بله بله

#نگاهِ_او #پارت_دوم رفتم توی کوچه‌ای که درهای خونه‌هاش پوسیده بود.یه کوچهٔ خلوتِ ترسناک که آدم رو بدجور می‌ترسوند.هر لحظه امکان داشت یکی بیاد و خفتم کنه.از ترس همه ی این چیزا ، با بیشترین سرعت دویدم و بالاخره به مهمون‌خونه رسیدم. خیلی خیلی کثیف بود و بوی سیگار تو کل سالن حس می‌شد.بویی که به زور می‌تونستی بینش نفس بکشی.سرفه کردم و رفتم قسمت پذیرش.چاره ای نداشتم ، باید پولامو پس انداز می‌کردم و باید به همین جاهای بیخود راضی می‌شدم. +ببخشید آقا ..یه اتاق می‌خواستم. مرد سر تا پامو برانداز کرد که یک دختر جوون ، تو همچین جایی چیکار داره.خب چاره ای نداشتم.فقط می‌خواستم یکم بخوابم.تا کار پیدا کنم ، زود میرم. _چند روز می‌خوای؟ +ام .. فعلاً یه روز .‌ _میشه سیصد. اگه پول این هم می‌دادم ، از ده میلیون ، نه میلیون می‌موند.توی این بیست و چهار ساعت یه شال خریدم و چیپس و ماست و موسیر ، الان هم که یک روز ، یا شاید چند ساعت توی این جا که کاغذ دیواری هاش در اومده و از زشتی زار می‌زنه.واقعا زندگی توی این یه روز سخت بود ، ولی شاید من هنوز عادت نکردم. کارتم و از توی جیبم در آوردم.رمزم و گفتم و بدون هیچ حرفی ، کارت و کلید اتاق رو تحویل داد.از پرورشگاه ، تمام دارایی هام یک کوله پشتی گنده بود که البته ، پرِ پر بود و به زور چیز هامو توش چپوندم. تمام یک روز روی شونه هام جا خوش کرده بود حس می‌کردم الان از درد شونه هام فرار می‌کنه. کلید رو که نگاه کردم ، یه کاغذ به زور بهش چسبونده بودن که عدد اتاق پاک شده بود ، ولی با ماژیک نوشته بودن اما بازم به زور عددش دیده می‌شد. در اتاق رو که باز کردم ، یکم ظاهرش بهتر بود.ولی بازم شالم رو روی بالشت پهن کردم و با نفس عمیقی روی تخت دراز کشیدم. همون لحظه صدای پیامک گوشیم در اومد. ادامه دارد... به قلم نورا متانی.

با نوشتن آروم میشم جدی

حتی تو پیام های ذخیره شده ام باشه می‌نویسم

ولی کلا ، این که اشتراک می‌ذارم با بقیه حس خوبیه

حاجی حس می‌کنم طلسم شدم

قلبی که می‌زنی بهش پتک

زدم قبلا خراب کردم ..

خودمم و خودم

همیشه دورم شلوغ بوده ولی فقط خودم بودم

اگه تو یه جا صد و یک نفر باشه و بگن گروهای دو نفره شین اون یه نفر باقیمونده منم

تجربه کردم ، چند بار