ظرفیت تولیدی موشک های سوخت جامد ایران: همانطور که میدانید هیچ آمار مستند و رسمی ای وجود ندارد اما اسرائیلی ها تخمین زده بودند که در صورت تکمیل تأسیسات شاهرود ایران به ظرفیت تولید ماهانه تا بیش از ۲۰۰ فروند موشک سوخت جامد خواهد رسید. اسرائیل در جنگ 12 روزه به جهت اختلال در این روند میکسر های سیاره ای را در تأسیسات گوناگون ما مورد هدف قرار داد‌. میکسرهای سیاره‌ای، جزء کلیدی تولید سوخت جامد و ساخت این نوع موشک ها هستند. موتور موشک های سوخت جامد سوخت مرکبی دارند که برای ساخت آن، سوخت و اکسیدکننده، هر دو به شکل پودر، با اپوکسی مخلوط می‌شوند که آنها را به صورت یک دوغاب همگن به هم می‌چسباند. سپس این دوغاب در محفظه‌ی بوستر به شکل خاصی ریخته‌گری می‌شود و از طریق گرمایش و پخت به یک جامد تبدیل می‌شود که البته کمی حالت لاستیکی دارد پس از پخت. بعدش بوستر ریخته گری شده و پخته را به نازل، بخش کنترل و هدایت و در آخر کلاهک انفجاری مجهز کنیم، یک موشک سوخت جامد آماده خواهیم داشت. نکته مهمی که باید توجه داشته باشید این است که این میکسر های سیاره ای کار مخلوط کردن صحیح و مناسب سوخت و اکسید کننده و بایندر یا همان چسب پلیمری (Binder) و دیگر افزودنی ها را انجام می دهد و برای داشتن یک ماتریس جامد با عملکرد مناسب بسیار ضروری هستند. میکسر های سیاره ای در ایران هم تولید می شوند اما برای کاربری های دیگر مانند برخی بتن ها اما فناوری میکسر های سیاره ای با استانداردهای لازم برای اختلاط اجزای سوخت جامد موشک فعلاً در داخل وجود ندارد و این میکسر ها وارداتی هستند. ⌫ @Recon_Flight ⌦ [ @Deep_Recon ]

دقت داشته باشید که الان هدف توضیح سوخت جامد نیست. اگر استقبال شد از موضوع موشک های سوخت جامد، در آینده اشاره های لازم را خواهیم کرد. فعلاً ما می‌خواهیم تخمین حدودی داشته باشیم: پس از ریخته گری سوخت، باید فرآیند پخت و عمل‌آوری در گودال‌های زیرزمینی بزرگ، با دیواره بتنی و دمای کنترل‌شده انجام شود. روش اصلی ما برای تخمین تولید موتورهای سوخت جامد ایران، با استفاده از تعداد گودال‌های ریخته‌گری ایران و مدت زمان لازم برای عمل‌آوری موتورها است. کلمه chute به معنای سازه ای است که درون آن گودال های پخت (pits) وجود دارند. در هر chute بسته به ابعاد چند pit قرار دارد. در تصویر ها نوعی pit فرانسوی و آمریکایی رو مشاهده می کنید. ما تعداد pit ها و زمان پخت و عمل آوری (cure شدن) رو می‌خواهیم بررسی کنیم. این دو متغیر می توانند تخمینی حدودث از تعداد موتورهایی که ایران می‌تواند در یک ماه بسازد را به ما بدهد. ما در این محاسبه Curing Times رو ۱۰ روز در نظر می گیریم که به نظر میانه و معقول است. این مدت به دمای pit و حجم و قطری که میخواهیم پخته شود و همچنین نوع بایندر مورد استفاده بستگی دارد. ایران از HTPB استفاده می کند. (Hydroxyl-Terminated Polybutadiene) پلی بوتادین با هیدروکسیل انتهایی مطالعات و منابع متفاوتی رو بررسی کردیم برای این ابعاد حدودی میان برد های ایران با HTPB در ساختار سوخت. منابع آمریکایی از ۱۰ تا ۱۴ روز ذکر کردن، در یک مطالعه چینی ۱۰ روز مشاهده کردیم و اسرائیلی ها نیز در این مورد از ۶ تا ۱۰ روز برای ایران در نظر گرفتند. ⌫ @Recon_Flight ⌦ [ @Deep_Recon ]

ایران سه مرکز تولید موتور سوخت جامد دارد: خجیر، پارچین و شاهرود. ما تعداد chute های بتنی در هر یک از این مراکز را شمارش کرده‌ایم و بر حسب آن تعداد pit های پخت را تخمین زدیم. در مورد خجیر، کوچک‌ترین chute استاندارد آن شامل ۱ pit(گودال پخت) است. chute بعدی، که بزرگ‌تر است احتمالاً ۳ pit دارد و بزرگ‌ترین chute در این مجموعه نیز ۳ یا ۴ pit را در خود جای می‌دهد. جمع این‌ها ما را به مجموع ۷ تا ۸ pit در خجیر می‌رساند. پارچین هم شامل دو chute و احتمالاً هر یک ۳ یا ۴ عدد pit دارد. پس پارچین ۶ الی۸ pit در خود جای داده. در مورد شاهرود هم طبق شمارش حدوداً بین 31 تا 40 pit باید وجود داشته باشد. مجموعاً تعداد pit های ایران باید چیزی بین 44 تا 56 عدد باشد. خب با احتساب ۱۰ روز برای پخت هر pit در ماه می تواند سه موتور را cure کند. در مورد pit ها نیز اگر میانه را درنظر بگیریم عدد ۵۰ را خواهیم داشت. ۵۰ ضرب در سه می شود ۱۵۰ موشک سوخت جامد میان برد در هر ماه. یا این محاسبه میانه رو ما احتمالا با استفاده از حداکثر ظرفیت تیراژ سالانه حدوداً 2000 فروندی برای موشک های سوخت جامد خواهیم داشت. ⌫ @Recon_Flight ⌦ [ @Deep_Recon ]

خدا رو شکر مخاطبین کنجکاوی داریم، در همین یک ساعت چندین عزیز پرسشی با این مضمون داشته اند: چرا این میکسر ها داخل پایگاه های زیر زمینی نبودن تا در امان باشند؟ داخل سایت های زیرزمینی نگه داری و دپو و حتی مونتاژ قطعات اصلی صورت می گیرد. اما تولید سوخت و گرین و ریخته گری آن فرآیندی بسیار خطرناک است و در صورت حادثه و نقص ایمنی می تواند باعث خسارت قابل توجهی شود. بنابراین سعی می‌شود این اعمال در تأسیسات سطحی و روی زمین صورت گیرد تا در صورت حادثه خسارات کنترل شده تر باشد. با این که ساختمان ها با فاصله از یکدیگر ساخته می شوند اما حتی دور تا دور این ساختمان ها خاکریز هایی ایجاد می کنند تا در صورت انفجار به دیگر سوله ها آسیب وارد نشود و یا کمتر وارد شود. اگر فرضاً انفجاری در تونل های موشکی رخ دهد شاید منجر به انفجار های زنجیره ای شود و یا حتی فروریختن دیواره ها از داخل و غیر عملیاتی شدن انبار های امن موشک ها اتفاق بیفتد. اما با این روند فعلی شاید سپاه مجبور شود این تأسیسات را به سایت های زیرزمینی مجزایی از سایت های دپو منتقل کند. انجام این عمل پر ریسک بوده و لازمه آن تأمین استاندارد ها و تدابیر ویژه ای برای کنترل خسارات احتمالی در صورت حادثه و همچنین پروتوکل های بسیار سختگیرانه تر است. ⌫ @Recon_Flight ⌦ [ @Deep_Recon ]

تصویری از آسیب های وارده به تأسیسات شاهرود در جنگ12روزه‌ که انهدام ساختمان های تولید سوخت که میکسر های سیاره ای در آنها مستقر بوده اند و همچنین یک chute ریخته گری را نشان می دهد. نباید تصور کرد که این همه سال ایران سالی ۲۰۰۰ تا سوخت جامد تولید می‌کرده و این محض غلط است. این chute ها در طول زمان اضافه ، ساخته و تکمیل شده اند. حدوداً نیمی از این chute ها از 2024 استارت خورده ساختشان در مجموعه تأسیسات شاهرود. برخی هنوز هم تکمیل و عملیاتی نیستند. موشک فقط موتور و بوستر نیست، شما باید کنترل، هدایت و ناوبری ، برد و مدار های گوناگون، فیوز، کلاهک و ... را هم مدنظر داشته باشید. ممکن است تکمیل اینها برای هر موشک خیلی بیشتر از آن 10 روز زمان پخت طول بکشد. نکته بعدی توجه به تفاوت میزان تولید و پتانسیل تولید است. لزوماً با حداکثر پتانسیل تولید انجام نمی‌شود. مطابق با یکی از صحبت های سردار حاجی زاده عزیز ، موشک های سوخت جامد میان برد ایران حدوداً 200 هزار دلار هزینه تولید دارند، با نرخ کنونی مساوی است با 35 میلیارد تومان برای هر یک فروند. در یکی از دیگر صحبت های ایشان اشاره می شود که در دولت روحانی به دلیل عدم تخصیص بودجه مجبور به فروش زمین شده بودیم تا تولید به صفر نرسد. پس در این سالیان همیشه نرخ تولید در حالت حداکثری قرار نداشته. ایران از بهار سال 2024 به دلیل شرایط تهدید درجه بالایی که ایجاد شد، با شروع ساخت خط سوم تأسیسات شاهرود اقدام به افزایش قابل توجه پتانسیل تولید کرد که متأسفانه در جنگ 12 روزه میکسر ها رو از دست دادیم. ⌫ @Recon_Flight ⌦ [ @Deep_Recon ]

پرسش های متعددی داریم از وضعیت این تأسیسات پس از این جنگ 40 روزه ای که داشتیم. ما به دلایلی تمایلی نداریم به بعضی موارد اشاره کنیم اما به جهت پرسش های مکرر به این پست بسنده می کنیم. تصویری که مشاهده می فرمایید مربوط به تأسیسات شاهرود است در 9 مارس 2026 که معادل روز 10 ام از جنگ 40 روزه اخیر می باشد. متأسفانه مجدداً زیر حملات دشمن قرار داشته اما تعدادی از ساختمان های ریخته گری همانطور که پیداست به طور جدی دچار آسیب نشدن. ساختمان هایی که با خط چین سفید مشخص شده اند مربوط به ریخته گری و ساختمان هایی که با خط چین زرد مشخص اند مربوط به اختلاط سوخت می باشند. نقاط نارنجی آسیب شدید و مستقیم در جنگ 12 روزه ،، نقاط سبز آسیب غیر مستقیم و محدود در جنگ 12روزه نقاط قرمز آسیب شدید و مستقیم در جنگ 40 روزه ،، نقاط آبی آسیب غیر مستقیم و محدود در جنگ 40 روزه اخیر یک نکته کوتاه هم اینکه اگر در حال حاضر توان تولید موشک های سوخت جامد فراهم نباشد نیز، باز تولید موشک های ایران به طور کامل متوقف نخواهد شد. اگر فرضاً هیچ میکسر سیاره‌ای و زیرساخت ریخته گری برای موتور های سوخت جامد نمانده باشد؛ کماکان موشک های سوخت مایع، حتی در این شرایط هم کم و بیش تولید خواهند شد. سوخت مایع ارزان تر از سوخت جامد است و فرایند تولید و تجهیزات و ابزار به مراتب بسیار ساده تری‌ نیاز دارد.‌ همچنین با فرض عدم تولید جدید و اکتفا به همان ذخایر پیشین نیز اگر با همین آهنگ و روال جنگ ۴۰ روزه قرار باشد شلیک صورت پذیرد، احتمالاً تا مدت زیادی به مشکل نخواهیم خورد. ⌫ @Recon_Flight ⌦ [ @Deep_Recon ]

پاسخ به پرسش هایی با این مضمون: چرا این زیردریایی های غدیر رو ما همینطوری کنار اسکله از دست داده ایم و زیر آب نبردیم تا در امان بمانند؟ چندین مرتبه مشابه این سوال را دریافت کرده ایم. کلاس غدیر در واقع همان تولید تحت لیسانس کلاس یونو کره شمالی است. این کلاس در واقع یک مینی زیردریایی محسوب میشه و درواقع جزء Midget ها است. تناژ غدیر ۱۱۵ تن هست طول ۲۹ متر عرض ۲/۷۵ متر خدمه ۱۲ تا ۱۸ نفر ایراد دوستانی که آن سوال را مطرح می کنند اینجاست که غدیر رو با زیردریایی ای در حد کلاس کیلو یکسان فرض می کنند. غدیر از یک موتور دیزل الکترونیک استفاده می کند اما پتانسیل باتری هایش بسیار پایین بوده که باعث محدودیت ۱۱ ساعته آن در ماندن زیر آب است. پس از ۱۱ ساعت مجبور است به سطح بیاید. در کل هم توان عملیاتی خیلی محدودی دارد و کلاً یک هفته می تواند فعالیت داشته باشد و پس از آن نیاز به سوختگیری و تدارکات پیدا خواهد کرد و باید به پایگاه بازگردد. شما چگونه می خواستید چیزی که کلاً یک هفته توان عملیاتی دارد و ۱۱ ساعت زیر آب پنهان می ماند را ۴۰ روز زیر آب از دید دشمن مخفی بدارید؟ جدای این موضوع فضای داخلی آن بسیار تنگ است و بعضی از خدمه حتی صندلی هم ندارند. خدمه تمام مدت باید به حالت نشسته یا خمیده باشند و حتی طی یک هفته عملیات دهن خدمه سرویس خواهد شد. یعنی اگر مشکل باتری و سوخت گیری نیز نبود باز نیاز به تعویض خدمه هست! وقتی برای هر یک از این موارد هرجا پهلو بگیرد به راحتی توسط دشمن شناسایی و منهدم خواهد شد. ⌫ @Recon_Flight ⌦ [ @Deep_Recon ]