«تاریخ یک ملت در ادبیات و رمان‌های او قرار دارد» هرآنچه که نامش "هنر" شد و برچسب "تخیل" بر آن کوفته شد، دلیل بر آن نمی‌شود که چیزهایی خلاف واقع را به مخاطب ارائه بدهد. چندی قبل با اهالی حلقه کتاب و استاد شاه آبادی بحثی پیرامون «تخیل و واقعیت در روایت تاریخ» بالا گرفت. عجالتا بگویم که این حقیر شدیدا با «به‌کارگیری شخصیت های واقعیِ تاریخ و نسبت دادن کارهای خلاف واقع به ایشان(ولو خیلی جزئی)» بسیار مخالفت کردم. ادله ای مطرح کردم مبنی بر آنکه” با در پیش گرفتن این رویکرد خط سیر کلی تاریخ آنچنان ضربه ای بهش وارد نمیشه اما لاجرم تاثیر میگیره. هم تاریخ و هم تصویر شخصیت. الان شما ببینید اگه ما بخوایم در روایت انقلاب اسلامی، فعل و انفعالاتی رو به شخصیت های مهم انقلاب مثل امام خمینی و خامنه ای و هاشمی و بهشتی و... نسبت بدیم، آیا این درسته؟ مثلا بگیم شهید بهشتی با چند واسطه (خواسته یا ناخواسته) به شاه یا بنی صدر کمک کرد که فرار کنه. الان ما در اینجا به خط کلی و لانگ شات تاریخ که "رخداد انقلاب اسلامی و فرار شاه و بنی صدر" باشه هیچ خللی وارد نکردیم؛ اما با نسبت دادن این کار خلاف واقع به این شخصیت مهم، در ساختن ذهنیت جامعه تاثیرگذار بودیم؛ ولو در ناخودآگاهش، فازغ از خودآگاهش. ما مطمئنیم که 99 درصد جامعه نمیره تاریخ رو باز کنه و ببینه که واقعا آقای بهشتی این کار رو کرده یا نه. پس چرا اینجوری از شخصیت های واقعی استفاده بکنیم؟ چه الزامی وجود داره؟ راحت بیاییم بگیم ممدلی و کلمدلی کمک کرد که فرار کنه چرا بگیم بهشتی کمک کرد؟ اگه هر نویسنده ای دستش باز باشه که در یک رمان هر کاری رو( و لو خیلی جزئی)، به یک شخصیت واقعی نسبت بده که درست نیست. تصویر اون فرد در جامعه بالاخره تغییر پیدا میکنه“ امشب در خلال مطالعه جلد دوم مبانی سینما اثر ویلیام فیلیپس، چند صفحه مطلب خواندم که مثال عینی تحقق آثار سوء رویکردی است که می‌گويد "در هنر و رمان(از آنجا که تخیلی است) می‌شود کار های خلاف واقع را به شخصیت های واقعی نسبت داد" 📖 مبانی سینما، ویلیام فیلیپس، جلد دوم، صفحه 41 تا 46 #به_وقت_تحلیل #بریده_کتاب

وقتی بعد 15 سال اونی که تو امتحانات دبیرستان بهش تقلب میرسوندی رو می‌بینی : (نماینده مجلس شده) #به_وقت_امتحان #دراشام

مِه دِل پر بَزِنه بوره آسِمون اَتّا شو خویِ جانِ‌مار بَوینِم.. ...... بَسوتِه دِلِ غَم وُومْبِه؛ تِه بِرو دِتارِ زیر و بَم وُومْبٍه؛ تِه بِرو.. #سایه 🌌@my_littlesky🌌

بله؛ دیکته‌ی نانوشته هیچ غلطی ندارد... #سایه_شون_مستدام #بریده_کتاب

من بعد اینکه استاد گفت برای یک روایت قوی باید خوب به اتفاقات دور و برتون نگاه کنید و دقیق بشید : #دراشام

#معرفی_فیلم مینی سریال چهار قسمتی "نوجوانی(Adolescence) " را حدود دو ماه پیش دیدم؛ دودل بودم که آن را معرفی کنم یا نه. این سریال رکورد پربازدید ترین سریال‌ها را در نتفلیکس از آن خود کرد. فیلم را با دوبله ببینید اما حتما گزینه زیرنویس را هم فعال کنید. پیشنهاد من نسخه زیرنویس مایکت است؛ سانسور کمی در ترجمه داشت. (خطرِ اندکی اسپویل‼️) ماجرای کثیف داستان از این قرار است که پسری سیزده ساله به خاطر ناتوانی در سکس، توسط پارتنرش که از قضا همکلاسی اوست، تحقیر و طرد می‌شود. پسر طبق خشونتی که از پدر به ارث برده، دست به قتل دختر می‌زند. ( یکی از نقاط قوت داستان حلول خشونت پدر در پسر بود که به خوبی پردازش می‌شود) نکته جالب آنکه فضای مجازی و اینستاگرام تاثیر مستقیمی در گُر گرفتن ماجرا و منتهی شدن مساله به بحران قتل داشت. سریال به خوبی شکاف نسلی و تفاوت اتمسفری که اعضای خانواده در آن تنفس می‌کنند را نشان می‌دهد؛ به خصوص نوجوانان و جوانان. سکانس پایانی فیلم یکی از قدرتمندترین صحنه های نمادینی بود که دیده ام. از نظر من صحنه های نمادین، مخصوصا صحنه های هیچکاکی، به طور معمول برای مخاطب مانوس و ملموس نیست؛ نه در خودآگاه او و نه در ناخودآگاه او. شاهد مدعایم هم این است که هیچکاک همان موقع که فیلم هایش را تولید کرد، جایزه ای نبرد و مخاطب دار هم نبود. اما سال ها بعد از مرگش سر زبان ها افتاد. آن هم با تحلیل های انتگرالی و چپ اندر قیچی تحلیلگران مافوق بشری . اما سکانس پایانی این فیلم بسیار خوب بود. حداقل من یکی که خیلی لذت بردم. _سریال ضرب آهنگ آنچنان نفس گیری ندارد اما بازهم قوت آن انکار نشدنی است. _سکانس بازجویی روانشناس از این پسر که یک قسمت از چهار قسمت سریال را به خود اختصاص داده، عالی بود؛ اصل شخصیت پردازی هم همين‌جا اتفاق می‌افتد. _با اینکه پسر را به عنوان قاتل دستگیر می‌کنند اما بازهم تعلیق خوبی در داستان به کار گرفته می‌شود و مخاطب قطعیتی در قاتل بودن پسر ندارد. _نکته بسیار جالب سریال آنکه هیچگونه کاتی ندارد و هر قسمت به صورت وان شات فیلمبرداری می‌شود.