بعضی وقتا، رفقایی که با مکتب و شیوه مرحوم آیت‌الله قاضی و اساتید و شاگردانشون آشنا می‌شن، ضمن اذعان به اینکه اصول و قواعد راه سلوک و عشق و عرفان به نظر خیلی منطقی و درست می‌رسه و بزرگانی مثل مقام معظم رهبری هم این راه رو تمام قد تأیید کردن، احساس می‌کنن که این مطالب روی منبر‌ها و کتب درسی و...خیلی کم گفته شده. اگر یک چیزی تا این حد می‌تونه زندکی رو تغییر بده، چرا اینقدر بهش بی‌مهری شده؟ این سوال جواب زیاد داره، طبیعی هم هست که راه خدا، اتوبان بی در و پیکر نیست؛ همیشه و همیشه جریان حق مظلومیت داشته، غربت داشته؛ اگر قرار بودن دین همونطوریکه هست به همه عرضه می‌شد که دیگه نمی‌گفتن امام زمان عج با دین جدید میان! اما این فرمایش امام هادی علیه‌السلام، انگار یک اتمام حجت پر از عشقه، وقتی می‌فرمایند: لو سَلَک النّاسُ وادِیا و شِعْبا لسَلَکتُ وادی رجُلٍ عَبَدَ اللّهَ وحْدَهُ خالِصا. «اگر مردمان هر یک به وادی و درّه ای روند، من در وادی آن مردی قدم می گذارم که خدای یگانه را مخلصانه عبادت می کند.» 📚میزان‌الحکمة، ج۳، ص۳۷۳. #تأملات @m_a_tavallaie

چَشم و ابرویی‌ مرا دیوانه کرد.

محشره، محشر.

اکنون؛

شوقِ پرواز بده روح زمین‌گیر مرا.

با همه چیز اوکی نباشید, شما لیاقت دارید که باهاتون درست رفتار بشه. ‌ @Messwak

_

بابا ایها الناس، هزاربار‌ ولایت فقیه گفتن علنی لعن نکنید، علنی لعن نکنید، علنی لعن نکنید، علنی لعن نکنید، متوجهید؟ تو خلوت خودتون لعن کنید.