روزی خواهی آمد که از جسمم استخوان هایم باقی مانده است:)

_:)

تو هم شادابی‌ام را دیدی و هرگز نفهمیدی که چون نیلوفری گل کرده‌ام در برکه‌ای از خون فاضل نظری:)

من خیلی دیوونه ام ، آنقدر که عکستو بغل میکنم و ذوق زده میشم:))))

خواستم قلم دست بگیرم و از زیبایی اش بگویم ، قلم گفت از من می خواهی که زیبایی اش را کلمه کنم و به کاغذ بگویم ؟؟ قبول نکرد ، کاغذ به زبان آمد گفت : میخواهی بر روی من زیبایی اش را رسم کنی؟ در من زیبایی اش نمی‌گنجد ، خواستم تعریف کنم ، دیدم کلمات اعتراض کردند که ما نمیتوانیم بگوییم چقدر زیباست :))) #مخاطب‌خاص‌من #دفترنوشت

راه ‌حل دشواری ها؟ او خود دشواری سخت بود.

تنفری پر از عشق..

آن قدر در بغل گرم تو ماندم که هنوز بوی آغوش تو را میدهد این پیرهنم (: شبتون به قشنگی به آغوش کشیدن ضریحش :))))))

جوری که به تولدش یک ماه مونده و ذوق دارم:))))))))

_

نمی‌دونم چیکار کنم که لف ندید . ولی لف ندید .

من قهوه هایم را به همه ی آدم های دنیا ترجیح میدادم فکر میکنم ریشه در گذشته ام دارد ، آن زمان ها که «او» بود ! «او» یِ من همیشه که دنبالم می آمد بوی قهوه ، میداد و همیشه هم قدم میشد در سرمای زمستان یا در گرمای تابستان ، در پیاده رو هایی که بوی شکوفه های درختان هوا را پر کرده است ، در دستانش همیشه دو عدد قهوه داشت ، و می‌گفت «تورو اندازه کل دانه های قهوه جهان دوست دارم» حالا که رفته و نیست و حالا که کوچه به کوچه صدای خنده ها و عطر قهوه های داغش را میدهد ، حالا که دستان گرمش گرما بخش دستانم نیست و حال که در اغوشش دیگر جای من نیست :))) جایگزین تمام دلتنگی هایم برای «او» قهوه شده همدم و یاد آور خاطرات «او» :))))) #دفترنوشت