اگر انسان خدا باشد، باید بتواند جهانی دیگر بیافریند و بر آن حکم‌فرمایی کند؛ اما انسان بدونِ خدای حقیقی حتی از پس هضم غذای خود نمی‌آید و با این حال ادعای خدا بودن می‌کند؟ در گذشته‌های پیشین انسان‌ها بت می‌پرستند، نه چون احمق بودند، بلکه گمان می‌کردند بت می‌تواند خواسته‌‌های آن‌ها را اجابت کند. اما کنون دقیقا در آن دوران قرار داریم، اما به جای بت، ما انسان می‌پرستیم. فکر می‌کنیم انسانی که از هر نظر ناقص‌ست و تنها یک اتم بر کلِ جهان هستی، فرشته‌ای است که آرزوی ما را می‌تواند محقق کند. برای بت‌پرستی نیازی نیست هردم بر کسی دیگر سجده کنی یا او خدای خود بپنداری، بت‌پرستی یعنی خدای خودت را در بین شناختن‌ها، نشناسی و امیدت را به جای او به دیگران ببندی. شبگرد؛

خب از کجا معلوم خدا مارو نگاه میکنه و همه ی اینکار هارو داریم به لطف خدا انجام میدیم؟اگر همه چیز یه دروغ بزرگ باشه و ما بدون خدایی وجود داریم چه؟ _

اگر نگاهِ خدا تنها برای یک لحظه از تو برداشته شود، تو در قعرِ جهنم فرو می‌روی؛ نه چون‌گناهکاری بلکه دیگر خدا نداری. همین نفس کشیدن و داشتن میلیون‌ها سلولی که در هم تنیده‌اند، اثبات می‌کند که کسی غیر از انسان خالقِ کل جهان است. به من بگو چه‌طور ماشینی که ساخته می‌شود می‌گویید آن را انسان ساخته، اما برای انسان نمی‌گویید خدا آن را آفریده؟ گرچه انسان ناقص است، اما در بین خدا و انسان عشق جاری‌ست، و عاشق همواره مشغول نگاه کردن به معشوق خود است حتی اگر آن معشوق؛ عشق عاشق را انکار کند. اگر ماهی بدون آب وجود داشته باشد، یقیناً انسان هم می‌تواند بی‌خدا باشد و زندگی کند. اما تلخ است که ماهی دور از آب می‌‌میرد. بهتان‌ها روزی برملا می‌شوند، اما این چه بهتانی‌ست که بهتان های دیگر را آشکار کرده و حقیقت را به ما می‌گوید؟ باید اعتراف کنم که انکار یک‌چیز سبب نمی‌شود آن چیز نباشد، بلکه انسان را نابود می‌کند. سوال های تو می‌توانند منشاء تمامی ایمان‌ها باشد، اگر حقیقت را به خوبی بنگری و منکر آن چه که می‌بینی نشوی. شبگرد؛

اگه حقیقت برای هرکسی متفاوت باشه، حقیقت این نیست که برای همه حقیقت یک‌سانی نیست؟

شاید واقعا حقیقت یک‌سان همون خدا باشه و دیگه حقیقتی نباشه، و سایر چیزها صرفا باور باشن.

باید خودت شبت رو بکشی، هر چند درون اون ستاره و ماه باشه باز هم ظلمتِ. نذارید نور های کمرنگ، ظلمت پررنگ رو، عادی سازی کنن.