خلاصه که. دلم برای این زاویه دید میسوزه. خیلی زندگی و معنا رو برای انسان بی معنا می‌کنه. (من قطعا اگه با این زاویه دید مجبور میشدم زندگی کنم کامل خودمو به فنا میدم. به معنای واقعی کلمه.)

البته ترس از مرگ دلایل مختلفی می‌تونه داشته باشه. میگم صرفاً این یکیش ممکنه باشه.

خدا خیلی عظیمه. غیر قابل توصیف عظیمه. انقدر که نمیتونم چیزی بگم. و احساس میکنم هیچ چیز اصل مطلب رو ادا نمیکنه. انگار روزها و روزها حرف بزنی، آب دهنت تموم بشه و خفه بشی از نفس عمیق درست نکشیدن، ولی هنوزم انگار قفسه سینه ات توش یه حسی باشه که نه هنوز کافی نیست، هنوز نتونستم اون چیزی که باید رو برسونم، نه.

و لطف و رحمتش، و تمام ویژگی هاش. یه همچین حسی میدن. توصیف نشدنی. غرق شدنی.

خلاصه که دنیا خیلی عجیبه. عالم خیلی عجیبه. انسان هم عجیب ترین. (عجیب بد نه.)

دعا میکنم درکمون از همه چیز به سمت حقیقت سوق داشته باشه.

عیدتون مبارک خوشگلا.

تولد رحمت الهی به این عالم رو بهتون تبریک میگم.

آهنگ گوش میدین حتما قبل از اینکه عاشقش بشین به محتوای لیریک توجه کنین دو تا از محبوب ترین آهنگام محتوای گی داشت. پاکشون کردم چون ذهنم آشغال‌دونی یه آدم بیچاره بیمار که باید درمان بشه نیست 🤷🏻‍♀