💢 ۲۱ اردیبهشت👇👇👇 👌 در این لحظه، من به خودم دلداری می‌دهم. 🔹 من یک کودک تنها بودم، پدر و مادرم آن عشقی که لازم داشتم را به من ندادند. 🔸 من همیشه تنها بودم، ناامیدانه دست به دامن دیگران می‌شدم تا این خلأ و کمبود را پُر کنند. 🔹 بسیار دردناک بود تا اینکه من رفتارهای جدیدی را در CoDA یاد گرفتم. 🔸 اکنون وقتی ناراحت و تنها هستم یا ترسیده‌ام، کاری متفاوت انجام می‌دهم. 🔹 به درونم می‌روم، بالشتم را بغل می‌کنم و با خودم حرف می‌زنم، طوری که دوست داشتم مادرم با من حرف بزند. 🔸 اکنون من احساس راحتی می‌کنم. 📖 صفحۀ ۵۲ 🇮🇷 شورای منطقهٔ هم‌وابستگان گمنام ایران 🆔 https://eitaa.com/PARSICoDA

💢 ۲۲ اردیبهشت👇👇👇 👌 در این لحظه؛ من یک پشتیبانِ قابل‌اطمینان دارم. 🔹 عکس موردعلاقه‌ام از نوۀ دو‌ساله‌ام اکنون پیش روی من است. 🔸 او با هیجان به دوربین نگاه می‌کند، درحالی‌که روی یک نردبان اسباب‌بازی ایستاده است. 🔹 در یک‌طرفِ او نیروی برترش یعنی پدرش ایستاده است، با دستانی که آماده‌اند پسر دوست‌داشتنی‌اش را از سُرخوردن محافظت کنند و در طرفِ دیگرِ او نماینده‌ای از انجمن وجود دارد که او را با هیجان تشویق می‌کند، یعنی مادربزرگش. 🔸 من به یاد می‌آورم که چه حسی داشتم وقتی بچه بودم و از یکی دو پلۀ اول این نردبان بالا می‌رفتم و به آن می‌چسبیدم، درحالی‌که می‌ترسیدم این پله را رها کنم و به پلۀ بعدی نردبان برسم و همین‌طور می‌ماندم و بالاتر نمی‌رفتم. 🔹 من آماده‌ام تا باور کنم نیروی برتری دارم که ایستاده، با دستانی که آماده هستند وقتی لیز خوردم مرا بگیرند و بخشی از انجمنی هستم که مرا تشویق می‌کند. 🔸 با داشتن این تصویر در ذهنم از رها کردن نمی‌ترسم. 📖 صفحۀ ۵۳ 🇮🇷 شورای منطقهٔ هم‌وابستگان گمنام ایران 🆔 https://eitaa.com/PARSICoDA