خانۀانتهایخیابان۲۴۵؛
ببخش اگر که از امید دیدن تو گفته ام.. به آرزوی رفته بر باد..
ببخش اگر که با خیالِ بودنِ تو زنده ام..
کاش مشهد بودم، هروقت دلم میگرفت یه نامه مینوشتم و مینداختم تو ضریح.