برگام.. اردیبهشت

چند شب پیش، اتفاقی این نقاشی نسبتا قدیمی رو پیدا کردم.. و همینطوری رندوم، تصمیم گرفتم یکبار دیگه بکشم تا ببینم این بار چه شکلی میشه..؟ خب البته فقط در حد یه اتود نصفه شبی، اما یه همچین چیزی شد..

وسط تحقیقم به یه چیزی برخوردم که برگام ریخت. این ساختمان رو میبینین؟ یه موزه‌ست. آخرین اثر یکی از معمار های خیلی معروف.. که تقریبا داریم به صد سالگی پایانش کم کم نزدیک میشیم.. و اینجا چی نوشته بود؟ هفتصد تا طرح دستی و شش مجموعه شیت آماده کرده تا به این طرف برسه........... تا ابد نقطه واقعا...........

در ظاهر که نگاهش میکنی، با خودت میگی وا مگه چی داره این که اصلا باید اینقدر صدا کنه؟ مسئله کلیات و ظاهرش نیست دوستان.. جزییات.. جزییات..

کجا رو میشه از داخل دید؟ چطور میشه دید؟ به عنوان کسی که هرروز میبینتش چه حسی بهت دست میده؟ به عنوان کسی که برای اولین بار میبینتش چطور؟ داخلش بودن چطور تجربه ای برات خواهد داشت؟ چه از نظر زیبایی شناسی و چه از نظر روانشناسی چه تاثیری روی ذهن و روحت خواهد داشت؟ توجهت به چی جلب میشه؟ جذبت می‌کنه بری داخل یا نه؟ اصلا توش داری چیکار میکنی؟

البته، این مورد رو فراموش نکنیم که صد تا اینا رو با یه دونه از اثرات معماری ایرانی عوض نمیکنم👺...... ابهت و اصالت این کجا و اون کجا

من مکسیمیلیان رو کشیدم.. و وایولت رو پشت سرش.. اما چرا نگاهش، نگاه ماریوسی شد که کمک میخواد...؟

پارت دو؟

وای.. چقدر از صدای تیک تیک ساعت و گذشتن زمان می‌ترسم.... همون لحظه خدا:)) «چرا فکر می‌کنی کسی جز من شروع و پایان زمانت رو مقرر کرده؟ فکر می‌کنی بی دلیل و بدون شناخت زمانت رو مشخص کردم؟»

¹¹هر کدوم توی یه مرحله باعث پیشرفت میشه.. هر دو رو امتحان کردم.. - ¹¹باهات موافقم..