- - -

- - -

- - -

- - -

- - -

- - -

‌ شنیدم ولی فقیه، اماممان سید مجتبی خامنه‌ای، از ماجرای آتش بس مطلع نبودند. شنیدم برای همین آتش بس را در نیمه شب اعلام کردند. شنیدم که ایشان برای همین در بیانیه‌خود نگفتند آتش بس، بلکه به جای آن از سکوت صحنه نبرد استفاده کردند. شنیدم برای همین حملات نظامی ما تقریبا تا هفده ساعت پس از آتش بس ادامه داشت. زیرا آقا با آن آتش بسِ لعنتی مخالف بود! زیرا نظامیان ما از او دستور میگرفتند و آتش را خاموش نکرده بودند. همه این‌هایی که گفتم یعنی این دولت‌مردانِ عزیز، ساز خود را می‌زنند! البته این به معنای تحمیل شدن چیزی به آقا نیست. که ایشان صراحت دارند. شنیدم از آن استاد بزرگ که گفتند: اگر در خیابان باشید و امام بودنتان را ببیند و پشتوانه ملت را داشته باشد؛ صراحت‌ش از این هم بیشتر می‌شود! همانطور که آقا در بیانیه ۲۸ خرداد خود با صراحت گفت: بنده علی‌الاصول نظر دیگری داشتم. زیرا که یقین داشتند مردمِ در خیابان نیز شبیه او نظر دیگری داشتند و البته دارند ... شنیدم به برخی اعضای شعام با اطمینان گفتند آقا با این ماجراها موافق است. آنها هم با اطمینان به مذاکره با آمریکا رای دادند. درست شبیه برجامِ بیست دقیقه ای در مجلس که به نمایندگان به دروغ گفته شده بود آقا در جریان است. آقا موافق است! تکلیف روشن است. باید این شبها مطالبه کنیم. از مسئولین بخواهیم در این مذاکرات در پی تحقق شروطی که آقای عزیزمان سید مجتبی خامنه‌ای گفته اند؛ باشند. حجت را بر آنها تمام کنیم! اگر شروط تحقق پیدا نکند این مردم چنان سیلی خروشان مسئولین بی کفایت و بی ولایت را خواهند بلعید. البته امید داریم که چنین نباشد و آنها با دلسوزی خود تصمیم نابجایی نگیرند. ‌ شنیده هایم از منبع موثق بود. آنچه میدانیم نباید بر عصبانیت ما بیافزاید بی آنکه به ما بصیرت بدهد. فعلا دستور آقا بر این بود که منتظر تحقق شروط باشیم. و انتظار با انفعال تفاوت دارد. در خیابانیم، به مسئولین شعار مرگ بر نمی‌گوییم و صفت خائن پس و پیش نام کسی نمی‌آوریم. فعلا صبوریم. یادمان نرود. حضور ما در خیابان از نان شب واجب‌تر است. از امتحان و درس و مهمان و فرزند و بیماری، واجب‌تر است. این روزها بحث محدود به ایران نیست. حالا ماجرا، ماجرای عزت اسلام و انقلاب است. ما در خیابانیم. چون ما اهل کوفه نیستیم ! تمام. ✍🏻 خانم ز شهسوار‌ #باید_برخاست @Sheikh_Alii

و حکایت، حکایت همان چهارشنبه های دلی‌ست. بازهم با رفقا دورهم جمع شدیم. لبخند زدیم، زیارت عاشورا خواندیم، درباره مباحثی که در آن نظر واحدی نداشتیم به بحث و گفت و پرداختیم و در آخر این رفاقتمان بود که پررنگ تر شد .

‌ لا به لای روزمرگی‌های زندگی گم شدم. بخاطر همین خبری ازم نیست. ‌

پنج‌شنبه‌ی قشنگم .

‌ من اصلا به روز وداع با آقا فکر نمیکنم! نمیتونم فکر کنم. قلبم تیکه تیکه میشه :) ‌