مهدی‌جوینی .

چیزی‌‌که‌آدمیزادرومیکُشه ، حسرته. حسرتِ‌جاهایی‌که‌نرفته ، کارایی‌که‌ نکرده ، حرفایی که نگفته. حسرتِ‌آدمی‌که‌دیگه‌تکرار‌نمیشه‌ ..

تویِ‌یه‌تایمی‌بعضیا‌جزو‌بهترین‌آدمایِ‌ زندگیمون‌بودن‌ ، با‌ناراحتیشون‌ناراحت‌ با‌خوشحالیشون‌خوشحال‌می‌شدیم‌ ‌با‌خنده‌هاشون‌‌‌خنده‌مون‌میگرفت‌ ، تا‌ کل‌روزمرگیمونُ‌واسشون‌تعریف ‌نمیکردیم‌نمیتونستیم‌آروم‌بشینیم. ولی‌الان‌ ،حتی‌یه‌خبر‌ساده‌ازشون‌‌نداریم ..

هنوز‌هم‌عمیق‌ترین‌غم‌ِ‌من ، تویی .

دیروز‌‌سوار‌یه‌اسنپی‌شدم‌ ، به‌محض ‌نشستن‌تو‌ماشینش‌این‌آهنگ‌پلی‌شد‌ ..‌ دلم‌میخواست‌بگم‌ ؛ مرررد‌این‌‌اهنگا ‌چیه‌‌میزاری‌ ، دم‌صبحی‌آدمُ‌تا‌مرز ‌جنونُ‌دلتنگی‌میبره‌ هیچی‌دیگه‌ ؛ غم‌عالم‌نشست رو‌‌قلب‌ِ‌مبارک‌ *ضمنِ‌یادآوریِ‌خاطرات

:)))))))))))))))))))))))))))))))

خنده‌ت‌ ؛ دردامُ‌آب‌کرد‌ ..

- من‌فقط‌دوست‌داشتم ،

محبوبم‌‌ ؛ حالا‌که‌نمیای‌دمِ‌کوچه‌مونُ‌ به‌انتظارم‌نمیشینی‌ ؛ حالا‌که‌‌قایمکی ‌از‌باجه‌تلفن‌زنگ‌نمیزنی‌خونمون‌تا‌ صدامو‌بشنوی ، حالا‌که‌‌نامه‌‌یِ‌مُهر‌و‌موم‌شده ‌‌نمیندازی‌تو‌حیاط‌خونمون‌ حالا‌که‌‌‌‌‌بهم‌ایمیل‌نمیزنی‌ ؛ حالا‌که‌‌‌‌‌برام ‌آهنگ‌نمیخونی‌‌ ؛ حالا‌که‌شعر‌نمیخونی ؛‌ حالا‌که‌عرضه‌نداری‌بیای‌خواستگاریم‌ میمیری‌‌‌یه‌پیام‌‌بهم‌بدیُ‌بگی‌دوسم‌داری؟

- او‌‌‌ ، قند‌روزهایِ‌تلخ‌من‌است(: