معاون محترم وزیر بهداشت، تمامی مدعیان طب اسلامی را «کلاهبردار» نامیده اند و به این توهین آشکار خود افتخار می کنند و ضمنا اصرار دارند که بی ادبی شان رسانه ای هم بشود. در حالیکه این موضع گیری علاوه بر آنکه متأسفانه فاقد رعایت کمترین آداب موضع گیری مورد انتظار از یک مسئول عالی رتبه است، بر خلاف واضحات اسلامی ، تحقیقات علمی و پژوهشهای دینی است. گر چه مواضع برخی علمای بزرگوار علیه طب اسلامی، عملا مجوز چنین مواضع موهنی است، لکن سکوت در برابر چنین اراجیف نامحترمانه ای هم روا نیست. @Talvihaat

#عیدی آدم راز دار شریک خداست استادی داشتیم که می گفت: «آدم راز دار شریک خداست» در مسائل اعتقادی، شریک از خدا نفی و توحید اثبات میشه اما این شریک با اون شریک توفیر داره. خداوند چند تا شریک داره. یکی از اونها والدین هستند. والدین شریک خدا در تربیت و روزی بخشی به بندگان خدا هستند و لذا در قرآن، اطاعت از اونها در عداد عبادت خدا شمرده میشه: ان لا تعبدوا الا ایاه و بالوالدین احسانا والدین خیلی پیش خدا عزیزن، چون خدا شریکاشو خیلی دوست داره. راز دار هم شریک خداست. چون چیزی هست که فقط دو نفر می‌دونن خدا و اون آدم رازدار. مادامی که فرد، رازی رو در سینه نهفته داره، با خدا در علم به اون ماجرا، شریکه پس خیلی پیش خدا عزیزه. غرض اینکه رازدارهای خوبی باشید چون به اندازه رازهاتون با خدا شراکت در علم دارین. و به واسطه همین شراکت خیلی پیش خدا عزت دارید. @Talvihaat

#عیدی اوایل طلبگی استاد اخلاقی داشتیم که خیلی چیزها ازش یاد گرفتیم و شخصیت طلبگی مون تا حد زیادی مدیون او هستیم. گاهی که وقت نماز می شد و می خواست به امامت بایسته، به ما طلبه های جوان و نوجوان، می گفت هرگز حق ندارید امام جماعت بشید مگر اینکه خودتون رو از همه مامومینتون کمتر بدونید. هر وقت به هر بهانه ای و با هر توجیهی خودتون رو از مأموم خودتون بالاتر دونستید بدونید که هنوز صلاحیت امامت جماعت پیدا نکردین. موقعی اجازه دارین امام جماعت بشین که به این مقام رسیده باشین که خودتون رو از همه پایین تر بدونید. خلاصه مجوز امامت جماعت، پایین تر دونستن خوده. @Talvihaat

تلاش ستودنی رییس جمهور محترم برای عدم استفاده از کلمات غیر فارسی، قابل تقدیر است، لکن مشکل پیش آمده در فارسی گویی که گاهی گوینده و بعضاً شنونده را آزار می دهد، خبر از اوضاع وخیم فرهنگ ایرانی در برابر تهاجم استعماری غرب می دهد. دیگر آنچنان فرهنگ مان آغشته به آلایش غربی است که نه فقط سخن گفتن و نوشتن، بلکه لباس پوشیدن، رفتار کردن، و حتی فکر کردن و تصمیم گرفتن به خلوص ایرانی نیز، دشوار شده است. لکنت پیش آمده در سخن گفتن به فارسی، از علائم بیماری دشواری است که ایرانی زیستن را دشوار کرده است. نه تنها ادبیات ما، بلکه علم، متأسفانه حکمت، اقتصاد و سیاست ما نیز، درگیر تالمات سخت بیماری مهلک غربزدگی است. آنچنان که اگر کسی بخواهد ایرانی زندگی کند، نیازمند توجه دائم به خود و پالایش مدام ظاهر و باطن زندگی فردی و اجتماعی خویش است. @Talvihaat

ادبیات فارسی، فی الواقع در همواره تاریخ، به مثابه رسانه حکمت اسلامی عمل کرده است. حکمت که در حوزه های علمیه و بین علمای عرفان، فلسفه و کلام، مورد تحقیق و پژوهش قرار می گرفته است، به دلیل وجود اصطلاحات غریب و دشواری های علمی و اسرار نهفته، از دسترس عموم مردم دور بوده است. اما ادبیات در نظم و نثر، همچون رسانه ای کاربلد و صادق، حکمت را از دل مجامع علمی و با مخاطب خاص، به خانه ها و گفتگوهای عموم مردم روانه کرده است. به همین منوال، عموما ادیب نیز خود حکیمی وارسته، دل بریده از دنیا، دل بسته به معنویت و پی جوی حقیقت بوده است. مولوی رسانه اصلی عرفان ابن عربی است و سعدی حکمت سهروردی و اخلاق خواجه نصیر را ترویج می دهد. فردوسی حکمت فارابی را و هر یک همچنین. شهریار نیز از این قاعده مستثنی نیست. حکیمی وارسته، تائب قابل ستایش، مأنوس با قرآن و مجاهد فی سبیل الله ... . @Talvihaat

سلام همراهان عزیز از کم کاری پیش آمده عذرخواهم 🌸

احترام باید متقابل باشه !؟ یکی از مغالطات مخرب در روابط اجتماعی، که متأسفانه در فرهنگ عمومی موثر است و موجب آسیب های بعضاً غیر قابل جبران در روابط اجتماعی شده است، پذیرش گزاره غلط «احترام باید متقابل باشه» است. گزاره ای عمیقاً غیر اخلاقی و بلکه ضد اخلاق، که «احترام» را به عنوان یک اصل اساسی، مشروط به رفتار طرف مقابل و معلق به شرایطی خارج از اختیار فرد، می کند. آنکه «احترام باید متقابل باشد» را می پذیرد، منطقا با تکیه بر همین اصل ضد اخلاق، نه تنها خود را موظف به احترام به دیگران نمی بیند، بلکه با «نفس پروری» به خود اجازه می دهد، دیگران را با بی احترامی های خود بیازارد و به خیال خام خود انتقام بگیرد. حال آنکه، اساسا احترام، آنگاه به عنوان یک «فضیلت اخلاقی» شناخته می شود، که در قبال کسی باشد، که متقابلاً رعایت احترام نمی کند. به بیان دیگر «احترام متقابل» در بهترین حالت یک «وظیفه اخلاقی» است نه یک «فضیلت اخلاقی» که نشان دهنده کرامت فرد، بزرگی روح او و بزرگواری شخصیت وی باشد. اما «احترام» وقتی غیر مشروط به تقابل و غیر معلق به شرایط باشد، علاوه بر آنکه نشانه قدرت اخلاقی فرد است، خود عامل نزاکت روح، تهذیب نفس و از مصادیق جهاد با نفس است و بنابراین یک «فضیلت اخلاقی» است. @Talvihaat

هنوز ، داغ تو ، ای لاله‌ی جوان! تازه است یک سال رفته و این زخم خونچکان تازه است پس از تو ، داغ پی داغ دیده باغ ، آری! همیشه زخم گل از خنجر خزان تازه است مرا و یاد تو را ، لحظه لحظه دیداری است ، که چون همیشه دیدار عاشقان ، تازه است پلی زده‌ست غمت در میانه‌ی دو نقیض که با زمانه قدیم است با زمان تازه است چگونه مرگ بفرسایدت ؟ مگر تو تنی ؟ تو جان خالصی و تا همیشه جان تازه است به همره شفق آن خاطرات خون آلود ، به هر غروب در آفاق آسمان تازه است چگونه خون تو پامال ماه و سال شود ؟ که چون بهار رسد ، خون ارغوان تازه است دلم به سوگ تو آتشکده‌ست و سرکش و سبز هنوزش آتش شوق تو ، در میان تازه است همیشه در دلم از حسرت تو کولاکی ست که مثل برف دی و باد مهرگان تازه است غم تو ، قصه‌ی عشق است و با همه تکرار به هر زمان و به هر جای و هر زبان ، تازه است چنان که ماتم تو ، کهنگی نمی‌گیرد شرار کینه‌ی ما نیز ، همچنان تازه است حسین منزوی با تصرف @Talvihaat