او اَمن بود و دنج؛
اگر آدم نبود و مکان بود، احتمالا
پناهگاهی میشد روی کوهها، یا خانهای
برای بیخانمانها، شاید هم کتابخانهای
برای از واقعیت فرار کرده ها . .
شِیخ .
به خونسردی ..
وقتی از مرکز بهداشت برگشتیم خونه، خوابیده بود. آروم گذاشتمش توی گهواره. اما وقتی از خواب بیدار شد و دلش خواست مثل همیشه ورجه وورجه کنه؛ متوجه درد پاهاش شد. گریه کرد. تا اینجای ماجرا سخت و دلگیر نبود. اما وقتی بی قراری هاش بیشتر شد؛ یه بالش گذاشتم و خوابوندمش روی پام. همینجوری که آروم تکونش میدادم و براش شعر میخوندم؛ آروم شد.. دیگه پاهاش رو تکون نمیداد و با چشمهاش که پر بود از خستگی و درد به من نگاه میکرد. من شعر میخوندم و اون فقط بهم خیره شد بود. بدون هیچ حرف و گریه و شیطنتی. دلم داشت هزار تیکه میشد وقتی میدیدم دخترم توی چنین وضعیتی قرار گرفته. یه دختر شیطون و پر جنب و جوش که حالا بخاطر واکسنی که زده بود نمیتونست حتی با جون و دل بخنده. فقط میتونست همه توانش رو جمع کنه و به صورت من خیره بشه.
من از طرف خدا ماموریت داشتم ناز این فسقلی رو بکشم و مراقبش باشم تا حداقل کمتر درد بکشه. اون یه فرشته است که خدا با لطف خودش با ما هدیه کرده تا ببینه چطور میخواییم از این امانت عظیم نگهداری کنیم؟
دیروز با یه واکسن ساده، قلبم هزار تیکه شده بود و دلم میخواست ساعت ها گریه کنم. ساعت ها که نه اما به قدر چند قطره، آخر شب گریه کردم. اما مادر بودن خیلی پیچیده تر از این حرفهاست. انگار دوست داری همه درد های عالم برای خودت باشه اما یه درد کوچیک هم به جون بچهات نشینه.
بچه ها بزرگ میشن و دردهاشون هم به اندازه خودشون قد میکشه. نمیدونم وقتی دردها بزرگتر بشن منم ظرف وجودی خودم رو بزرگتر کردم که بتونم مقاوم باشم و از پا نیوفتم؟ یا کم میارم و نمیتونم نقش مادری رو درست ایفا کنم؟
خیلی درهم و بی نظم نوشتم. ولی هرچی فاطمه بزرگتر میشه بیشتر میفهمم که خودخواهی با مادر بودن جمع نمیشه. ایثار و فداکاری یکی از اصلی ترین ویژگی های یک مادره.
دیروز گذشت. اما الهی همه دردها مثل درد واکسن باشن. و هیچ مادری بخاطر دردهای سخت تر و عجیب تر شاهد خموده شدن فرزندش نباشه..
بگذارید باور نکنم که این بی حجابی و بی بند و باری، همهاش خواستهی دشمن و پیرو تلاشهای شبانه روزی او علیه حکومت جمهوری اسلامی ایران است. همه آنهایی که در برابر این همه فساد و گناه علنی در سطح جامعه، سکوت میکنند و بی تفاوت رد میشوند؛ مهر تاییدی میکوبند بر این همه آلودگی! اسلام دین رهبانیت نیست. هرکس حجاب دارد، نماز میخواند، روزه میگیرد و زکات میدهد؛ باید خیال کند که دیگر شیعه ی حقیقی است؟ سعادتمند است!؟ مگر نه آنکه ما فریضه ای داریم مهم و جامعه ساز، به نام امر به معروف و نهی از منکر؟ مگر نه آنکه بیتفاوتی در اسلام جایی ندارد!؟ پس کو تلاش ما برای اجرا شدن قوانین الهی در سطح جامعه؟
#زینب_شهسوار
بروید پاساژ های شهر را بی دلیل قدم بزنید! با خانواده، با چادر، با ظاهری که نشان از عقاید و باورهای راستین شما داشته باشد. سطح شهر را نسپارید به دست کسانی که به مسیر درست علم دارند اما خود را به جهالت زده اند. خانه نشینی راه به جایی نمیبرد.
#زینب_شهسوار
زندگی یک سفر کوتاهه.
شاید فکر کنید این جمله خیلی کلیشه ای و تکراریه. ولی حقیقت همینه (: یه مسافر به هتل دل نمیبنده. به آدمهای اون شهر به چشم یک آشنایی موقت نگاه میکنه و از همه چیز به سادگی عبور میکنه. بیا تلاش کنیم که واقعا توی این دنیا شبیه یک مسافر زندگی کنیم.
#زینب_شهسوار
بیا قبل خواب همه فکرهامونو بزاریم یه گوشه و یه پتو هم بکشیم روش. به جاش به یاد امام زمان عج بخوابیم. کی میدونه؟ شاید صبح که از خواب بیدار شدیم توفیق پیدا کردیم که برای رضایت خدا و خوشنودی قلب حضرت قدمی برداریم و مؤثر باشیم. خمودگی و خستگی و حال روحی بد همه اش بخاطر دوری از منبع نوره.
دخترای عزیزم :)
هروقت حس کردید خسته و گرفته یا نا امید و رنجور و مغموم هستید؛ فقط کافیه یکم به اطراف خودتون نگاه کنید و به شرایط تنوع بدید. اگر تو اتاق نشستید بلند بشید برید توی آشپزخونه، یه چای دم کنید، یه صفحه شعر بخونید یا اگر شرایط دارید لباس بپوشید و توی این هوای پائیزی چند قدمی راه برید.
بعدش به طرز عجیبی برای رسیدن به اهدافتون مصممتر و با انگیزهتر میشید. به طرز عجیبی حال دلتون خوب میشه :)
مشکل ما از اونجایی شروع شد که فضای مجازی و پست و استوریِ بلاگر های رویا فروش، باعث شد از حقیقت فاصله بگیریم و زندگی خوب رو در هالهای از زیبایی ها و بی نقصی ها و آرامش ها تصور کنیم. درحالی که زندگیه حقیقی طوری قرار داده شده که رسیدن ها و نرسیدن ها باهم باشند. همزمان که از ته قلب خوشحالیم و بابت رسیدن به چیزی در پوست خودمون نمیگنجیم، غمی عظیم هم روی دلمون سنگینی میکنه! این ذاتِ دنیاست. چون بشر فراموشکار و طغیانگره. بلد نیست توی خوشی ها به سمت معبود برگرده و ازش تشکر کنه!