پس پونی‌بوی قلم دست گرفت و نوشت، پس اس. ای. هینتون قلم دست و گرفت و نوشت پس ویدار می‌خواهد قلم دست بگیرد و بنویسد، از برای تمام پسران درمانده، مردها گریه نمی‌کنند.

چی بگم؟ آره فیلم تموم شد. ولی the end نمی‌زنم، چون هیچوقت تو قلب من تموم نمیشه.

No.52 باشگاه و بوبو بودن، بچه‌های کوچیک، تیم؟، د اوت سایدرز، آمبرلا آکادمی، سردرد، مسجد، نسکافه، زندگی حشره، تیمو، وان دایرکشن، هم سلیقه، دوثت، حس جاودانگی.

به قول نِد توی کتاب ماه بر فراز مانیفست، زنده باد شب...)

"شب بخیر ارواح و گریسرها"

https://eitaa.com/whatthehell_16/943 راستش رو بگم من هیچ‌وقت نتونستم حرفای تاثیرگذار بگم، یا با کلمات چیز خاصی خلق کنم... *خاکتوسرت ایگدراسیل تو دنیای واقعی که داغونی تو مجازیم نمی‌تونی عین آدم حرف بزنینینببنب* من هیچی از نوشتن نمی‌دونم واقعا، اما د دنیا از من یکی کمالگراتر ندیده! نمی‌دونی من چقدرررررر با کوچک‌ترین جزئیات تو کارهای بی‌اهمیت خودم رو آزار می‌دم که. دوستام همیشه میگن می‌تونم خیلی کارا کنم یا تو فلان چیز خوبم ولی من هیچوقت پی‌ش رو نگرفتم. چون فکر می‌کنم کافی نیستم (خب از حق نگذریم واقعا محدودیت دارم، خیلی زیاد) ولی در کل من علاوه بر کمالگرایی واقعا زیاد و غیرقابل کنترل، جدا کمبود اعتماد به نفسم دار_ شاید این مورد تو مجازی معلوم نشه ولی من تاحالا یه بارم نشده از کارم راضی باشم یا ازش تعریف کنم چون به نظر خودم پر مشکله. این کمالگرایی در من نهادینه شده و این وقتی جدی‌تر می‌شه که من مامانم هم کمالگراس، و ما وقتی باهم یه کاری میکنیم تهش انقدررررر جزئیات ریز رو دست کاری می‌کنم که جون‌مون در میاد. در کل عالم و آدمی که واقعا من رو می‌شناسن میدونن خیلی زیاد کمالگرام و تاحدی اعتماد به نفس ندارم. ولی خیلی سعی می‌کنم کنترلشون کنم... مثلا من حتی کلمات ساده‌ای هم که به بقیه پیام میدم بارها بهش فکر می‌کنم که کاش نمی‌فرستادم، کاش بهترش می‌کردم،‌ کاش اینطوری نمی‌گفتم و و و در کل خیلی تلاش می‌کنم کنترلش کنم ولی از من میخوای می‌شه کمش کرد، ولی هیچ‌وقت از بین نخواهد رفت. باید دلو بزنی به دریا

در کل این همه چرت و پرت گفتم که بگم نیاز نیست عالی باشی. هیچکس عالی نیست. گفتم من نمی‌تونم تو نویسندگی نظری بدم چون حقیقتا هیچگونه سررشته‌ای ندارم. ولی تو کارایی که بلدم هم همینه همیشه از تو عالی‌تر هست همیشه بعدا ایده‌های بهتر به سرت می‌زنه ولی مهم خودتی نه؟

می‌تونی کم‌کم شروع کنی... نوشته‌هات رو به کسایی بفرستی که اعتماد داری؟ نمی‌خواد تو جمع به نمایش بذاری که. کم‌کم شروع کن اول نظر دوستات رو بپرس بعد تو گروهای کوچیک هی بنویس و بذار نقد شی چون جدا بدون نقد شدن کاری از پیش نمی‌ره میدونم نقد شدن واقعا سخته ناراحت می‌شی، ناامید می‌شی ولی اگه یه دره تلاش کنی به تعریف‌هایی که ازت می‌کنن دقت کنی و البته به نقدها منطقی نگاه کنی و احساسی رفتار نکنی بهت قول می‌دم پیشرفت می‌کنی خیلی خیلی زیاد استعداد چیز مهمیه ولی همه چیز نیست تلاش واقعا نیازه نوشته‌های کوشه سیو مسیج هیچ‌وقت پیشرفت نمی‌کنن صرفا میشن رویایی که فقط تاحدی به واقعیت پیوسته

و راجب امام رضا حتما کمکت می‌کنه ولی خدا هیچ‌وقت مستقیم معجزه نمی‌کنه مگه نه؟ خدا که مستقیم بارون نمی‌فرسته! ابر و باد رو می‌فرسته :) همیشه واسطه‌هایی وجود دارن، معجزه همیشه اتفاق نمیوفته، اونطوری که دیگه معجزه نمی‌شه... درکل شاید اون واسطه‌ها ما یا حتی کسای دیگه باشیم، شاید اگر خودت یه حرکتی بزنی بقیه‌ش یه طوری که باور نکنی جور بشه ولی تا اون مهره اول جورچین رو نریزی بقیه‌ش نمی‌ریزه من نمیگم نوشته‌هات رو برای من بفرست نه واقعا نه چون قبلا هم گفتم من نقد کننده خوبی نیستم. ولی هیچ‌وقت نذار رویاهات حسرت شه. من همه این چیزایی که گفتم تجربه کردم من انقدر رویاهامو سر هیچ حسرت کردم و حسرت واقعا واقعا چیز بدیه فرصت که از دست بره یه زخمی می‌مونه که هیچوقت جاش نمی‌ره شاید دردش کم بشه ولی بازم یه شب یهو قلب‌تو تنگ می‌‌کنه من همیشه میگم من حتی اگه بهشت هم برم دیگه نمی‌تونم کارایی که تو زندگی نکردم اونجا بکنم، بهشت آخر کاره، زندگی تموم بشه، شده.