چندی است که نمیتوانم آنچه در قلبم میگذرد را برای شما بنویسم. گاهی روز و شب برای من قدر یک ساعت، کوتاه میشود و به سر میرسد. گاهی هجوم مشغلههای فکری من را از نوشتن باز میدارند؛ گاهی درسها و تکالیف نمیگذارند که بخواهم به نگاشتن آنچه در خیالم میگذرد فکر کنم. اما من پروانه ام. از لا به لای همه گرفتاری ها و دلشکستگی ها و مسئولیت ها، پرواز میکنم و دوباره به نوشتن پناه میآورم. چرا که کلمات، معجزه ای هستند که من را به خدا نزدیک میکنند.
تو میتوانی تحوّل آفرین باشی.
کوچک نبین و کوتاه فکر نکن. بلنداندیش باش. درس امروز را برای امتحان فردا نخوان، برای آینده مردم و کشورت بخوان. بخوان که بتوانی حرفی داشته باشی برای گفتن و آنقدر رشد کرده باشی که بتوانی رنجی را از حیات بشر کم کنی. آنچه را آموختی، در زندگیات جاری کن. آنوقت هرآنکه علم و عمل تو را یکرنگ ببیند؛ شیفته ات میشود. و آن هنگام از تو به صورت کامل و با اختیار الگو برداری میکند. و بدان عالِم بی اخلاق، عالِمی که نداند چطور باید با دیگران گفت و گو کند، همیشه کلامش بی اثر میماند. پس هر روز که به اطلاعاتت افزوده شد و علوم جدیدی را آموختی؛ بر آداب معاشرت و حسن خلق خود کار کن. تو سختی های امروز را نبین، به آینده ای بیاندیش که مملو از خیر و راستی است و تو در آن روزهای روشن، یک انسان منفعل نیستی و خود، یکی از آن آدمهای نقش آفرینی.
این نصیحت بی هنگام را از من بپذیر.
شب بخیر
#زینب_شهسوار
عمده مشکلات ما با آدمها
بخاطر تفاوت سلیقه و سبک زندگیه.
درحالی که دنیا با همین تنوع و رنگارنگی هست که زیباست. غیر از احکام الهی، واجبات و کارهای حرام، دلیلی نداره برای بقیهی چیزها با آدمها مجادله کنیم. گفتنش راحته اما عمل بهش خیلی سخته. کلا سخت ترین قسمت مسلمان بودن اینه که بخوای اخلاقِ نیکو داشته باشی.
او اَمن بود و دنج؛
اگر آدم نبود و مکان بود، احتمالا
پناهگاهی میشد روی کوهها، یا خانهای
برای بیخانمانها، شاید هم کتابخانهای
برای از واقعیت فرار کرده ها . .
شِیخ .
به خونسردی ..
وقتی از مرکز بهداشت برگشتیم خونه، خوابیده بود. آروم گذاشتمش توی گهواره. اما وقتی از خواب بیدار شد و دلش خواست مثل همیشه ورجه وورجه کنه؛ متوجه درد پاهاش شد. گریه کرد. تا اینجای ماجرا سخت و دلگیر نبود. اما وقتی بی قراری هاش بیشتر شد؛ یه بالش گذاشتم و خوابوندمش روی پام. همینجوری که آروم تکونش میدادم و براش شعر میخوندم؛ آروم شد.. دیگه پاهاش رو تکون نمیداد و با چشمهاش که پر بود از خستگی و درد به من نگاه میکرد. من شعر میخوندم و اون فقط بهم خیره شد بود. بدون هیچ حرف و گریه و شیطنتی. دلم داشت هزار تیکه میشد وقتی میدیدم دخترم توی چنین وضعیتی قرار گرفته. یه دختر شیطون و پر جنب و جوش که حالا بخاطر واکسنی که زده بود نمیتونست حتی با جون و دل بخنده. فقط میتونست همه توانش رو جمع کنه و به صورت من خیره بشه.
من از طرف خدا ماموریت داشتم ناز این فسقلی رو بکشم و مراقبش باشم تا حداقل کمتر درد بکشه. اون یه فرشته است که خدا با لطف خودش با ما هدیه کرده تا ببینه چطور میخواییم از این امانت عظیم نگهداری کنیم؟
دیروز با یه واکسن ساده، قلبم هزار تیکه شده بود و دلم میخواست ساعت ها گریه کنم. ساعت ها که نه اما به قدر چند قطره، آخر شب گریه کردم. اما مادر بودن خیلی پیچیده تر از این حرفهاست. انگار دوست داری همه درد های عالم برای خودت باشه اما یه درد کوچیک هم به جون بچهات نشینه.
بچه ها بزرگ میشن و دردهاشون هم به اندازه خودشون قد میکشه. نمیدونم وقتی دردها بزرگتر بشن منم ظرف وجودی خودم رو بزرگتر کردم که بتونم مقاوم باشم و از پا نیوفتم؟ یا کم میارم و نمیتونم نقش مادری رو درست ایفا کنم؟
خیلی درهم و بی نظم نوشتم. ولی هرچی فاطمه بزرگتر میشه بیشتر میفهمم که خودخواهی با مادر بودن جمع نمیشه. ایثار و فداکاری یکی از اصلی ترین ویژگی های یک مادره.
دیروز گذشت. اما الهی همه دردها مثل درد واکسن باشن. و هیچ مادری بخاطر دردهای سخت تر و عجیب تر شاهد خموده شدن فرزندش نباشه..