و من واقعا احتیاج دارم به یه زندگی مجردی و تنهایی- حالا تنهای تنهام نبودم هم نبودم
بازم به درک
فقط میخوام از چن نفر فاصله بگیرم
من معمولا خیلی با ادما کنار میام
مدلمه
ولی کنار اومدن با بعضیا اصن جواب نمیده چون خود طرف پتانسیلشو نداره
نمیدونم دقیقا چطور توضیح بدم منظورمو
ولی مثلا دو تا ادم بد اخلاق و انرژی منفی و عصبی هست؛ من با یکیشون (نمیگم کاملا ولی تا حدود زیادی) اوکیم. در این حد که با هم میتونیم کلی بخندیم و خوش خرم باشیم حالا هرررچقدم که حساسه
من باهاش کنار میام و اونم اینو میپذیره- کنار اومدن من با اونو و حتی ممکنه اونم در حد خودش با یه چیزای دیگه از من کنار بیاد که بتونیم باهم دووم بیاریم
ولی مثلا اون یکی. اصلااا و ابدا فک میکنه خداست مثلا و من هرررچقدم باهاش خوش بر و رو باشم بازم میرینه فقط
حداقل ای کاش میتونستم برای یه مدت کوتاهم که شده تنهایی زندگی کردنو تجربه کنم که اگه بده حداقل بفهمم و اینقد بخاطر نداشتنش افسوس نخورم
اصلنم مود نیس
وقتی نادیده میگیرم و اهمیت نمیدم اینجوریم که
خب اون میم مدنظرمو پیدا نکردم