_

مداحی عربی برنده‌تر از هرنوع مداحی فارسی‌ایه. تا همیشه. تا همیشه...

ممکنه با هزارتا آدم کات کنم ولی تنها کسی که تا آخر عمرم باهامه مداحی عربیامه.

_

_

روز جمعه‌ای یادِ اون روزی افتادم که به مناسبت ولادتِ حضرت‌زهرا (س) توفیق شد و رفتم دیدارِ حضرت‌آقا. وقتی تشریف اوردن قبل از اینکه سخنرانیشونو شروع کنن، خانوم سردار رشید اومدن رو تریبون و با کلامِ رساشون یه سخنرانیِ فوق‌العاده کردن... متشکل از غم، خوشحالی، ترس، غرور، افتخار و اطمینان. یه جاش بود... داشتن از این می‌گفتن که اگه حضرت حجت (عج) نبودن، دل ما هیچ‌جوره آروم نمیشد (: فرمودن اگر نبود امید و التیامِ دل، آن حجتِ غائب، که اگر دستِ ما به سروِ بلندِ وجودِ او نمی‌رسد، دستِ شما که می‌رسد آقاجان... 💔 نمی‌دونم می‌تونید تصور کنید یا نه، ولی در اون لحظه کل حسینیه تبدیل به هق‌هق شد :)

کن نظری که تشنه‌ام، بهرِ وصالِ عشقِ تو من نکنم نظر به کس، جز رخِ دلربایِ تو...

-

ما راه می‌رفتيم؛ و زندگی نشستن بود. ما می‌دويديم؛ و زندگی راه‌رفتن بود. ما می‌خوابيديم؛ و زندگی دويدن بود. نه! انسان هيچگاه برایِ خود مأمنِ خوبی نبوده است…

از کنکوریایی که فکر می‌کنن چون کنکور دارن و دارن زیر بار تست له میشن بدبخت تر و حال بد تر از اونا وجود نداره بدم میاد. همش اینجورین که وای، تو که کنکور نمیدی چرا ناراحتی؟ وای تو که کنکور نمیدی چرا گریه میکنی؟ وای تو که کنکور نمیدی چرا رفتی بیمارستان؟ وای تو که کنکور نمیدی چرا نمیخندی؟ وای تو که کنکور نمیدی چرا انقدر درس میخونی؟ وای تو که کنکور نمیدی چرا سریال نمیبینی؟ وای تو که کنکور نمیدی چرا رنگت پریده؟ وای تو که کنکور نمیدی چرا زنده‌ای؟ چرا نفس میکشی؟ بس کنین آدمای حال به هم زن، بس کنین.

_