داداش شاید اصلا خدا ازم توقع داره اون لحظه اون اتفاق رو تنهایی حلش کنم. نمیدونم واقعا! چی کار داریم میکنیم با خودمون؟

اگه با تجربه الانم برمیگشتم به تابستون قبل سال دهمم، همون نیمه شبی که توی روبیکا پیج زدم، همونجا روبیکا رو پاک میکردم، گوشیو خاموش میکردم، میخوابیدم و از سفر تابستونمون لذت میبردم.

با فضای مجازی، میشه یه شبکه‌ای از جو درست کرد. جو کی پاپ، جو فلان انیمه، جو فلان تفکر، جو فلان سبک ویدیو و ... . یه موج راه میوفته که اگه جذبش بشی، همه‌اش تلاش میکنی توش از بقیه عقب نیوفتی. نظر میدی، عکس و ویدیو منتشر میکنی، احساسات و افکارت رو ازش مینویسی. موج تو به موج بقیه میخوره، موج بقیه به موج تو میخوره، و همه با هم دچار ارتعاش میشید. اونم در مورد چی؟ چیزی که شاید پایین ترین سطح سرگرمی یا دانشه!

بابا آره، قبوله بعضی از افکار، بعضی از تجربه‌ها، بعضی از نظرها، یوقتایی هم درستن و هم به کار میان. ولی صادقانه نگاه کنیم.. عزیزم در روز با چند تاشون رو به رو میشی؟ روز رو بیخیال، در هفته با چند تاشون رو به رو میشی؟ در ماه چی؟ حالا رو به رو شدی، چند تاشونو به کار گرفتی؟

سرگرمی و دانش به کنار. تو سیاست و اینا هم همینه. الان مثلا چه سر رشته ای دارم نظر بدم وضع کشور چیه؟ بله یه مطالعه ای کرده باشی، نظر ۴ تا آدم صاحب نظر درست حسابی درس خونده رو شنیده باشی، با دانش درست بخوای روشن گری کنی برای مردم، یه امیدی رو روشن کنی.. بله. شاید مشکلی نباشه

یه عده هم میان از بی دانشی و ناآگاهی آدم استفاده میکنن، جو رو گسترش میدن، بزرگنمایی میکنن، حقایق رو با باطل قاطی میکنن، یجوری مثل موم افکار مردم رو توی دستشون حرکت میدن که آدم وقتی به خودش میاد شوکه میشه.

اصلا بله این وسیله، گوشی همراهمون، دقیقا برای همینه. جا. سو. سی.

یه وسیله کنترل جمعی.

اگه آگاه نباشی، نآگاه تر نگهت میدارن و بهت حس درونی آگاه بودن میدن. توهم آگاهی داشتن.