eitaa logo
صنایع دستی احمدپور
62 دنبال‌کننده
67 عکس
4 ویدیو
0 فایل
سفارش👇 @Margoly
مشاهده در ایتا
دانلود
شیرینی خوری فیروزه کوبی جنس ازمس وسنگ فیروزه است وروی کارپلی استرخورده تغییررنگ نمیدهد غرفه من مجموعه صنایع دستی نقش ترنج جنب اداره میراث فرهنگی (حمام قدیم)میتونین ازنزدیک دیدن کنین
کشکول فیروزه کوبی ترکیب جذاب قلمزنی وفیروزه وکشکول نقلی مابه فکرشماهستیم دراین شرایط وبه صورت قسطی هم میفروشیم اگه هم قیمت مناسب بخواین ساده بدون شبکه قلم سفارش بدین آدرس غرفه من درخانه صنایع دستی نقش ترنج خیاباش شهیدبهشتی(فلکه مشک)خوشحال میشم ازنزدیک دیدن کنین
فعلا قابلیت بارگیری به دلیل درخواست زیاد فراهم نیست
نمایش در ایتا
فعلا قابلیت بارگیری به دلیل درخواست زیاد فراهم نیست
نمایش در ایتا
آینه ولاله فیروزه کوبی که میتونی داخل لاله هاچراغ بزاری مناسب برای عروس خانمای گل غرفه صنایع دستی احمدپوردرصنایع دستی نقش ترنج خیابان شهیدبهشتی (فلکه مشک)جنب میراث فرهنگی خوشحال میشم ازنزدیک دیدن فرمایید برای ثبت سفارش به آیدی وشماره تماس زیرمراجعه کنین@Margoly شماره تماس۰۹۳۳۵۲۳۱۳۲۳
فعلا قابلیت بارگیری به دلیل درخواست زیاد فراهم نیست
نمایش در ایتا
فعلا قابلیت بارگیری به دلیل درخواست زیاد فراهم نیست
نمایش در ایتا
کاسه پایه دارفیروزه کوبی مناسبه میوه برای ثبت سفارش به آیدی زیرمراجعه کنید 👇 @Margoly شماره تماس۰۹۳۳۵۲۳۱۳۲۳ مابه فکرشمادوستان عزیزهستیم ومیتونین قسطی هم خریدکنین آدرس غرفه من خیابان شهیدبهشتی فلکه مشک خانه صنایع دستی نقش ترنج خوشحال میشم ازنزدیک دیدن کنین
فعلا قابلیت بارگیری به دلیل درخواست زیاد فراهم نیست
نمایش در ایتا
فعلا قابلیت بارگیری به دلیل درخواست زیاد فراهم نیست
نمایش در ایتا
فعلا قابلیت بارگیری به دلیل درخواست زیاد فراهم نیست
نمایش در ایتا
🌸به نام آنکه عشق را در خون جاری کرد🌺 تقدیم به آنکه مرگ را زندگی کرد، و زندگی را معنا بخشید؛ به سالار شهیدان، که در گودال، قله‌ها را فتح کرد، و در عطش، دریاها را آفرید. ای درختانی که به احترامش قامت بستید، نه از باد، که از ایمان، و ای آبها که مهر مادر او را در خود دارید، خونش، شرف را سرخگون کرد، چنانکه شفق، آیینه نجابتش شد، و فلق، محرابی که در آن، نماز صبح شهادت را با سجده بر نیزه‌ها خواند. در آن گودالم، که خونش را مکید، نه حضیض خاک، که اوج آسمان بود، زیرا در حضیض هم، اگر عزیز باشی، خود، قله‌ای خواهی شد. از گودال بپرس، که چگونه قامتی، در عمیق‌ترین فرود، بلندترین فریاد را سرداد. شمشیری که بر گلویش نشست، گیتی را دوپاره کرد، نه در چوب و آهن، که در نیت‌ها و بینش‌ها: هر آنچه در سوی او بود، حسینی شد، و هر چه در دیگر سو، یزیدی. اینک ما و سنگها، ما و آبها، درختان، کوهساران، جویباران، بیشه‌زاری؛ هر یک، یا با خون او سرشته‌اند، یا در برابر حقیقت، خاموش مانده‌اند. خونی که از گلویش تراوید، تمام کائنات را دوباره رنگ کرد: هر چیز، یا سرخ است، یا از تبار حقیقت نیست! آه ای مرگت که معیار شد! مرگت چنان زندگی را به سخره گرفت، که دیگر زیستن، بی‌عشقِ مردن، بازیِ کودکانه‌ای بیش نبود. خونت با خونبهای حقیقت، همتراز ایستاد، و عزمت، ضامنِ دوامِ جهانی شد، که با دروغ می‌پاشید، و خون تو، امضای راستی بر پیشانیِ زمان شد. تو را باید در راستی دید، و در گیاه، هنگام شکفتن، در آب، وقتی حیات می‌بخشد، در سنگ، چون استواری است، در شمشیر، چون حقیقت را می‌شکافد، و در شیر، چون خروشِ ایمان است. تو را باید در شفق دید، که خونِ شرم‌گرفته‌یِ خورشید است، در فلق، که خنده‌یِ خونینِ سحر است، در خواستن، در برخاستن، در شقایق که بی‌گاه می‌روید، در گل که بویِ عشق می‌دهد، تو را باید از خورشید خواست، در سحر جست، از شب شکوفاند، با بذر پاشاند، با باد پاشید، در خوشه‌ها چید، و سرانجام، تو را باید تنها در خدا دید، زیرا هر کس، هر گاه، دست از گریبانِ حقیقت بیرون آرد، خون تو، از سرانگشتانش تراود، و ابدیت، آینه‌ای است که قامتِ تو را، بی‌نهایت می‌نماید. تو تنهاتر از شجاعتی، در گوشه‌یِ روشنِ وجدانِ تاریخ، ایستاده‌ای، به پاسداری از حقیقت و صداقت، چندان تناور و بلند، که هنگام تماشایت، کلاه از سرِ کودکِ عقل می‌افتد، و بر تالابی از خون خویش، در گذرگاهِ تاریخ، ایستاده‌ای با جامی از فرهنگ، و بشریتِ رهگذر را، هر که را تشنه‌یِ شهادت است، می‌نوشانی. نامت، خواب را بر هم می‌زند، آب را توفان می‌کند، کلامت، قانون است، و خرد در مصافِ عزم تو، جنون می‌شود. تنها واژه‌ات خون است، خون، ای خداگون! مرگ در پنجه‌ات، زبون‌تر از مگسی است، که کودکان به شیطنت در مشت می‌گیرند، و یزید، بهانه‌ای بیش نیست: دستمالِ کثیفی، که خلطِ ستم را در آن تف کردی، و در زباله‌دانِ تاریخ افکندی. یزید، کلمه نبود، دروغ بود، زالویی درشت، که اکسیژنِ هوا را می‌مکید، مخنثی که تهمتِ مردی بود، بوزینه‌ای با گناهی درشت: "سرقتِ نامِ انسان". و سلام بر تو، که مظلوم‌ترینی، نه از آن رو که عطشان شهیدت کردند، که از این رو که دشمنت، چنین پَست است. مرگِ سرخت، تنها نامِ یزید را نشکست، و کلمه‌یِ ستم را بی‌سیرت نکرد، که فوجِ کلام را نیز در هم شکست؛ هیچ کلامِ بشری نیست، که در مصافِ تو نشکند، ای شیرشکن! خون تو بر کلمه فزون است، خون تو در بستری از آن سوی کلام، فراسوی تاریخ، بیرون از راستای زمان، می‌گذرد، خون تو در متنِ خدا جاری است... یا ذبیح‌الله، تو اسماعیلِ برگزیده‌یِ خدایی، و رویایِ به حقیقتِ پیوسته‌یِ ابراهیم. کربلا، میقاتِ توست، محرم، میعادِ عشق، و تو نخستین کسی، که ایامِ حج را، به چهل روز کشاندی:"و اتممناها بعشر". آه، در حسرتِ فهمِ این نکته خواهم سوخت، که حجِ نیمه‌تمام را، در استلامِ حجر، وانهادی، و در کربلا، با بوسه بر خنجر، تمام کردی... مرگِ تو، مبداِ تاریخِ عشق، آغازِ رنگِ سرخ، و معیارِ زندگی است. خطِ تو با خونِ تو آغاز می‌شود، از آن هنگام که تو ایستادی، دین، راه افتاد، و چون فرو افتادی، حق، برخاست، و تو شکستی، و "راستی"، درست شد، و از روانه‌یِ خونِ تو، بنیادِ ستم، سست شد. در پاییزِ مرگِ تو، بهاری جاودانه زایید، گیاه رویید، درخت بالید، و هیچ شاخه‌ای نیست، که شکوفه‌ای سرخ ندارد، و اگر ندارد، شاخه نیست، هیزمی است ناروا بر درخت مانده. تو رازِ مرگ را گشودی، کدام گره، با ناخنِ عزمِ تو وا نشد؟ شرف به دنبالِ تو، لابه‌کنان می‌دود، تو فراتر از حمیتی، نمازی، نیتی، یگانه‌ای، وحدتی، آه ای سبز! ای سبزِ سرخ! ای شریف‌تر از پاکی، نجیب‌تر از هر خاکی، ای شیرینِ سخت، ای سختِ شیرین! تو دهانِ تاریخ را، آب انداخته‌ای، ای بازویِ حدید، شاهینِ میزان، مفهومِ کتاب، معنایِ قرآن! نگاهت، سلسله‌یِ تفاسیر، گام‌هایت، وزنه‌یِ خاک، و پشتوانه‌یِ افلاک.. . کجایِ خدا در تو ج