جدای از همه‌چی، یکی مهم‌ترین چیزها اینه‌که چرا، چرا چرا زنی که چنین اتفاقی براش میوفته، تنها سلاحش که زبان و صداشه هم کنار بگذاره فقط برای چیزی به اسم "آبرو". چرا متجاوز نگرانِ آبروش نیست؟ مگه نه این‌که اون‌کسی که چون حیوان رفتار کرد و به حریم کسی تجاوز کرد، باید احساس شرم کنه و خجالت بکشه؟ چرا همیشه وقتی این اتفاق می‌افته، اون زنه که پر از شرم میشه و نگاه‌ها قضاوتش می‌کنن؟ چه معامله‌ی غریبیه این آبرو، گناه رو از دستِ گناهکار می‌گیرن و روی پیشونیِ قربانی می‌نویسن. زن می‌مونه با چیزهایی که از او دزدیدن و چیزی که به زور بر دوشش گذاشته‌ان: صدایی خاموش و شرمی که مالِ اون نیست. شرم شرم شرم.

و این مسئله واقعاً غم‌انگیزه. بعضی درها رو با قفل نمی‌بندن؛ با یک «نه» می‌بندن. بعضی مرزها رو با «نه» می‌کشن و تو موظفی سرت رو بندازی پایین و بپذیری. عجیبه که بعضی آدم‌ها وقتی در رو بسته می‌بینن؛ دیوار رو خراب می‌کنن. بعد وقتی خونه رو ویران و خراب کردن، مردم از صاحب‌خونه می‌پرسن چرا در رو محکم‌تر نبستی؟ چرا پشت در نایستادی و در رو نگه‌نداشتی؟

راستی خوش‌اومدین آهوهای ماه‌پیشونی، لطفاً هرکس یه نهال بکاره که بعدها جنگلی سبز داشته باشیم 🤍 لطفاً اگه لایق دیدین، لطف کردین و منت گذاشته‌و چیزی رو فوروارد کردین، حتماً حتماً این‌جا به‌من بگین.

من خیلی ترسو و کوچک هستم و تو، تنها جرعتِ منی.

پرستوها رفته‌اند، با بال‌هایی شکسته و ریه‌ای پر از دود. اسب‌ها پاهای شکسته‌شان را پشت خود کشیده و رفته‌اند، آهوها با چَشمانی کور رفته‌اند. ببین چقدر خالی‌ست این‌جا، دلفین‌ها از دریا می‌ترسند و گرگ‌ها ماه را هنگامه‌ی زوزه کشیدن، دزدیده‌اند. ما رفته‌ایم؟ ما گیر کرده‌ایم. چون لاک‌پشتی که خانه‌اش، به پوست و جانش چسبیده باشد. مّا بلند خواهیم شد، گر توانمان نبود، خواهیم خزید. خزیده‌ام و از گلبرگ‌های پرپر و عطر لطیفِ رزهای سرخ، تنها خار عایدم شده. اما ذرّه‌ذرّه خواهیم رفت سوی وسعت اقیانوس و نور خورشید. گر به دریا نرسیدیم، به برکه‌ای فیروزه‌ای خواهیم رَسید. گر به خورشید نرسیدیم، به نور فانوس‌ها و شمع‌ها خواهیم رسید.

و بله، مسئله‌ی من بی‌عدالتی هست اما در این مورد به‌خصوص مسئله‌ی من دقیقا زنانیه که در حقشون بی‌عدالتی شده. چون دیگه قرون وسطا نیست و نمیان سر اینکه زن انسان یا حیوان جلسه بذارن پس ما باید خوشحال باشیم و دهنمون رو ببندیم؟ سرتاسر تاریخ به جنس زن ظلم شده درحالی‌که یک زن تورو بزرگ می‌کنه، تغذیه‌ات می‌کنه، تربیتت می‌کنه، و تهش یک مرد میاد می‌گه«مرد از دامن زن به معراج می‌ره». یک مرد این رو می‌فهمه و خیلی از مردهای دیگر، نه. اما توی قرن مثلا بیست‌ویک، هنوز اگر به زن تجاوز بشه، مجبوره خفه بشه چون اگر نشه زندگیش مثل قبل نمی‌شه. چون توی قرن بیست‌ویک، توی آمریکا، هفت نفر به جین‌دو تعرض می‌کنن و توی افغانستان، زنان اجازه ندارن بیرون از خونه حتی حرف بزنن.

شماها خودتون ازار دیدین انقدر عقده دارین وگرنه یه جرمی اونسر دنیا چه ربطی به ما داره ` نمی‌دونم چی بگم واقعاً، فقط امیدوارم خودت زن نباشی که چنین حرف‌هایی رو کلمه کردی.

این حرفی که زدی رو برای هرچیزی می‌تونی بیاری، از خودت بترس. از این فکرت بترس. چون آخه اون ظلمی که مثلاً تو تبریز اتفاق افتاد به‌منی که تو تهرانم چه دخلی داره؟ اون ظلمی که تو مجتمع بغلی رُخ داد به من‌چه؟ اون جرمی که توی طبقه هفتم مرتکبش شدن به من‌چه؟ همسایه‌و کلاس بغلی به من‌چه؟ مطمئن باش روزی این ندیدن‌ها دامنت رو می‌گیره، مطمئن باش به خونه‌ی تو هم می‌رسن، مطمئن باش انکار خون بی‌‌گناه و ظلمِ آشکار، خیلی خیلی سنگین برات تموم میشه. راستش باورم نمیشه که چنین چیزی رو می‌خونم."شماهایی که آزار دیدین عقده دارین"؟ باورم نمیشه. یکمی تفکرات و سپس کلماتت رو دستمال بکش. عقده؟ واقعاً کلماتم رو در مقابل این قباحت گُم کردم. سوشال‌مدیا هست، یعنی تو یک سکویی داری که از طریقش متوجه ظلم‌های جاری وحشتناک میشی و می‌تونی نظر بدی، ظلمی رو می‌تونی ببینی، باید صداش باشی. موظفی صداش باشی. به تو مربوطه. فهمیدی؟ چندبار تکرارش کن.

الان خودت هم چون این جریان راه افتاد تو ایتا داری حرفشو میزنی، اینطور نیست؟ خودت دازی همرتگ جریان میشی وگرنه... ` نه. من قبلاً تو چنل روبیکام هم از افغانستان، زنان قوچان و تجاوز ویدیو گذاشتم. این مسئله هم توی سوشال‌مدیا پر شده. ظلم با ظلم برای من، بر حسب جغرافیا و نژاد جدا نمیشن. خون از خون جدا نمیشه. آخ! چطور میشه سکوت کرد؟ چطور؟ من از تقاص سکوت می‌ترسم، من می‌دونم اگه سکوت کنم روزی کلماتم رو برای شرح درد خودم هم از دست میدم. می‌دونم تقاصش رو میدم. تو هم بترس.

منم جین دوئم. ولی حتی فکر کردن به اینکه در موردش حرف بزنم آزارم میده. ولی اگر فقط یه کم، فقط یه کم از چیزی که من تجربه کردم رو این بی‌شرف توی ناشناست تجربه کرده بود الان اینو نمی‌گفت. اگر فقط یه کم از چیزی که من تجربه کردم رو تجربه کرده بود با اسم و داستان هر جین دوی دیگه ای تا الان هزار بار اشک ریخته بود. عوضی ناشناس، دهنت رو ببند. از شما شرمنده رزی. ` متأسفم هورزاد غم‌چشیده‌ی من، متأسفم که چنین چیزی رو تجربه کردی. همیشه این آدم‌ها بودند، که مشخص نیست واقعاً چی توی سرشون می‌گذره. کلمات و قلب لطیفت رو نرنجون، مواظب خودت باش. انکارکنندگانِ دردت شرمنده باد.

مسئله بیشتر پدر و مادرت بودن که مواظب نبودن وگرنه اونقدر هم تعرض به کودکان، تو ایران زیاد نیست ` یعنی من نمی‌فهمم این وسط همه‌ی دنیا مقصرن، جز فرد متجاوز. بله من هم منکر آگاهی نداشتنِ پدر و مادر نمیشم، امّا چی؟ مسئله بیشر چی؟ تعرض در ایران چی؟ انقدر برام عجیبه باقی جملات تو نگاهم تار میشه. قربانی مقصره، لباسش مقصره، دستش مقصره، پاهاش، مادرش، پدرش، همه‌چی مقصره جز متجاوز. بسه دیگه.