می‌خواستم بزرگترین دریای دنیا بشم، آرزو داشتم برم، تا به دریا برسم، شب و آتیش بزنم تا یه فردا برسممم

میای رها می‌کنی، بی خیال میشی و می‌گذری. سعی می‌کنی فراموش کنی و بعد یه نور... یه روزنه امید لعنتی میاد و اجازه نمیده دست بکشی. دوباره باعث میشه بخوای به هرچیز و ناچیزی چنگ بزنی تا به دستش بیاری ولی اون موقع دیگه امیدی به کمکت نمیاد. امید فقط میاد تا مطمئن بشه دست نمی‌کشی و فراموش نمی‌کنی، که بیشتر زجر می‌کشی. رهایم کن امید، خسته‌ام. رهایم کن.

کتاب‌های ناشناخته آهنربان‌ و من آهن.

و بالااااخرررههههه

چهارصد تاییییی

یوهوووو

منم منتظر رسیدن روزای خوبم.

همینقدر بگم که گریه‌م‌ گرفت