🌹صبح جمعه مختص "ندبه گویان" حضرت ولی عصر (عج) است🌹 #بخوانیم 🌺با دعای ندبه ، استغاثه و عرض ادب و ارادت خودمان را به حضرت ولی عصر (عج) نشان دهیم.🌺 ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‌🟢 #سیروسلوک | صیرورت @s_solouk

🎥 علی پورصفر، تاریخدان ایرانی: «دوران فعلی شبیه به هیچ دوره‌ای در تاریخِ ایران نیست...». 🌹🇮🇷https://eitaa.com/Tashayo

🟢 قبل از «قلم»، کمی «قَدَم»... «بعثت مردم» همچنان پرشور ادامه دارد؛ البته شیطنت‌ها و کج فهمی ها هم ... این بار به اسم «اقلیت رانتی» در بخشی از نوشتۀ آقای عباس عبدی. حواسمان هست که بعضی پس از «خوابِ» حداقل سی، پنجاه، و شصت و اندی روزه، همانهایی که هر روز در صفحه اول روزنامه «قلم» می‌زدند، یک دفعه گویا بیدار شده اند؛ البته بیدار شدنشان وقتی است که مطمئن شدند جمهوری اسلامی به لطف الهی، و حضور «بعثت» آسای مردم، محکم و استوار است... حالا باید این جماعت «قلم» بزنند، چیزی بنویسند، چرا و به چه نیتی؟! کار ما که نیت خوانی نیست. اصلا ما به «حسن و قبح فاعلی» کاری نداریم؛ «قبح فعلی» را داریم می‌بینیم که «اظهر من الشمس» است، اینکه کسی جرأت کند بعثت و حضور پرشکوه مردم را بگوید: «اقلیت» آن هم از نوع «رانت»ی اش! اما باکی نیست؛ مگر با بعثت های دیگر؛ بعثت پیامبران، نوح، ابراهیم، ... و بعثت محمد، شیطنت و کج فهمی و کج اندیشی نمی شد؟! مهم این است که این بعثت؛ «بعثت مردم»، با «وعده صادق» همراه، و ان شاء الله پیروز است؛ فقط شرمساری می‌ماند برای کسانی که با بعثت مردم، «هم قَدَم» نمی شوند، «جا» می مانَند یا «کج» می روند... ✍️حامد منتظري مقدم 🌹🇮🇷https://eitaa.com/Tashayo

📹 «حتما باید عذرخواهی کنید»... نقد امین سلیمی بر عباس عبدی (در برنامه زمانه) 🇮🇷🌹https://eitaa.com/Tashayo

💗 اللهمّ صلّ علی علیّ بن موسی الرّضا ولیّک عدد ما فی علمک صلاة دائمة بدوام ملکک و سلطانک. اللهمّ سلّم علی ولیّک علیّ بن موسی الرّضا عدد ما فی علمک سلاماً دائماً بدوام ملکک و سلطانک و جبروتک. ۱۳۹۹/۱/۳

🔴 مهلت عمر و مهلت ماموریت... 🇮🇷🌹https://eitaa.com/Tashayo

دریادار پرتغالی ۵٢۶ سال قبل گفت: هر کسی تنگه هرمز دستش باشه، مالک جهانه 🇮🇷🌹https://eitaa.com/Tashayo

🟢 اقسام جهاد و «حضور در خیابان» (ویژه محققان) در ایام جنگ رمضان، توفیق داشتم کمی زیادتر حرم حضرت معصومه (س) مشرف میشدم؛ ظهرها برای نماز و بعد هم زیارت. بین دو نماز از بیان احکام شرعی استفاده میکردم. به تناسب ایام جنگ برخی احکام جهاد هم گفته میشد. البته این را بگویم که آقایانی که احکام شرعی میگویند ثابت نیستند؛ متعدد و گاه متغیرند. یک بار آقایی پس از نماز ظهر، از اقسام جهاد گفت؛ سه قسم: «جهاد تبیین، جهاد در میدان و جهاد در خیابان». در آن موقعیت این تقسیم، عیبی نداشت؛ اما ایشان گفت: «اینها در بیانات فقهاء هست»! یک بار دیگر در همان حرم حضرت معصومه (س) آقای دیگری که احکام شرعی بعد از نماز میگفت، گفت الآن ما در حال دفاع هستیم، نه جهاد! از سالها پیش در تدریس «قیامهای شیعی»، در مبحث «مبانی فکری آن قیامها»، وقتی برخی از کتابهای فقهی مثل جواهر الکلام را می خواندم، دیدم اقسامی که برای جهاد ذکر میکنند (جهاد دفاعی و جهاد ابتدائی و...) به گونه ایست که قیام امام حسین(ع) جزء هیچ قسمی قرار نمیگیرد! در این حال، در همان جا از قیام حضرت در فروع جهاد نمونه و شاهد می آورند. تا اینکه حدوداً دو سال پیش، حاج آقاجواد فاضل لنکرانی قیام امام حسین (ع) را به عنوان «جهاد ذَبّی» معرفی کرد که خودش یک نوآوری بود (در همین کانال هم بحث ایشان را میتوانید پیدا کنید). قدری که فکر کنیم، یادمان میآید جهاد یک تقسیم خیلی آشنایی هم دارد: جهاد اکبر و جهاد اصغر و حتی در سالهای اخیر جهاد کبیر هم مطرح شد. و در جمهوری اسلامی: جهاد سازندگی که تبدیل شد به جهاد کشاورزی (حد وسط دو وزارتخانه)، جهاد دانشگاهی، جهاد علمی و ... جایی هم خوانده بودم که در زیارت عاشورا، عبارتِ «... جاهدتِ الحسین» درست نیست باید «... حاربت الحسین» بگوییم! اینها همه نشان میدهد که «جهاد» مفهوم بسیار وسیعی دارد و اقسام جهاد ناظر به مفاهیم مختلف لغوی و اصطلاحی آن است. اکنون ظاهراً با توجه به ترکیبی بودنِ جنگی که در آن هستیم، و نیز با توجه به احتمال آسیب و حمله دشمن به کسانی که شبها در «خیابان» حاضر میشوند، شاید بتوان گفت «خیابان» مکمّل و ادامۀ «میدان» است و حضور در خیابان، مصداق «جهاد» (اصطلاحی) است؛ البته بدون شرایط معمول جهاد: جنسیت، سن و سلامت جسمی و مانند اینها که در «جهاد در میدان (معرکه جنگی و قِتال نظامی)» مطرح است. گوارا باد این «حضور» بر همه مجاهدان! ✍️حامد منتظري مقدم 🌹🇮🇷https://eitaa.com/Tashayo

شهادت امام جواد (علیه السلام) تسلیت باد. 🏴https://eitaa.com/Tashayo

☑️ارتباط شيعيان با امام جواد (عليه السّلام‌) شيعيان امامى در سر تا سر بلاد اسلامى زندگى مى‌ كردند. آنها علاوه بر ارتباط از طريق وكلاى آن حضرت، در ايام حجّ نيز در مدينه با امام ديدار مى‌ كردند. از روايتى استفاده مى ‌شود كه شمارى از شيعيان امام جواد (عليه السّلام) در مصر سكنا گزيده بودند. على بن اسباط مى‌ گويد: قامت امام را به دقت مى ‌نگريستم تا آن حضرت را براى اصحابمان در مصر بتوانم وصف كنم (الكافى، ج 1، ص 384). در روايت ديگرى آمده است كه يك نفر از شيعيان خراسان خدمت امام جواد عليه السّلام مشرّف شد (الثاقب فى المناقب، ص 208). روايت ديگرى از حرّ بن عثمان همدانى حاكى از آن است كه گروهى از شيعيان رى به محضر آن حضرت شرفياب شدند (همان). قم نيز يكى از مراكز مهم شيعه بوده و در دوران امام جواد (عليه السّلام)، شيعيان آن ديار با حضرت در ارتباط نزديك بودند. احمدبن‌محمد‌بن‌عيسى كه از وى با عنوان «شيخ القميين» ياد شده، از اصحاب امام رضا و امام جواد و امام هادي بوده و حتى محضر امام حسن عسكرى (عليهم السّلام) را نيز درك كرده است. وى تأليفات فراوانى در حديث از خود بر جاى گذاشت (مسند الامام الجواد عليه السّلام، ص 265). صالح بن محمدبن‌سهل يكى ديگر از اصحاب امام جواد (عليه السّلام) در قم بود كه رسيدگى به امور موقوفات آن حضرت در آن شهر را عهده ‌دار بود (التهذيب، ج 4، ص 140؛ الاستبصار، ج 2، ص 60). در روايت ديگر آمده: شخصى از اهالى بُست و سجستان (سيستان) در ايام حجّ به حضور آن حضرت رسيد و گفت: والى ما از دوستداران اهل بيت و به شما علاقه ‌مند است؛ من هم خراجى به ديوان بدهكارم. نامه ‌اى به او بنويسيد تا در اين باره با من سختگيرى نكند. امام فرمود: او را نمى‌ شناسم. من گفتم: او از دوستداران شما اهل بيت است. حضرت كاغذى گرفت و بر آن چنين نوشت: آورنده اين نامه عقيده مباركى را از تو نقل كرد. هر عمل نيكويى كه انجام دهى از آن تو خواهد بود. پس بر برادرانت نيكى كن و بدان كه خدا از تك تك و ذره ذره اعمالت خواهد پرسيد. نامه را از حضرت‌ گرفتم و قبل از اين كه به سجستان برسم اين خبر به گوش حسين بن عبد الله نيشابورى (والى) رسيد و او در دو فرسخى شهر به استقبالم شتافت. نوشته حضرت را به او دادم؛ آن را بوسيد و بر ديده نهاد و گفت: حاجتت چيست؟ گفتم: خراجى به حكومت بدهكارم. حسين بن عبدالله دستور داد كه آن خراج را بر من بخشودند... (الكافى، ج 5، ص 111؛ التهذيب، ج 6، ص 336). بررسي‌هاى دقيق درباره روابط موجود ميان امامان شيعه عليهم السّلام و شيعيان آنها نشان مى‌دهد كه اين روابط از زمان امام رضا (عليه السّلام) به بعد رو به گسترش بود. اين مى ‌تواند به معناى افزايش شيعيان در اين مناطق در عهد اين امامان باشد. اين گستردگى ارتباط بيش از هر چيز ناشى از سفر امام رضا (عليه السّلام) به خراسان و همچنين مديون شبكه وكلاى آن بزرگواران در مناطق مختلف ايران مى‌باشد. كتاب‌هايى كه مشتمل بر احاديث امامان عليهم السّلام بود، نقش بسيار سازنده‌اى در ترويج عقايد و فقه شيعه بر عهده داشت. وقتى از امام جواد (عليه السّلام) درباره روايت از كتب اصحاب كه به دليل تقيه مخفى بوده سؤال شد، فرمودند: «از آنها روايت كنيد كه حق و صحيح است»؛ حدّثوا بها فإنّها حقّ (. الكافى، ج 1، ص 53). بدين گونه بود كه شيعيان در نشر و احياى آثار سلف خود كوشيدند... 📚رسول جعفريان، حيات فكرى و سياسى امامان شيعه، ص492-495 🏴https://eitaa.com/Tashayo