ولی من هرچقدم احساس ناامیدی بکنم، بازم اونجا یه چیزی هست؛ یه چیزی که انگار نمیخواد ای ناامیدی رو قبول بکنه. و مدام ایده‌های جدید برای برنامه‌ها و هدفای جدید خلق میکنه. شاید خلق این ایده‌ها خیلی خوب باشه؛ ینی واقعا هست! گاهی یه چیزای عجیب الغریبی به ذهنم می‌رسه که اگه بهشون رسیدگی کنم واقعا میتونه چیز خفنی باشه؛ اما نمی‌تونم. و دقیقا مسئله اینجاست. باعث میشه وارد یه چرخه بی‌نهایت از امیدواری و ناامیدی بشم. یه ایده جدید که امیدوارم میکنه به ادامه دادن > متوجه می‌شم نمی‌تونم درست انجامش بدم/ مطمئن نیستم که بتونم پس دوباره حس ناامیدی میکنم

از همین جهت این جملش برام خیلی جذاب بود. دارم سعی میکنم دقت کنم. و این افکار مسخرم رو بزنم کنار.

این چیز جالبی نیس، و درسته دارم درموردش حرف میزنم اما واقعا به این دلیل نیس که مثلا افسرده شدم یا کنترلی رو هیچیش ندارم؛ صرفا از صحبت کردن تو اینجا لذت می‌برم و باعث میشه بهتر فکر کنم.

جدیدا دارم دقت میکنم. به چیزایی که می‌شنوم و می‌بینم. ساده نمی‌گذرم؛ دقت میکنم به اینکه هرچی چطوری داره پیش میره. و حتی هرکی. و من چطوری دارم پیش میرم. که مثلا چرا اون تونست و من نه؟ اون شد و مال من نشد؟ و این کمک‌کنندست. هرچند به نوعی می‌تونه بیشتر ناامیدت کنه ولی بازم بستگی به دید خودت داره. من سعی میکنم اینطوری به یه نتیجه منطقی‌تر برسم و تو خودم حلش کنم. و خوبه‌.

‌‌‌‌‌‌‌‌ - ‌اسم فناوری این فناوری‌ای که کارت اتوبوس، مترو و مشابه اون دارن، NFC هست. یه جور ارتباط بی‌سیم که از فاصله ۴ سانتی جواب میده و همونطور که میدونین بیشتر برای امور مالی ازش استفاده میکنن. بعضیام در خونه‌هاشون با کارت و فناوری NFC کار میکنه. #درس‌زوری‌_وقتی‌کنکوری - ۴۲ روز تا اون روز

چیز خاصی نبود ولی الان حداقل میدونین اسم اون NFCئه. بهرحال چیزای دیگشو میخواستم بگم خیلی... تخصصی میشد. یه تخصصی که واقعا به دردتون نمیخوره. مثلا انواع توپولوژی یا استانداردای اتصالات شبکه کدومان، واقعا چه اهمیتی داره:/

ولی قرار بود وقتی تو این تایم بقیه درسمو میخونم خوابم بگیره-

قرار بود یه جمله تاثیرگذار باشه ولی جمله‌بندیش واقعا-🚮

📪 پیام جدید چقدر این جا کم پیام میدی- #دایگو

کجا اینجا؟