امروز مامان مرد. شاید هم دیروز. مطمئن نیستم. تلگرامی‌ گرفتم از خانه‌ی سالمندان که گفته: «مادرتان درگذشت، مراسم تدفین فردا. با عرض تسلیت.» این چیزی را نمی‌رساند. شاید همان دیروز بوده است.

خوش گذشت، خدانگهدار.

خلاصه که ما خودمون آدمیم، و یه‌عمره که منتظریم شنبه برسه. یکی ما، یکی شنبه، خوب می‌دونیم آدما چقدر ناکث‌ و بدعهدن‌. آدما قول انگشتی میدن‌ و قرارشکنی می‌کنن، عهد اخوت می‌بندن و پیمان برادری زیر پا می‌ذارن، به شرافت نصفه‌نیمه‌شون قسم می‌خورن و بی‌شرف می‌شن، میگن از شنبه میریم باشگاه ولی کی رو دیدی که شنبه واقعاً بره باشگاه؟ آدما سست‌پیمان و بدعهدن، میگن میرن ولی می‌مونن، میگن می‌مونن ولی میرن. میگن ببخشید دیگه تکرار نمیشه ولی عاقبت در توده‌ای از تکرار مکررات‌ گُم می‌شن. ما خودمون‌ آدمیم، بهتر می‌دونیم.