که با اون قشونِ چشمات، منو تار و مار کردی.

هر روز صبح، بر روی صندلیِ چوبی، کنارم می‌نشیند. از نزدیک به چَشمانم زل می‌زند و هرگاه دیده‌هایم به آن دو درّه‌ی سیاهِ خوابیده در صورتش می‌افتد، بدنم مورمور می‌شود و یخ_یخ می‌زنم. با آن دو دیده‌ی فسرده‌ی بی‌طلوع، به سکوت زُل می‌زند و من به گل‌های قرمزِ لیوان. به سر و رویم که می‌رسم، آب که از صورتم پایین می‌چکد؛ در آیینه او را کنارم می‌بینم، نگاه به سینک می‌کشم و باز در انعکاسِ اشک‌های آب، می‌بینمش. عصر را از خانه بیرون رفتم تا کمی تنها باشم. در تمام خیابان، تنها کسی که تنها نبود، من بودم. پا به پایم خیابان‌ها را متر می‌کرد، خوب هم‌راهی هم هست! خیلی هم پایه است. حتی وقتی می‌ایستم و به پرستوها خیره می‌شوم، او می‌ایستد و به کلاغ‌ها زُل می‌زند. گاهی آن‌قدر از او خسته می‌شوم که دلم می‌خواهد جایی بروم که مرا نشناسد؛ بعد می‌بینم کفش‌هایش را هم پوشیده و پشت در منتظرم مانده. من هم که اهل منتظر نگه‌داشتنِ کسی نیستم. انتقام روزهایی که خورشید مرا منتظر نگاه داشت، از او که نمی‌گیرم! شب‌ها که به بالین تخت می‌روم، می‌بینم بسیار تنهاست و در سکوت به من زل زده. دلم می‌سوزد. کنار می‌کشم و جاخالی می‌کنم، آرام می‌خزد و کنارم در گوشه‌ی رویاهایم می‌خوابد و کم‌کم رویا را به خونِ سیاه کابوس آلوده می‌سازد. چندساعتی که می‌گذرد و تیک‌تاک ساعت اشک‌های او را می‌شمارد، گمان می‌برم خوابیده است؛ پلک بر پلک می‌گذارم و صبح چشمانم را می‌گشایم و امّا می‌بینم او زودتر بیدار شده. می‌دانستم میهمانان گاهاً، اتاق آدمی را تصرف می‌کنند. امّا گمان نمی‌کردم چنین، لحظات را نیز از دستانت بیرون بکشند. بعضی روزها آن‌قدر به هم شبیه‌اند که گمان می‌کنم او شب‌ها تقویم را ورق می‌زند و صبح‌ها همان روز را دوباره به خوردم می‌دهد، هی فشار می‌دهد فشار می‌دهد فشار می‌دهد، مهم نیست چقدر دندان‌هایم را قفل کنم. نهایت این‌که دندان‌هایم را هم می‌شکنم. زین‌پس، خود دهانم را باز می‌کنم. یک روز کامل را بی‌آنکه به او فکر کنم گذراندم. شب که برگشتم، دیدم تمام روز را به جای من زندگی کرده است. هاه! خب وقتی در من قالب شود، معلوم است من به او نمی‌اندیشم. چون تمامِ من شده‌است. امروز به مادر، درحالی که بادمجان‌ها را در روغن می‌چرخاند و من در دل آرزو داشتم پیاز باشند تا به‌راستی برای اشکانم دلیلی دست‌و پا کنم، گفتم: «این مهمان چه زمان قصد رفتن می‌کند مادر؟» مادر بادمجان را چرخاند و قطره‌ای روغن ترقوه‌ام را سوزاند، «کدام میهمان؟» از آن روز، دیگر زیاد یه پر و پایش نپیچیدم که نکند ناگاه او صاحب اتاق و سپس خود من بشود. حتی یک‌بار دیدم کتاب‌هایم را باز کرده، کلماتشان را می‌جود و زیر جملاتی سوزان خط می‌کشد. پس دندان بر جگرم فشردم آن‌قدر که از چَشمانم قطره‌قطره خون آمد، امّا جا را برایش باز کردم، صبح‌ها پشت میز به دیوار نزدیک‌تر نشستم، گویی گر به دیوار نزدیک بشینم و هرچه خود را به گوشه‌ای برانم، او هم جایی برای ماندن خواهد داشت. امّا او خیلی زورش می‌رسید. غم زور داشت. غمت زور داشت. همین که له‌ام نکرده است، خدا را شاکرم... می‌گویند آدم به همه‌چیز عادت می‌کند. راست می‌گفتند؛ دیگر از دیدنش نمی‌ترسم. فقط گاهی دلم برای روزهایی تنگ می‌شود که از دیدنش می‌ترسیدم. مادر می‌گوید مهمان حبیب خداست. نمی‌دانم خدا تا کجا با او آشناست، امّا امیدوارم روزی کلید خانه را از او پس بگیرد. زیرا که به‌خدا قسم نه من و نه مادر، اهل بیرون کردن میهمان نیستیم...

دختری از سلاله‌ی آینه‌ها بود؛ میانِ نسلی که تصویرِ خویش را نیز از چشمِ دیگران وام می‌گرفت. او از روزگاری می‌آمد که کلمه‌ها حرمت داشتند و آدمی هنوز از خویشتن، بیگانه نشده بود. او آن‌گونه بود که در وصفِ هر نادری می‌گویند، آن‌گونه که اگر هزار بار جهان از نو آفریده شود، باز هم چیزی از او در هیچ‌یک از آفرینش‌ها تکرار نخواهد شد. او انسانی بود در عصرِ مسخ‌شدگان، غزلی در عهدِ ابتذال، اصالتی در ازدحامِ تقلید، شکوفه‌ای در فصلِ سترونی، آیینه‌ای در سرزمینِ نقاب‌ها، حقیقتی در هیئتِ یک استثنا، فرّی نژاده در روزگارِ فرومایگی...

دستانش رنجور بود؛ چون مادری که ویرانه‌ها را به امیدِ یافتنِ کودک خویش کنار می‌زند. چشمانش غمین بود؛ چون مادری که پشتِ خیابان‌های مسدود، تفنگ‌ها را نشانه‌رفته به سوی فرزندِ نوجوانش می‌بیند. دندان‌هایش را گاه‌به‌گاه بر هم می‌فشرد؛ چون زنی که به جرمِ پوشش، از تحصیل بازمانده بود. قدم‌هایش سست بود؛ چون فرزندِ زنی که پیکرش را تکه‌تکه کردند و قاتلانش بر مزارش خندیدند. ناامید و رو به افول بود؛ چون خرسِ قطبی‌ای که آفتاب، به یاریِ ظلمِ آدمی، یخ‌های خانه‌اش را بخار کرده است. موهایش پریشان بود؛ چون زنانی که در خلوتِ خانه، گیسوانشان را به خشم در هوا می‌چرخاندند؛ خشمگین از شلاق‌هایی که بیرون از خانه، به جرمِ رهایی، بر ران‌هایشان فرود آمده بود. شانه‌هایش خمیده بود؛ چون پدری که دست‌خالی به خانه بازگشته است و کودکش بر سر سفره، به‌انتظار تکّه نانی زانو زده. کلماتش پس‌وپیش می‌شدند؛ چون شاعری که مغولان، کتاب‌هایش را در آتش افکنده باشند. استخوان‌هایش تیر می‌کشید؛ چون ایرانیانی که زیرِ گام‌های ظلم خرد شده‌اند. پاهایش درد می‌کرد؛ چون زنی که از دادگاهی به دادگاه دیگر می‌دوید تا مگر سهمی از حقِ مادری و حقی بر سرنوشتِ کودکانش بیابد. او بارِ تمامِ ستم‌های بی‌کیفرِ جهان و اشک‌های بی‌پناهِ آدمیان را در خویش گنجانده بود؛ چنان‌که گویی جهان، پیش از آن‌که ویرانه شود، از استخوان‌های او گذشته بود.

جای این‌که بتونم کمی کوتاه‌تر بنویسم، روز به روز طولانی‌تر می‌نویسم. متنفرم. اه.

کاش می‌شد منم برم بجنگم. برم جلوی یه ظلمی وایسم، برم وسط میدون و برای چیزی که بهش باور دارم کاری بکنم. گاهی حتی به این فکر می‌کنم که اگه قراره آخرش بمیرم، بذار دست‌کم وسط جنگیدن باشه؛ نه وسط این زندگی تکراری که هر روزش رو با فکر و غصه می‌گذرونم و آخرش هم باید وانمود کنم همه‌چیز عادیه. واقعاً این دنیا با این‌همه ظلم و درد، چطور از آدم انتظار داره به زندگی معمولیش ادامه بده؟ چطور می‌شه خبرِ کشته شدن آدم‌ها رو خوند، رنجشون رو دید، از بی‌عدالتی به خشم اومد و بعد نشست پای درس و مشق، انگار نه انگار که یه جای دنیا، زندگیِ یکی برای همیشه زیرورو شده؟ من از این فاصله بیزارم، از اینکه درد این‌همه نزدیکه و دست‌های من این‌همه از تغییر دادنش دورن. از ناتوانی خسته شدم. از اینکه نمی‌دونم با این همه خشم و اندوه چه کار کنم. دلم می‌خواد بجنگم، حتی اگه بترسم، حتی اگه زخمی بشم، حتی اگه بمیرم. چون از این می‌ترسم که بدون هیچ کاری، ذره‌ذره فرسوده بشم. که سال‌ها بگذره و من هنوز همون‌جا ایستاده باشم، با همون دردها، همون سؤال‌ها و همون حسِ لعنتیِ بی‌فایده بودن. نمی‌دونم اسمش شجاعته یا استیصال. فقط می‌دونم نمی‌خوام به ظلم عادت کنم. نمی‌خوام یه روز اون‌قدر به دیدنِ رنج آدم‌ها خو بگیرم که دیگه چیزی توی وجودم تکون نخوره. نمی‌خوام زنده بمونم و فقط شاهد باشم. می‌خوام کاری بکنم، هرچند کوچیک، که این‌همه درد برای من فقط به مشت‌مشت غصه خوردن ختم نشه. این‌طوری نجنگیده فرسایش پیدا می‌کنی و می‌بازی، اقلاً اون‌موقع جنگیدی و می‌میری.

خیلی مشخص نیست چی می‌گم، توجه نکنید و بگذرید. خسته‌ام یکم فقط.

نمی‌دونم بچه‌ها، بیایید یکم گریه‌ی قبل خوابمون رو داشته باشیم لطفاً. فردا هم امتحان دارم و ویدیوهای امرپز رو هم ندیدم. استیصال. گریه، 😭😭😭😭. ممنون. شب به‌خیر.

جدیداً خیلی فضای این‌جا پر از حرف‌های این‌شکلی شده، من واقعاً ازتون عذر می‌خوام ماه‌پیشونی‌های دردونه‌ی خدا. تلاش می‌کنم دست بردارم از این حرف‌ها. حالا من این‌ها رو گفتم، امّا امیدوارم حس بدی نگیرید، چون مسلماً لازم نیست وسط میدون باشید تا مؤثر باشید. خیلی وقت‌ها کلمات کافی‌اند، مهم اینه شما از تنها سلاح در دسترستون برای گفتن از ظلم استفاده کنید و بعد هم هی غصّه نخورید سر چیزهایی که نمی‌تونید تغییرشون بدید و فقط پژمرده‌تون می‌کنه. خصوصاً ما که خودمون از ملّتی هستیم که مورد ظلم قرار گرفته. شما به این چیزها فکر نکنید. متأسفم بابت حرف‌هام و غم‌های زیاد و این داستان‌ها، یکم زیادی خسته‌ام و روزهای سختی رو دارم. شما مواظب خودتون باشید و خیلی جدی نگیرید من و حرف‌هام رو. دوستتون دارم. 🤍