Pale Silence
حقیقت نیازی به من ندارد
من از آنهایی هستم که عقیده دارند زمان نمی گذرد ما میگذریم.ما وارد زمان میشویم.مثل اینکه از یک در وارد اتاقی می شویم و از در دیگر بیرون می رویم.اتاق ایستاده و ما در گذر از آن هستیم...
هدایت شده از 焚
دیشب اتفاقا درباره داشتم با عرفان حرف میزدم. اینکه چقدر دیوونه کنندست وقتی نباشی و بری اون دنیا هم این جهان به کار خودش ادامه میده. حتی آدمها و نزدیکترین افراد زندگیت هم به زندگیشون ادامه میدن. تابستون میشه بعد برگها میریزن، درختها لخت میشن و با بهار دوباره لباس میپوشن. روند دنیا با نبودن من و ما متوقف و عوض نمیشه. البته که هر آدم برای این دنیا لازم هست و واسه همین آورده شده.. ولی وقتی بری، دیگه رفتی و بقیه جوری به زندگیشون ادامه میدن که انگار اینجا اصلا وجود نداشتی
هدایت شده از 焚
فکر کنم فقط من انقدر دیوونه ام که همش یاد رفتگان رو زنده میکنم. بنظرم به یاد آوردن فرد از دنیا رفته و حرف زدن درباره خوبیهایی که تو این دنیا ازش دیدی، گذاشتن احترام بهش هست. اصلا نمیدونم چه فایدهای ممکنه داشته باشه و آیا واقعا دلم میخواد تا یمدت یادم تو زمین بمونه تا وقتی که همهی آدمایی که منو میشناختن هم بیان اونور؟، یا دوست دارم وقتی برم هیچکی دیگه به یادم نیوفته تا راحت زندگیشونو کنن
اما تو هرازگاهی هم که شده به یادم بیار