیدا می‌کنم ، پس خرج هام بر بیام. دیگه از خستگی ده بار خمیازه کشیدم و نزدیک بود وسط خیابون غش کنم. از دیروز دنبال کار بودم.واقعا یک نفر هم نبود یکی مثل منو بخواد؟ در حالی که داشتم شالمو درست می‌کردم ، چشمم به یک ساندویچ فروشی افتاد.از تعجب چشمام گرد شد.روی درش با یه برگه ی آ چهار چسبونده بود:«به یک نیروی کار جوان خانم نیازمندیم» کی بهتر از من؟خیلی موقع ها جای خانوم گودرزی آشپزی می‌کردم.کسی نمی‌تونست بهتر از غذاهام درست کنه. رفتم در مغازه رو باز کنم.از شانس من ، درش بسته بود.از ناامیدی ، یک قطره اشکم روی کتونی سفیدم ریخت.بسم الله گفتم و صورتمو با پشت دست پاک کردم. یهو نگاهم به پایین برگه افتاد.شماره ای نوشته بود و کنارش«خانم رضوانی»بود. نفس عمیقی کشیدم و موبایل دکمه ایمو برداشتم و سیوش کردم.پول که دستم اومد ، باید موبایلمم عوض می‌کردم. رفتم سوپری کنار مغازه. +آقا؟ سرش تو گوشی بود. +آقا؟ _بله خانوم چته؟ قدمی عقب رفتم.این بیرون چقدر آدما ترسناک بودن. +ام...شرمنده مزاحمتون شدم.شما هتلی ، مهمون‌سرایی جایی این دور و بر سراغ دارین؟ _مسافری؟ اگه بهش می‌گفتم خونه ندارم ، خیلی معذب می‌شدم.باید دروغ می‌گفتم. +بله. _ته اون کوچه ، یه مهمون‌سرا هست ، قیمت هاشم ارزونه. +متشکرم. سعی کردم ارزون ترین چیپس و ماست و موسیر هم برای ناهار بردارم تا پولامو پس انداز کنم. +اینم حساب کنین. فیششو بهم داد و رفتم دنبال مهمون‌سرا. ادامه دارد... به قلم نورا متانی.

چمیدونم شاید این رمان شد💔

حاجی پشمام اسمش نوراس

حالا همه بگین فریدا دوستت داریم🗣

بله بله

#نگاهِ_او #پارت_دوم رفتم توی کوچه‌ای که درهای خونه‌هاش پوسیده بود.یه کوچهٔ خلوتِ ترسناک که آدم رو بدجور می‌ترسوند.هر لحظه امکان داشت یکی بیاد و خفتم کنه.از ترس همه ی این چیزا ، با بیشترین سرعت دویدم و بالاخره به مهمون‌خونه رسیدم. خیلی خیلی کثیف بود و بوی سیگار تو کل سالن حس می‌شد.بویی که به زور می‌تونستی بینش نفس بکشی.سرفه کردم و رفتم قسمت پذیرش.چاره ای نداشتم ، باید پولامو پس انداز می‌کردم و باید به همین جاهای بیخود راضی می‌شدم. +ببخشید آقا ..یه اتاق می‌خواستم. مرد سر تا پامو برانداز کرد که یک دختر جوون ، تو همچین جایی چیکار داره.خب چاره ای نداشتم.فقط می‌خواستم یکم بخوابم.تا کار پیدا کنم ، زود میرم. _چند روز می‌خوای؟ +ام .. فعلاً یه روز .‌ _میشه سیصد. اگه پول این هم می‌دادم ، از ده میلیون ، نه میلیون می‌موند.توی این بیست و چهار ساعت یه شال خریدم و چیپس و ماست و موسیر ، الان هم که یک روز ، یا شاید چند ساعت توی این جا که کاغذ دیواری هاش در اومده و از زشتی زار می‌زنه.واقعا زندگی توی این یه روز سخت بود ، ولی شاید من هنوز عادت نکردم. کارتم و از توی جیبم در آوردم.رمزم و گفتم و بدون هیچ حرفی ، کارت و کلید اتاق رو تحویل داد.از پرورشگاه ، تمام دارایی هام یک کوله پشتی گنده بود که البته ، پرِ پر بود و به زور چیز هامو توش چپوندم. تمام یک روز روی شونه هام جا خوش کرده بود حس می‌کردم الان از درد شونه هام فرار می‌کنه. کلید رو که نگاه کردم ، یه کاغذ به زور بهش چسبونده بودن که عدد اتاق پاک شده بود ، ولی با ماژیک نوشته بودن اما بازم به زور عددش دیده می‌شد. در اتاق رو که باز کردم ، یکم ظاهرش بهتر بود.ولی بازم شالم رو روی بالشت پهن کردم و با نفس عمیقی روی تخت دراز کشیدم. همون لحظه صدای پیامک گوشیم در اومد. ادامه دارد... به قلم نورا متانی.

با نوشتن آروم میشم جدی

حتی تو پیام های ذخیره شده ام باشه می‌نویسم

ولی کلا ، این که اشتراک می‌ذارم با بقیه حس خوبیه

حاجی حس می‌کنم طلسم شدم

قلبی که می‌زنی بهش پتک