چهارشنبه که رندوم و یهویی رفتم خونه مامان‌بزرگم شام یاد کلاس دومم افتادم. کلاس دوم که بودم هرروز بلا استثنا می‌رفتم خونه مامان‌بزرگم

و خب همونجا تنها نمره قابل قبولم تو ابتدایی رو گرفتم. بعد مامانمم عصبانی شد و گفت دیگه اجازه ندارم هر روز برم و قرار شد فقط چهارشنبه‌ها برم. مامان‌بزرگم اینا چهارشنبه‌ها می‌رفتن امامزاده، پس من عصرها، بعد باشگاه خسته یه خوراکی می‌خریدم و می‌رفتم تو خونه خالی مامان‌بزرگم

وای هیچوقت یادم نمیره، خوراکی می‌خوردم، زیر کُرسی لم می‌دادم و جِم جونیور می‌دیدم:)

No.107 پسران تماما آمریکایی، ساندویچ ژامبون، بوکوفسکی، ده چیزی که از آن درباره تو متنفرم، کت، لیندا، تقدیمی، هوشنگ ابتهاج، امینم، زیگ استارداست، دیوید بووی و شاهکار نمادین، Unapologetic, ایگی، گیجی، نوشتن و نوشتن و نوشتن، بازنویسی، چاتی پاتی. ----- Yggdrasil حرم، کم خوابی تا حد مرگ، سرما، بخاری‌ای که نمی‌بخارید، دمیگاد فایلز، گوون و سوالای عجیب، درس نخوندن، خانوم سم، پرسی جکسون، نشرای میوه‌ای، "حالا پرسی رو از کدوم میوه‌ بخرم؟🗣"، اپیک و تیریسیاس، ویدار، قطار، پیاده روی تا حد مرگ، آدمای بیشعور، کبوتر حرم و پیشنهاد وسوسه برانگیز، چایی امام رضا، میکروفون، سست دستی از سرما، رول پلی کویر، هفته‌ی سخت، اردوی سم پسرا، "کجا می‌رید؟ خونه"، شور عکاسی، پسرا core، کتاب، تحلیل آدما با مامان✅، چوب بریدن و فضولی، "اینا اومدن مشهد چیکار؟ موج‌های آبی💅"، بحث‌های مافوق فلسفی راجع به خدا و زندگی با فویو و زد و نادر

به قول نِد توی کتاب ماه بر فراز مانیفست، زنده باد شب...)

"شب بخیر ارواح، رشاد و کوئین"

ظلم، ظلم همه‌جا، ظلم در تمام دنیا. ظلم کف خیابون‌های آمریکا به سیاه‌پوست‌ها، ظلم تو محله‌های فقیرنشین، ظلم تو آفریقا، ظلم تو افغانستان، ظلم به همه زن‌های دنیا، ظلم به احساسات پسرها و سرکوبشون، ظلم تو غزه و فلسطین. ظلم در تمام زمان‌ها، حالا و گذشته وسط دشت کربلا، ظلم تو گذشته باز هم به سیاه‌پوست‌ها، ظلم تو گذشته باز هم به زنان، ظلم تو گذشته باز هم به فقیران. ظلم به ادیان، ظلم به ملیت‌ها و ظلم به تمام دنیا. یکی میگه تمام مردها بدن، یکی میگه تمام زن‌ها بدن، یکی میگه تمام سفیدپوست‌ها بدن، بذارید من بگم. بشر بد است. بشر ظلم می‌کند، بشر هار و وحشی است. تا وقتی انسان هست، ظلم به انسان و طبیعت هم هست. ما به هم‌خون خود رحم نمی‌کنیم، چه برسد به هم‌نوع خود.

از امام صادق(علیه‌السلام) نقل شده:«فاطمه را زهرا نامیدند، زیرا هنگامی که در محراب عبادتش می‌ایستاد، نور او برای اهل آسمان می‌درخشید؛ همان‌گونه که نور ستارگان برای اهل زمین می‌درخشد.»