یه جا بالاخره کم میاری، و مهم نیست کجا و چطور، فقط از چشمات می‌زنه بیرون.

بخونیم.

می‌خونید؟(((((:

مدرسه با یه بچه‌ی ابتدایی دقیقا چیکار می‌کنه که باعث می‌شه اون بچه بخواد بمیره ولی نره؟

گاهی فکر می‌کنم دیگه استرس ندارم، استرس من‌و داره.

از لحاظ روحی نیاز دارم یه روز از صبح بریم چندنفری برای راست و ریست کردن مراسم و انجام کارها و درست کردنِ دکور برنامه و ظهر با بچه ها بمونیم همونجا تو مکان‌ش یه چیزی بزنیم بر بَدن و خستگی دَر کنیم تا نزدیک اذان، بعد پاشیم روسری های کَج و مَعوج‌ مون رو درست کنیم تا همه بیان وارد مسجد یا حالا مکان مراسم بشن، بعد اینکه همه رفتن هم شروع کنیم جمع و جور کردن وسایل و تمیز کردن و جارو کشیدنِ مسجد، بعدشم‌ بوس بای با بچه ها وَ.. ته‌ِشم شب از خستگی غش کنیم‌. خدایا از این خستگی ها. 🙏🏻

کسیو وسط راه ول نکنید شاید این راه اصلا راهِ اون نبوده، بخاطر شما اومده. »امیرمهدی اصغری« @farsitweets

ببین برعکسِ تو من‌و به گذشته زوری بستنم.