eitaa logo
شِیخ .
15.1هزار دنبال‌کننده
1.9هزار عکس
188 ویدیو
9 فایل
‌الله ‌ بانوی طلبه‌ی دهه هشتادی که شیفته‌ی کتاب و چای و نوشتن است. و او همیشه می‌نویسد‌. شبها، روزها، عصرها و همیشه! پس در این مکانِ مقدس دنبال زرق و برقهای مجازی نباش. فقط بخوان و لبخند بزن. مدیر و تبلیغات: @Oo_Parvaneh_oO کپی؟ خیر فوروارد کنید لطفا .
مشاهده در ایتا
دانلود
‌ دلم یه بیکاری و اوقات فراغت زیادی میخواد. یه زمان خیلی طولانی که بتونم وقتم رو با انجام دادن کارهایی که دوسشون دارم پر کنم. انگار آدم هرچی بزرگ‌تر میشه، کمتر میتونه برای خودش وقت بزاره. ‌
‌ من نمیگم اینستا و تلگرام و روبیکا و .. بده. ولی بیا قبول کنیم چشمی که هر چیزی رو ببینه دیگه نمیتونه امام زمانش رو ببینه. و گوشی ‌که هرچیزی رو بشنوه نمیتونه صدای حق رو از باطل تشخیص بده. حالا دیگه هرطور صلاح خودته رفیق. ‌
‌ همین الان بخاطر اینکه عامل باشم به حرفی که میزنم، روبیکامو‌ حذف کردم. ( اینستا و تلگرام هم هیچوقت نداشتم الحمدالله ) ‌
‌ درباره دوتا پیام بالا گفت و گوی کامل‌تری خواهیم داشت. ‌
سلام و وقت بخیر👇
شِیخ .
سلام و وقت بخیر👇
‌ حضور در جامعه که وظیفه است! اما آیا حضور شما در کافه ای که نمیتونید در اون اثری مثبت بزارید و گناهی رو از بین ببرید هم واجبه؟ آیا حضور شما در محیطی که سبب میشه خودتون به گناه آلوده بشید هم درسته؟ درست میفرمایید. آقای شهیدمون هم گفتند که دین اسلام دین، با گوشه گیری و خانه نشینی و از اجتماع دور بودن مخالفت داره. اما تاکید کردن بر اینکه انسان خودش رو با زره تقوا بپوشونه و بعد وارد میادین گناه آلود بشه. اما آیا ما چنین هستیم. هدف ما از داشتن اینستاگرام واقعا اثرگذاری هست؟ پست و استوری های ما واقعا تبیینی و بیدار کننده هست؟ آیا محتوای اکسپلور واقعا قابل کنترل هست؟ یعنی همیشه چیزهایی رو نشون میده که ما خودمون میخواییم؟؟؟؟؟؟؟ درحالی که خود محققان خارجی، ادعای اینو دارن که اکسپلور یک الگوریتم خاصی داره و همون چیزی رو به مخاطب نشون میده که خودش میخواد! نه چیزی مخاطب میخواد.‌.. اصلا کاری به محتواهای شهوانی و آسیب زننده ندارم. دنبال کردن و دیدن پست و استوری های بلاگرهای مذهبی نما و غیره، آیا جز اینه که انسان رو به سمت مصرف گرایی سوق میده؟ آیا غیر از اینه که حسادت رو در انسان برانگیخته میکنه؟ اگر کسی میتونه موثر باشه و فضای غبارآلود و گناه‌آلود ایسنتاگرام رو بهبود بده، بسم الله ... ولی امثال ماهایی که نه علمش رو داریم نه دغدغه کافی، بهتره از نداشتن اینستاگرام به سمت عبادت برگردیم... مقایسه خیابان و اینستاگرام هم اشتباهه. که البته در خیابان و جامعه هم انسان نباید در محلی قرار بگیره که ممکنه به گناهی آلوده بشه. من خودم اگر در خودم میدیدم که میتونم توی اینستا محتوای فاخر و اثرگذار و امام زمان پسندی تولید کنم و ارائه بدم قطعااااا نصب میکردم و فعالیت میکردم.. به صورت کلی، میتونیم باهم رفیق باشیم اما دیدگاه متفاوتی داشته باشیم🌱 پس اگر حرفهای من قانع کننده نبود برات، فدای سر خودم و خودت. ‌
‌ راستی اشتباه برداشت نشه من بینهایت موافق حضور قشر مذهبی در مکان های مختلف جامعه هستم. حتی پست هایی هم پیرامون این مسأله گذاشتم. ولیکن باید هرچیزی رو سنجید🌱 ‌
شِیخ .
-
‌ من کجا و غزل و قافیه و شعر کجا ! این تو بودی که شدی باعث شاعر شدنم ‌
‌ استاد عزیزی که امروز نذاشتی برقهای ‌کلاس رو روشن‌ کنیم و پرده‌های نارنجی رو کنار زدی تا نور طبیعی خورشید وارد کلاس بشه، دوستت دارم. ‌
‌ بیا از این همه غم، از این همه تیره و تاری، به شعر پناه ببریم. به غزل.. ‌
‌ خسته ام. هرروز. حتی هردقیقه. چند ماهه که هیچ ثانیه ای نبوده برام که بدون درد گذشته باشه. حالا این درد یا سر درد بوده یا کمر درد یا اندوهی که سبب شده قلبم به درد بیاد و چشمام رو بارونی کنه. امروز خیلی غصه خوردم. دلم میخواست بشینم کنج خونه، رو به کتابخونه، یه صوت از سخنرانی های قشنگ استاد پناهیان گوش بدم و بعد با صدای بلند اشعار فاضل نظری رو بخونم و برای خودم شب شعری بسازم که شنونده اول و آخرش فقط خودم باشم. بعد از اون با یک حال خوب و انرژی مضاعف شروع کنم کتاب خوندن، خوندن، خوندن، خوندن و خوندن... تا جایی که دیگه همه‌ی وجودم پر بشه از کلمات و جملات و احساساتی که نویسنده سعی داشته بهم منتقل کنه.. ‌
‌ اما رشد و پیشرفت و خودسازی همیشه مسیر مشخصی نداره. شاید سال هزار و چهارصد، باید برای خودسازی، چلّه زیارت عاشورا ميگرفتم، یا چند ساعتِ پیاپی کتابهای اخلاقی می‌خوندم‌. اما الان صبر در برابر سختی های بچه‌داری و درس‌خوندن و کارهای خونه، و مدیریت همه ی اینها باهم، خودش سبب رشد میشه. البته.. ممکنه آدم سالها در شرایطی قرار بگیره که بتونه خودش رو بسازه و عبد صالح خدا بشه اما قدر لحظاتش رو ندونه و یک فرصت ناب خودسازی رو از دست‌ بده.. ‌ منکه بنده نالایق خدا هستم. اما به نظرم رشد وقتی اتفاق میوفته که آدم یادبگیره لابه‌لای همه‌ی این روزمرگی ها و سرشلوغی‌ها و دردها، یاد خدا رو فراموش نکنه و از زندگی چیزی جز رضایت معبود نخواد. ‌