اما من باور ندارم که به کسی نه بگویی! دلخوشم به همین نگاهِ از دور...

....:)))))

من فقط جسمم برگشته ، وگرنه که قلب‌م ، روح‌م ، ذهن‌م رو کربلاء جا گذاشتم ...

#مداحی افتخارم همینه.. لقبِ شیعه دارم❤️‍🩹 قفلی جدیدم🔗

ولی داره تموم میشه این دو‌ماه عاشقیمون...:))

#مداحی تویی صاحب ممالک...❤️‍🩹

گاهی وقتا دلم می‌خواد قوی نباشم تحمل نکنم گریه کنم کوتاه بیام هرچی تو دلمه بگم ملاحظه نکنم ولی ولی امان از صبر:) •رَجآء؛•

_

یک، دو، سه… عکاسی برای من، نه چیدنِ کادر هست و نه بازی با نور؛ برای من، تلاش برای دیدنِ حقیقتی است که پشت ظاهرِ جهان پنهان شده. بزرگ‌ترین و شجاعانه‌ترین تغییری که در زندگی‌ام رقم زدم، همین بود: رفتن به دنبالِ رویاهام. دنبال مسیری که دوست داشتم در اون قدم بردارم. من پشیمون نیستم و نخواهم بود؛ حتی اگر در این راه به هزاران چالش بخورم، باز هم بابتِ انتخابی که با عقلِ سلیم و تمامِ عشقم انجام دادم، بارها راضی‌ام و راضی می‌مانم. عکاسی برای من فقط یه هنر نیست؛ آخرین و تنها نخی است که مرا به زندگی وصل می‌کند. عکاسی، تمامِ ذوق و شوقِ من برای ادامه دادن هست. خیلی‌ها برای تفریح عکاسی می‌کنند، اما من… من «عاشقانه» عکاسی می‌کنم. این کار برای من، مثل خودِ زندگی، امیدوارکننده و لذت‌بخش هست.:) آوینیِ بزرگ معتقد بود باید چارچوب‌ها و قوانین را گاهی شکست. باید از دنیای همیشگی‌مون بزنیم بیرون، یا جایی از اون را تغییر بدیم تا بتونیم «اثر» خلق کنیم؛ اثری ماندگار و تأثیرگذار. ومی‌دونم: اگر حاضر شدیم سختی‌هایش را به جون بخریم، آن‌وقت است که احتمالاً موفق خواهیم شد. خیالی نیست؛ رنج کشیدن اجتناب‌ناپذیر هست، اما چه قشنگ که این رنج، در همون مسیری باشه که با تمامِ وجود دوستش داریم و در آخر : میشه عاشق بود و تو چشمِ معشوق زل نزد و صبر کرد… این نوعِ دیگری از عشق است. بمونه به یادگار از روزهایی که تنها امید داشتنِ این مسیر و قشنگی پایان ناپذیرش مرا زنده نگه داشت. ۲۸مرداد صفر پنج.