وا چیمیگی معلومه که خوبههههههنفخفخقتفتبحیحقناببخحسجسوبتب ~~~ 👌👌

ای فداتوننمم 😭😭 شرمنده نکنید #مژاد

هلگا اولین خانواده را به یاد می‌آوُرد، امیدش را به یاد می‌آوُرد. ناامیدیش را نیز به یاد می‌آوُرد. هلگا حتی جوهر خودکاری که خشک نشده، پاک شد را به یاد می‌آوُرد. هلگا سه خانواده‌ی پس از آن را ها به یاد می‌آوُرد و از تک‌ به تک لحظاتی که در امید به سر می‌بُرد متنفر بود. هربار به یاد آن روز‌ها می‌افتد، به این فکر می‌کند که نکند مشکل از خودش باشد؟ نکند یک دختر بدشانس و بدیمن است که هیچگاه قرار نیست به خوشبختی برسد؟ اما تمام این‌ها با آمدن جک به پایان رسید، جک با آن خنده‌هایی که چال گونه‌اش را آشکار می‌ساختند، جک با آن گونه‌هایی که وقتی سرخ می‌شدند کک و مک‌هایش را بیش از پیش نمایان می‌کردند. از وقتی جک را دید، ناخودآگاه لبخند بر روی لب‌هایش می‌آمد، از وقتی جک را دید حواسش به راحتی پرت می‌شد و اگر روزی او را نمی‌دید احساس ضعف می‌کرد. اهمیتی داشت که استلا آن قانون مسخره را وضع کرده بود؟ از پسر‌ها دور بمان. خنده‌دار بود، آخرش که چه؟ تا کی باید از جنس مخالف دوری می‌کرد؟ دیگر از زندگی با قانون‌های مسخره‌ی استلا خسته شده بود، از آنکه به خاطر عجیب بودن او مجبور بود روابط خودش را محدود کند، از آنکه مدام به خاطر او خجالت‌زده می‌شد و برایش فداکاری می‌کرد. در عوض استلا چه می‌کرد؟ حتی از او نمی‌پرسید چرا حالت بد است و در خودت فرو رفتی. استلا فقط به فکر خودش بود. هلگا با فکر کردن به این‌ها، پیامی که به استلا فرستاده بود_که در آن گفته بود می‌خواهد به تولد برود_ را پاک کرد و برای آماده شدن رفت.

استلا فریاد زد:《باستارد انقدر شلوغ نکن، برگه‌های منو نخور باستارد. اه پسر بد، ببین چیکار کردی.》سپس با انزجار برگه‌ها را از دهان باستارد بیرون کشید و آب دهان روی آنها را با شلوارش پاک کرد. برگه‌ها که همان تکالیف جیمز موریسون بودند حالا توسط باستارد امضا شده بودند و آماده بودند تا به دست صاحبشان برسند، صاحبی که در آن تولد به سر می‌برد. استلا بند قلاده باستارد را در دست گرفت و خانه را به خانه‌ی جنیفر اسمیت ترک کرد. لحظاتی وجود دارند که اگر می‌دانستیم اتفاق می‌افتد، آرزو می‌کردیم بمیریم تا به آن لحظات نرسیم، لحظاتی مانند آنکه بهترین دوستت را در جایی ببینی که به تو گفته بود قرار نیست به آنجا برود. استلا در سرما جلوی در خانه جنیفر اسمیت ایستاده و در انتظار موریسون به سر می‌برد، از داخل خانه صدای بلند آهنگ و جیغ و شادی به گوش می‌رسید. بالاخره پس از دقیقه‌ها انتظار موریسون از خانه بیرون آمد و با همان پوزخند متکبر همیشگی‌اش گفت:《هابسون فکر می‌کردم تولد امشب می‌بینمت.》استلا برگه‌ها را به او داد و گفت:《جنیفر دعوتم نکرد منم علاقه‌ای به اومدن نداشتم.》موریسون با تعجب گفت:《می‌دونستم جنیفر ازت خوشش نمیاد ولی فکر نمی‌کردم دوستتو دعوت کنه ولی تو رو نه. عجیبه که اندرسن بدون تو حاضر شده بیاد.》 استلا سرجایش خشکش زد، در حالی که آرزو می‌کرد اشتباه شنیده باشد از موریسون پرسید:《هلگا... اینجاست؟》موریسون هم که حالا متوجه شده بود نباید این حرف را می‌زد با دست بر روی دهانش کوبید و گفت:《نه معلومه که نه. ببین... لطفا بی خیالش خب؟ اصلا به من چه. فردا پولتو میارم مدرسه》سپس پس از گند بزرگی که زد به خانه برگشت، و استلا را با سوزشی که در پشت خود احساس می‌کرد تنها گذاشت، سوزشی که از خنجر خوردن توسط رفیق می‌آمد. چطور انقدر احمق بود که متوجه نشد؟ حتما الان هلگا به نادانی او می‌خندد. اما نه، او گریه نمی‌کرد، اجازه نمی‌داد دوباره انسان‌ها غرورش را خُرد کنند و قلبش را به دو تکه تقسیم کنند. اشک‌هایش را پاک کرد و زیر لب گفت:《بیا باستارد، یه آدم دیگه هم از دست دادیم. نمی‌دونم تا کی قراره همه رو از دست بدیم.》 دختری با شانه‌های خمیده در سرمای خفقان‌آور شب رهسپار خانه‌اش شد، اما او نمی‌دانست دنیا با از دست دادن دوستش بی خیال او نمی‌شود. به راستی کِی زمانی فرا می‌رسد که ما دیگر تنها نشویم؟

یه پارت دیگه هم میدم نمی‌تونم دووم بیارممم

https://eitaa.com/Nummer_ett/10340 خدای مننننن خیلی خیلی زیبا بوددد ایستاده تشویق کردن #آسو ~~~

https://eitaa.com/Nummer_ett/10340 😭 😭😭 😭😭😭 خیلی قشنگه صدااااااااااااااات😭😭😭 آفرییییییییییییین😭😭😭✨✨✨ (عاقا من قرار نبود دوباره کراش بزنم...) #little_M ~~ مدیا خیلی خوبی اینو هر دفعه میگی😂😂💔✨

فدااتتتوننن بشممم😭❤️😭❤️ #مژاد

😂😂 #مژاد

من عاشق دیدن ریاکشن‌هاتون تو ناشناسم خیلی خوبید خدایی

جهت مرض ریختن یه نصفه پارت می‌ذارم تا، تا وقتی بقیه‌شو می‌نویسم خماری بکشید😂

استلا به خانه که رسید آنقدر حواسش پرت بود که در زد، کاری احمقانه چون هیچکس خانه نبود. اما در کمال حیرت درب باز شد و پیکر زنی در چهارچوب در پدیدار گشت. استلا با تعجب سعی می‌کرد کلماتی برای گفتن پیدا کند چون زنی که رو به رویش ایستاده لیندا بود، پدرش از پشت لیندا ظاهر شد و با دستپاچگی گفت:《استلا من... بهت توضیح میدم.》لیندا هم سعی در توضیح دادن داشت. اما استلا آنقدر آنجا نماند که توضیحات آن‌ها را بشنود، سد چشمانش شکست و اشک‌هایش جاری شد. استلا دوید. آنقدر دوید و از کوچه‌ پس‌کوچه‌ها رد شد که نمی‌دانست کجاست، آنقدر دوید که دیگر هیچ هوایی از نایش نگذشت، آنقدر دوید که پاهایش برای یک لحظه استراحت فریاد زدند. اما به هیچکس و هیچ‌چیز گوش نکرد، نه برای باستارد که پشت سرش می‌‌دوید ایستاد و نه برای پاسخ دادن به زنگ‌های تلفنش. او وقتی ایستاد که زمین دلش برایش سوخت و پایش به سنگی گیر کرد. استلا هنگامی که داخل چاله‌ی گلی افتاد تازه متوجه شد که باران می‌بارد، پس او هم با آسمان همراه شد و اشک ریخت، وقتی آسمان رعد و برق زد استلا هم فریاد زد و وقتی آسمان به گریه‌اش شدت داد او هم سخت‌تر گریه کرد. باستارد، تنها یار وفادارش خودش را به او رساند و با زوزه‌ و خرخر خودش را در آغوش استلا جا کرد. نمی‌دانست چقدر آنجا نشسته یا چقدر گریسته، حساب زمان از دستش در رفته بود. تا آنکه با صدای مردانه‌ای از خودش بیرون آمد. کسی از پشت سرش پرسید:《حالتون خوبه خانم؟》نه. حالش خوب نبود. استلا لرزان از جایش بلند شد و کمی به اطرافش نگاه کرد، مرد روبه‌روی درب بزرگ یک سالن تئاتر ایستاده بود و به خاطر نبود نور هیچی ازش دیده نمی‌شد.