از لحاظ روحی نیاز دارم یه روز از صبح بریم چندنفری برای راست و ریست کردن مراسم و انجام کارها و درست کردنِ دکور برنامه و ظهر با بچه ها بمونیم همونجا تو مکان‌ش یه چیزی بزنیم بر بَدن و خستگی دَر کنیم تا نزدیک اذان، بعد پاشیم روسری های کَج و مَعوج‌ مون رو درست کنیم تا همه بیان وارد مسجد یا حالا مکان مراسم بشن، بعد اینکه همه رفتن هم شروع کنیم جمع و جور کردن وسایل و تمیز کردن و جارو کشیدنِ مسجد، بعدشم‌ بوس بای با بچه ها وَ.. ته‌ِشم شب از خستگی غش کنیم‌. خدایا از این خستگی ها. 🙏🏻

کسیو وسط راه ول نکنید شاید این راه اصلا راهِ اون نبوده، بخاطر شما اومده. »امیرمهدی اصغری« @farsitweets

ببین برعکسِ تو من‌و به گذشته زوری بستنم.

بخونیم.

بخونیم.

امروز یه شعر همینجور تو ذهنم از صبح تکرار می‌شد، نمی‌دونم انگار با یه واژه تو آزمون اومد تو ذهنم و مدام می‌چرخید لا به لای افکارم.. غلط است هرکه گوید که به دل رهست دل را.. دلِ من زِ غصه خون شد، دلِ او خبر ندارد..

گوشۀ حیاط نشسته بودیم، بارون آروم‌آروم می‌بارید و سردیِ هوا گرمای دستامون رو دزدیده بود، دستای هم‌و‌ گرفتیم و روانۀ کلاس شدیم. این روزها خوردنِ زنگِ کلاس خیلی زیاد روح و روانم رو بهم می‌ریزه.

بچه ها:))))) گریه:)))))) یادِ پارسال افتادم من دیوان حافظ می‌بردم مدرسه بعد تو زنگ های بی‌کاری چهارتایی فال می‌گرفتیم برای هم، اگه خوشمون نمی‌اومد دوباره و دوباره و دوباره، یادمه یه روز نزدیک ۶ بار فال گرفتیم هر کدوم. :))))))) کاش انقدر زود نمی‌گذشت، کاش.