ذهنم خالیِ خالی و قلبم از تو پُر است، قدرت عقلم را به قلب کوچکم سپرده ام شاید هم به تو. چشم هایم خسته و غریب در انتظار تو نشسته است، و اشک هایم در عطش دیدن لبخندت که مدتی‌ست از آن بی نصیب مانده ام، خشکیده اند. دلتنگیِ تو در روح و جانم ریشه دَوانده‌ و قلب آشفته‌ام با هر تپش نام تو را زمزمه می‌کند. این دل که اکنون تسليمِ توست، آن‌قدر به سینه‌ ام می‌کوبد که گاهی احساس می‌کنم می‌خواهد حصار سینه ام را بشکافد و به سوی تو به پرواز در آید. هر آنچه از دل برآمده‌ / #تراوشاتِ‌ذهنم‌

دوستت دارم.. به نجابتِ باران قسم.

_

هدیه ای که تونست من رو بغضی کنه. و بله ایشون مثل همیشه تونست من رو از تهِ تهِ قلبم لبخندی کنه، جوری که هی می‌رم و می‌آم و به این کتاب نگاه می‌کنم و لبخند می‌زنم و ذوق‌مرگ می‌شممم.

از لحاظِ جزئیات / گوشه‌ ای از اتاق رزالین‌خانوم.

‏یه خصوصیت آدمای امن که فقط وقتی دیگه نداریدشون متوجهش میشید اینه که اینا خیلی‌چیزا رو به روتون نمیارن. موقع بحث، یادتون نمیارن که چرا شما هم مقصرین. عین کاری که شما باهاشون کردین با شما نمی‌کنن. آسیب ندیدن شما اولویتشونه، نه برنده شدن تو دعوا. کاش می‌فهمیدیم تا هستن. •اورج جورول• @farsitweets

- ای به قربانِ اباعبدالله..

_