تو که بودی؟ چه بودی؟ تو ایران بودی./ لبخندهایت به وسعتِ خلیج بود و آن چال‌گونه، به عمقِ خزر. نگاه‌هایت گرمای بندرعباس را داشت و اشک‌هایت شوریِ هرمز را. دستانت گرم بود، چون غزل‌های حافظ و نگاهت شیرین، چون گوش‌فیل‌های اصفهان. بوسه‌هایت ‌طعمِ بهارنارنج‌های شیراز می‌دادند و تنت عطرِ گل‌محمدی‌های کاشان را. شیرین‌زبانی‌هایت نیز چون دوغ‌های ترشِ خوانسار در دهان مَزه می‌کرد. طنین صدایت هایده و شجریان و کلماتت از غزل‌های مولانا... و اما چَشمانت، چشمانت چشمانت چشمانت، آن دو دیده‌ای که دَم عیسی‌مسیح بر نگاهِ مُرده‌ی من بود؛ چون نگاه رستم بود به هنگامی که سهرابِ مُرده را در آغوش کشید. چَشمانت تمام وطنِ من بود. چه شد که تمام این‌ها را از من گرفتی؟ فی‌الحال، تمام ایران برایم یادآورِ توست.

تمام سال‌ها، ماه‌ها، هفته‌ها، روزها، ساعت‌ها و ثانیه‌ها را گر صرفِ نوشتن کنم؛ تمامِ بیست‌وشش حرفِ انگلیسی، سی‌ودو حرفِ فارسی، همهٔ الفباها، واژه‌ها و زبان‌های جهان را گر در خطوطِ کاغذ بگنجانم و از غمِ ایران قلم زنم؛ باز همچنان کلماتم اندک، زبانم لال، دستانم کوتاه و جانم غم‌گداز می‌ماند.

☀️ ` درود نورچَشم‌ها؛ الان که کتاب‌ها رو فرش کردم روی زمین، اگه این پیام رو می‌بینین، هدایتش کنین سمت خونه‌تون تا من براتون کتاب بخونم. اینجا آدرس خونه‌تون رو بذارید.

@me_agaim ✨, چقدر نام‌و فضای خونهٔ شما، عطرآگین‌و زیباست.

🪼` @supportcigarettes درود بر عروس‌دریایی لطیف‌اندیش و پاک‌سیرت. "ادلاین می‌خواست یک درخت باشد."

🪽 ` @ghoghnoos1974 یقیناً ققنوس تو، نه از خاکستر، که از نور متولد می‌شود. "او مردی بود که حتی پس از دانستن مرگش، می‌توانست به خوشبختی دیگران فکر کند."

🤍 ` @naji_115 برای تو که من رو یادِ آنا می‌ندازی. یادته گفتم شبیهِ لیزلی؟ آنا رو هم اضافه کن. من نهایتاً دوستِ آهوها باشم. تو شوالیه‌ای، جنگل رو از آدم‌ها بزدود، تا آهوها باز گردند.

☕️ ` @ordinarycrow خرسندم که هنوز خونه‌ی شما پابرجاست.

⭐️ ` @thelovi با اینکه نام خونه‌تون تغییر کرده بود، اما هنوز بوی سیب سرخِ عشق به مشام می‌رسه.

🐚 ` @possied_tutto566 بوی دریا، شکلِ رگِ آبی، نجوای صدف‌های دریایی مشامم رو پر کردند ناشی از قدم گذاشتن داخل خونه‌تون.

عزیزای من، الان مامان میاد و می‌ندازتم بیرون از خونه چون کتاب‌هام رو پهن کردم رو زمین. این‌ها رو جمع کنم باقی رو می‌فرستم.