و من خودم را با خستگی تمام از میان این فصل عبور می دهم، فقط به این امید ِ نور ِ کم سویی که در دوردست ها می درخشد. ؛)) ‌

چه بسیار دویدن ها وقت‌ی ایستاده بودم.

آدم یه جاها از خودش بی حرف باید بگذره..

-هوشنگ ابتهاج، تنها یك هفته قبل از مرگ این شعر را خواند

چه بسیار دیدن ها وقت‌‌ی چشمانم بسته بود.

- احساس می‌کنم زندگی تنها برای کسانی قابل تحمل است که ذاتاً سبك سرند، کسانی که چیزی را به یاد نمی‌آورند. احساس ِ حماقت می‌کنم. گمان کنم در خیلی از مسائل زیاده‌روی کرده‌ام. خصوصاً انتظار داشتن؛

من برای ِ آنکه از خودم خبری بگیرم، باید از تو شروع کنم! نفسی نمیکشم، مگر اینکه با یاد ِ تو باشد.

و گفت این طریق، نخست نیاز بُوَد، پس خلوت، پس اندوه، پس بیداری - [تذکرة‌الاولیا.] ‌

- پِدر همیشه میگفت شِکوه و ناله نکن از زندگی. طوری زندگی کن که مرگ به قصدِ تو‌ و برای تو بیاید، نه که سرِ راهش از کنارت بگذرد. چنان برو که از پا افتاده باشد وقتی به تو می‌رسد - [شهریار مندنی پور؛ شرق بنفشه]

از تو نوشتم و قلم ِ دستانم سبز شد.