هدایت شده از « منِفیالحال »
چرا گریه میکنی؟ اون فقط یه جملهست.
اون جمله: «من، جانِ ناقابلی دارم ..»
هدایت شده از عجم علوی | مهدی مولایی
اصلا تقصیر شماست. همهاش تقصیر شماست. شما که به یک لبخند اینطور آدم را گرفتار خودتان میکردید. شما که وقتی همه دنیا ما را تهدید میکرد، آنطور سینه سپر میکردید و انگشت بلند میکردید که اگر به مردم من نگاه چپ کنید، سرزمینتان را با خاک یکسان میکنیم. تقصیر شماست که وقتی ما برای حفظ عزت و اقتدار خودمان به خیابان میآمدیم، با هشتاد و شش سال سن، به احترام ما میایستادید و پیام تشکر میدادید. شما که سالها بود عبا و قبای تازه بر تنتان ندیدیم. شما که حواستان به همه بود. اصلا چرا وقتی آن دختر شهید عمامه را نشان داد و گفت «کلاهتو مامانت خریده؟ میدیش به من؟» به او قول یک کلاه صورتی دخترانه دادید و گفتید این پسرانه است؛ و چند روز بعد با آن همه مشغله، یادتان بود که کلاه را به در خانهشان بفرستید؟ میخواستید ما را اینطور دلبسته خودتان کنید؟ چرا ماهرمضان آنسال آدم فرستادید در خانه همسایههای بیت که بگویید فلانی گفته امشب افطار مهمان مناید و آن زنومردهای متعجب با تیپهای مختلف آمدند و با نان و سبزی پذیرایی کردید و گفتید ببخشید رفت و آمدهای ما زیاد است، شما هم اذیت میشوید. اصلا چرا این را رسانهای نکردید؟ترسیدید تیتر بزنیم دیدار رهبر انقلاب با بچهمحلهایش؟ ولیامر مسلمین جهان چرا باید شب کریسمس ناگهان زنگ خانه مسیحیان را بزند و بگوید مهمان نمیخواهید؟ چرا باید زنگ بزند حال اکبر عبدی را در بیمارستان بپرسد؛ چرا باید دستخط هوشنگ ابتهاج را بشناسد؟ چرا در دیدار رمضانی شاعران، در بیت رهبری برایشان اتاق سیگار تدارک ببینید؟ تقصیر شماست که ما اینطور دلبسته و دیوانه شما شدیم. تقصیر شماست که حالا ما اینطور زمینگیریم. جواب این دلهای شکسته را که میدهد آقای من؟
«مهدی مولایی»
https://eitaa.com/m_molaie110
نمیدانم از دلتنگی عاشقترم، یا از عاشقی دلتنگتر؛ فقط میدانم در آغوش منی بیآنکه باشی. و رفتهای بیآنکه نباشی..
درنهایت انسانها همین هستند که میبینی. روز اولو دوم برایشان متفاوتو جدا از همه بنظر میرسی. اما هرچه بگذرد و آنها بیشتر نزدیکِ تو شوند، حس میکنند هیچ چیز عجیبی برای ارائه نداشتهای و چه بسا اصلا متفاوت نبودهای. به همین راحتی تورا ترک میکنند و میروند تا تفاوتهای دیگران را دریابند. تو میمانی و یک دنیا شباهت به تمامِ ترکشدگان قبلی. اصلا میدانی میخواهم چه بگویم؟ بگذار بروند و ببینند که هیچکس اندازهی ما به آنها بها نخواهد داد.