*‏شیطان در جزئیات است؛ مذاکرات ایران و آمریکا را باید فراتر از تیترها خواند* ‏در دیپلماسی، همیشه آنچه پشت میز مذاکره گفته می‌شود، به‌اندازه آنچه در متن توافق نوشته می‌شود اهمیت ندارد. شاید حتی مهم‌تر از آن باشد. ‏عبارت معروف «شیطان در جزئیات است» دقیقاً در چنین شرایطی معنا پیدا می‌کند. ‏مذاکرات ایران و آمریکا را نباید صرفاً با خبرهایی مانند بازگشت به میز مذاکره، میانجی‌گری قطر یا احتمال دستیابی به توافق ارزیابی کرد. مسئله اصلی، جزئیاتی است که هنوز دو طرف درباره آن اختلاف دارند. ‏نخستین اختلاف، ترتیب تعهدات است. واشنگتن خواهان قرار گرفتن پرونده هسته‌ای در ابتدای مذاکرات است؛ تهران در مقابل، پایان محاصره اقتصادی و رفع محدودیت‌های نفتی را از اولویت‌های خود می‌داند. این اختلاف صرفاً یک اختلاف شکلی نیست؛ هر طرف می‌خواهد طرف مقابل پیش از دریافت امتیاز، بخشی از ابزار فشار خود را کنار بگذارد. ‏دومین مسئله، تضمین اجرای توافق است. تجربه توافق‌های موقت و فروپاشی تفاهم‌های قبلی نشان داده که امضای یک سند، الزاماً به معنای پایداری آن نیست. پرسش اساسی این است: چه سازوکاری مانع بازگشت یک‌جانبه فشارها و تعهدگریزی خواهد شد؟ ‏سومین موضوع، فاصله میان روایت سیاسی و واقعیت دیپلماتیک است. هر دو طرف برای افکار عمومی خود به تصویری از موفقیت نیاز دارند. اما توافقی که در عرصهرسانه‌ای پیروزی معرفی شود، اگر در جزئیات اجرایی به بن‌بست برسد، چیزی جز تعلیق بحران نخواهد بود. ‏تحولات ۳۱ اکتبر و تلاش میانجی‌های قطری برای بازگرداندن دو طرف به مسیر گفت‌وگو نیز نشان می‌دهد که کانال دیپلماسی همچنان فعال است؛ هرچند گزارش‌ها درباره میزان پیشرفت و حتی شکل مذاکرات یکسان نیستند. ‏از نگاه من، برای ارزیابی سرنوشت این مذاکرات باید به‌جای تمرکز بر تیترهای امیدوارکننده یا تهدیدهای سیاسی، چند پرسش را دنبال کرد: ‏رفع تحریم‌ها دقیقاً چگونه و در چه مراحلی انجام خواهد شد؟ ‏تعهدات هسته‌ای در برابر چه تضمین‌هایی قرار می‌گیرند؟ ‏محاصره اقتصادی و محدودیت‌های تجاری چه زمانی و با چه سازوکاری تغییر می‌کنند؟ ‏آیا توافق احتمالی قابلیت دوام دارد یا صرفاً فرصتی برای مدیریت موقت بحران است؟ ‏جمع‌بندی: ‏در مذاکرات ایران و آمریکا، مسئله فقط رسیدن به توافق نیست؛ مسئله اصلی، تعریف توافقی است که هر دو طرف بتوانند آن را بپذیرند و به اجرای آن متعهد بمانند. ‏در سیاست بین‌الملل، گاهی یک واژه در متن توافق، یک تبصره در سازوکار اجرایی یا حتی ترتیب اجرای تعهدات، می‌تواند سرنوشت ماه‌ها مذاکره را تغییر دهد. ‏به همین دلیل، نباید فریب کلیات را خورد؛ زیرا ممکن است توافق روی کاغذ شکل بگیرد، اما شیطان همچنان در جزئیات آن پنهان مانده باشد. ‏✍️علیرضا شیوا | تحلیلگر رسانه ‏‌‌#مذاکرات_ایران_و_آمریکا‌‌ ‌‌#شیطان_در_جزئیات_است‌‌ ‌‌#دیپلماسی‌‌ ‌‌#سیاست_خارجی‌‌ ‌‌#تحلیل_سیاسی‌‌ ‌‌#تحلیل_رسانه‌‌ ‌‌#ایران‌‌ ‌‌#آمریکا‌‌ ‌‌#مذاکرات_هسته‌ای‌‌ ‌‌#رفع_تحریم‌ها‌‌ ‌‌#توافق_سیاسی‌‌ ‌‌#جنگ_روایت‌ها‌‌ ‌‌#معادلات_قدرت‌‌ ‌‌#سیاست_بین‌الملل‌‌ ‌‌#شیوا_رسانه‌‌ 🖌کانال-خبری-تحلیلی-شیواـرسانه/ https://eitaa.com/Shiva_Resane

*‏ایران منتظر حمله بعدی آمریکا نمانده است؛ معادله بازدارندگی در حال تغییر است* ‏تحولات امروز ٩ آبان نشان می‌دهد که هم‌زمان با تلاش‌های دیپلماتیک، سطح هشدار نظامی میان تهران و واشنگتن افزایش یافته است. ‏۱. پیام صریح رهبری: بر اساس متن منتشرشده در پایگاه اطلاع‌رسانی رهبری و گزارش ایران‌پرس، بر پاسخ فوری، مؤثر و بدون محدودیت جغرافیایی به تهدیدات تأکید شده و دستور به‌روزرسانی بانک اهداف، شامل دارایی‌های مادی و غیرمادی آمریکا و اسرائیل، صادر شده است. ‏۲. احتمال حمله آمریکا: شبکه MS NOW به نقل از سه مقام ارشد عرب حوزه خلیج فارس گزارش داده که احتمال حملات کوتاه و شدید آمریکا پس از انتخابات میان‌دوره‌ای سوم نوامبر وجود دارد. با این حال، تصمیم نهایی ترامپ هنوز تأیید نشده است. ‏۳. تحولات دوحه: روزنامه العربی الجدید از احتمال حضور هیئت آمریکایی در گفت‌وگوها خبر داده، اما آسوشیتدپرس به نقل از مقام‌های ایرانی، برنامه‌ریزی برای مذاکرات مستقیم را تأیید نکرده است. ‏۴. هشدار ارتش ایران: سخنگوی ارتش تأکید کرده که حمله مجدد آمریکا می‌تواند دامنه جغرافیایی جنگ را به‌مراتب گسترش دهد. ‏۵. بازار انرژی: بر اساس داده‌های رویترز، نفت برنت در معاملات ۳۰ اکتبر، بسته به قرارداد تحویل، در محدوده ۱۱۳ تا ۱۱۸ دلار قرار گرفت. ‏تحلیل من ‏به اعتقاد من، پیام اخیر رهبری را باید فراتر از یک هشدار نظامی ارزیابی کرد. تهران در تلاش است معادله بازدارندگی را از «پاسخ متقابل محدود» به «افزایش هزینه‌های راهبردی هرگونه تجاوز احتمالی» تغییر دهد. ‏هم‌زمانی تهدیدات نظامی، تحرکات دیپلماتیک و نوسانات بازار انرژی نشان می‌دهد که منطقه وارد مرحله‌ای حساس از تقابل شده است. ‏نکته کلیدی اینجاست: جنگ بعدی، اگر آغاز شود، الزاماً در همان جغرافیا و با همان قواعد گذشته پایان نخواهد یافت. ‏با این حال، گزارش احتمال حمله را نباید با تصمیم قطعی واشنگتن یکسان دانست. ‏✍️علیرضا شیوا | تحلیلگر رسانه ‏منابع: پایگاه اطلاع‌رسانی رهبری، ایران‌پرس، MS NOW، العربی الجدید، آسوشیتدپرس و رویترز. ‏‌‌#ایران‌‌ ‌‌#آمریکا‌‌ ‌‌#بازدارندگی‌‌ ‌‌#امنیت_منطقه‌ای‌‌ ‌‌#مذاکرات_دوحه‌‌ ‌‌#تحلیل_رسانه‌‌ ‌‌#شیوا_رسانه‌‌ 🖌کانال-خبری-تحلیلی-شیواـرسانه/ https://eitaa.com/Shiva_Resane

‏مذاکرات جدید ایران و آمریکا؛ چرا اعتماد ازدست‌رفته از برجام هنوز بازنگشته است؟ ‏آیا آمریکا این بار آماده است اعتبار تعهدات خود را اثبات کند؟ ‏⸻ ‏آمریکا باید اعتبار تعهداتش را اثبات کند ‏سابقه خروج از توافق، با دعوت دوباره به مذاکره پاک نمی‌شود. ‏موضع من: ‏توافق پایدار با ایران، به تعهدات قا بل‌سنجش، اجرای متقابل و هزینه واقعی نقض توافق نیاز دارد. ‏اعتماد را مطالبه نمی‌کنند؛ با وفای به عهد می‌سازند. ‏⸻ ‏بی‌اعتمادی، هزینه مذاکره را بالا می‌برد ‏وقتی طرف مقابل احتمال نقض تعهد را جدی بداند، امتیاز قطعی را در برابر وعده‌ای قابل بازگشت واگذار نمی‌کند. ‏توافق باید مرحله‌ای باشد: ‏اجرای تعهد در برابر اجرای تعهد، با امکان راستی‌آزمایی. ‏⸻ ‏برای ایران، برجام نزدیک‌ترین تجربه است ‏۸ مه ۲۰۱۸: ‏آمریکا خروج از برجام را اعلام کرد. ‏۹ مه ۲۰۱۸: ‏آژانس بین‌المللی انرژی اتمی بر اجرای تعهدات هسته‌ای ایران تأکید داشت. ‏پرسش: ‏چه تضمینی وجود دارد که توافق بعدی نیز به سرنوشت برجام دچار نشود؟ ‏⸻ ‏متحد آمریکا بودن، مصونیت نمی‌آورد ‏تجربه کشورهای منطقه نشان داده است که میزبانی پایگاه‌های نظامی و خرید تسلیحات آمریکایی، لزو ماً امنیت کامل ایجاد نمی‌کند. ‏خرید تسلیحات و میزبانی پایگاه، تضمین امنیت نیست. ‏محدودیت حمایت، به معنای نبود حمایت نیست؛ اما فاصله میان وعده و توان واقعی حفاظت باید جدی گرفته شود. ‏⸻ ‏اوکراین؛ اطمینان امنیتی، تضمین دفاع نبود ‏اوکراین در چارچوب کنارگذاشتن تسلیحات هسته‌ای به‌جامانده از شوروی، اطمینان‌های امنیتی دریافت کرد. ‏روسیه تعهدات خود را نقض کرد؛ اما یادداشت بوداپست، آمریکا را به ورود خودکار به جنگ متعهد نمی‌کرد. ‏دامنه وعده‌ها را پیش از امتیاز دادن بخوانید. ‏⸻ ‏لیبی؛ عقب‌نشینی، مصونیت نیاورد ‏۲۰۰۳: لیبی برنامه تسلیحات کشتارجمعی خود را کنار گذاشت. ‏۲۰۱۱: آمریکا در مداخله نظامی علیه حکومت قذافی مشارکت کرد. ‏این دو رویداد در شرایط سیاسی و حقوقی متفاوتی رخ دادند. ‏پرسش راهبردی: ‏عقب‌نشینی امروز، چه تضمینی برای امنیت فرداست؟ ‏⸻ ‏امضا می‌کنید؛ اما اجرا هم می‌کنید؟ ‏وقتی اعتبار تعهد آسیب می‌بیند، مذاکره از بحث بر سر امتیازها به پرسش از تضمین‌ها می‌رسد. ‏اگر ایران امروز امتیاز بدهد، فردا چه چیزی مانع نقض تعهدات طرف مقابل خواهد شد؟ ‏⸻ ‏مسئله ایران مذاکره نیست؛ مسئله تضمین اجرای توافق است. ‏اعتماد با وعده ساخته نمی‌شود؛ با عملکرد و پایبندی به تعهدات ساخته می‌شود. ‏✍️علیرضا شیوا | تحلیلگر رسانه 🖌کانال-خبری-تحلیلی-شیواـرسانه/ https://eitaa.com/Shiva_Resane