💢 ۱۹ اردیبهشت👇👇👇 👌 در این لحظه؛ من مادرم را دوست دارم و می‌پذیرم. 🔹 من نزد مادرم کم‌اهمیت بودم، زمانی که تلاش می‌کردم با او ارتباط برقرار کنم، از طرف او هیچ پاسخی دریافت نمی‌کردم(مانند اینکه دری را بکوبید و جوابی نشنوید). 🔸 هیچ‌چیزِ معنی‌داری بین ما مشارکت نمی‌شد و هیچ صمیمیتی در این ارتباط مادر و دختری وجود نداشت. 🔹 اگر مادرم با کسی صحبت می‌کرد، حتماً خواهرانش بودند. 🔸 اکنون با اینکه مادرم هشتادساله است، ارتباط ما در حال رشد است. 🔹 مادرم با من صحبت می‌کند و حتی احساساتش را بیان می‌کند، من هم خوب گوش می‌کنم. 🔸 متشکرم از CoDA، من خیلی از توانایی‌های مادرم را یاد گرفتم. 🔹 او به لحاظ عاطفی پایدار است، روابط قدیمی را حفظ می‌کند و با زوال عقل پدرم کنار آمده و او را حمایت می‌کند. 🔸 سپاسگزارم که توانسته‌ام مادرم را بشناسم. 🔹 من برای این رابطهٔ جدید و تجدیدنظرشده، ارزش قائلم. 📖 صفحهٔ ۵۰ 🇮🇷 شورای منطقهٔ هم‌وابستگان گمنام ایران 🆔 https://eitaa.com/PARSICoDA

💢 ۲۰ اردیبهشت👇👇👇 👌 در این لحظه، من روی لحظۀ حال تمرکز می‌کنم. 🔹 درس مهمی که در برنامۀ بهبودی یاد گرفتم این است که «چه می‌شود اگر…» یا «تنها اگر…» به دایرۀ لغات من تعلق ندارد. 🔸 وقتی کمیته‌ای در سَرَم تشکیل می‌شود تا مرا از ترس و نگرانی پُر کند، من سلامت عقل و آرامشم‌ را با تمرکز روی زمان حال حفظ می‌کنم. 🔹 «چه می‌شود اگر» به زمان آینده برمی‌گردد که من نمی‌توانم آن را کنترل کنم. 🔸 «تنها اگر» به زمان گذشته اشاره می‌کند که من عاجزم آن را تغییر دهم. 🔹 اگر من روابط سالم بر مبنای عشق بخواهم، نیاز دارم که تمرکزم را بر این لحظه حفظ کنم. 📖 صفحۀ ۵۱ 🇮🇷 شورای منطقهٔ هم‌وابستگان گمنام ایران 🆔 https://eitaa.com/PARSICoDA