درسِ اول: یه وقتایی لازمه به حرفِ قلبت گوش بدی وَ بگی چشم‌؛

پیامبراکرم'ص' : [ هر کس نسبت به دوستِ خود محبتی داشته باشد و او را باخبر نکند، به او خیانت کرده است. ]

-

و امّا قلم؛ قلم بوسه‌های کوچکش را، آرام آرام بر روی سطح سفید و صیقلیِ ورق، جای‌گذاری می‌کند.

مرا بشکن ببین هر تکه‌ام بویِ تو را دارد؛ که این دیوانه در دل با تو صدها ماجرا دارد.

روزگارم می‌گذرد... همچون برقی جهنده، می‌گذرد و مرا همراهش می‌کشاند... گاهی از روزگار جا می‌مانم و چشم به انتظار در ایستگاه زمان در انتظار قطار بعدی می‌نشینم...

در این هنگام نگاهی به چشم انداز گذشته می‌اندازم... گاه پشیمان! گاه خوشحال! گاه غمگین! گاه دلتنگ و گریان:)

چشم می‌دوزم به روزهایی که پی در پی سپری شد و گاهی از گذشتن‌اش جا ماندم...

اما یه وقتایی لازمه واقع‌بین باشی.

-

مانندِ همیشه، یادداشتم را با تک‌جمله‌ای آغاز می‌کنم.. "هوالحق" ،، [ او حق است.] تنها خدا می‌داند چه معنایِ پنهانی در این دو کلمه نهفته شده که دست از نوشتنِ آن برنمی‌دارم.

مخاطبِ حرف‌هایم دوستی‌ست آشنا،‌ رفیق روزهایِ تنهایی و شب‌هایِ تار. زمانی که غم و اندوهِ زمانه جلوی دهانم را می‌گرفت، چشم و گوش‌هایم را می‌بست وَ با بی‌رحمی امر بر سکوت به هر چه بود و نبود می‌کرد،، او می‌توانست قلب و ذهنِ مرا اندکی آرام کند وَ مرهمی روی زخم هایِ تازه‌ام شود.