۲۹ فروردین ۱۳۱۸ زادروز رهبر شهیدمان 🖤 تصویر: @mohajer_mag ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin https://zil.ink/tinachamin

⬅️ ارجاع دوباره به آنچه در این بریده عرض کردم... پاسخ دادن مهم است، اما بیان پیشدستانه مهم‌تر. بیان پیش‌دستانه به معنی بیان عجولانه و بی‌دقت نیست. اگر به موقع، شفاف، صادقانه و صریح روایت درست را بیان نکنی، مجبور می‌شوی پاسخ بدهی. وقتی پاسخ واکنشی می‌دهی، در چارچوب مفهومی طرف مقابل بازی می‌کنی و در رد و تکذیب و اصلاح و حتی تایید مشروط طرف مقابل مجبور می‌شوی با همان چارچوب مفهومی او واکنش نشان بدهی. اما در روایت پیش‌دستانه، زمین معنا در دست توست، تو شرایط را تعیین می‌کنی و واژه‌ها و مفاهیم را با آرایش مطلوب خود وارد زمین می‌کنی. روایت پیش‌دستانه، روایت دست اول، اعتمادزا است؛ حتی اگر بر سر اقناعش بحث باشد. روایتی که با فاصله بعد از غبار همهمه و شایعه و گله و پاسخ‌های موازی و بعضاً متناقض و ... بیان می‌شود، در همان ابتدا اعتمادزدوده شده و اقناع آتی‌اش نیز به مراتب دشوارتر است. ناطقهٔ حکمرانی ما باید یاد بگیرد به موقع پیش‌دستانه روایت کند، هماهنگی درون ساختاری داشته باشد، اقناع‌کننده روایت کند، صادق و شفاف باشد و صرفاً بازیکنِ زمینِ بازیِ کلامیِ طرف مقابل نباشد؛ و در مقابل انفعال و بی‌نظمی‌اش فقط مردم را به سعهٔ صدر و مغلوب نشدن در برابر فریب‌های روانی طرف مقابل دعوت نکند! #سامانه_پدافند_گفتمانی ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin https://zil.ink/tinachamin

🔖 #روایت_جنگ | #یادداشت 🔻صدایِ ایستادگی‌، نه صدایِ شکستن استخوان‌ها ▫️از خطای استعاری تا خطای محاسباتی دشمن از منظر شناختی، استعاره‌ٔ «شکستن استخوان‌های نظام» در بستر فرهنگی ایران کارکرد ندارد، زیرا با طرح‌واره‌های بنیادی ذهن ایرانی ناسازگار است. در ذهن مردمی که شهادت را حیات می‌دانند، شکست، مرگ نیست بلکه آغاز تولدی دیگر است. این تصویر، بدن ایران را بدنی منفعل و شکننده می‌پندارد؛ حال آن‌که در واقعیت تاریخی، این بدن موجودی خودترمیم‌گر است. استخوان‌هایش اگر هم ترک بردارند، دوباره جوش می‌خورند؛ و گاه از دل همان شکست، نیرویی تازه برای ایستادن زاده می‌شود. از همین رو، آنچه دشمنان می‌پندارند «صدای شکستن استخوان» است، در گوش تاریخ ایران بیشتر شبیه صدای ایستادن دوباره‌ پیکری است که هنوز زنده است و هنوز می‌تپد. ✍️ دکتر تینا چهارسوقی امین، مدرس دانشگاه جامع انقلاب اسلامی 🖇نسخه کامل این یادداشت را اینجا بخوانید. 🔖 روایت جنگ را در کانال مجله خردورزی بخوانید: @kheradvarzi_com

🙏🏻 با تشکر از تیم وزین خردورزی برای انتشار این متن. ⬅️ همچنین دهمین شمارهٔ مجلهٔ خردورزی منتشر شده است. اطلاعات مربوطه برای تهیه مجله را از کانال ایتای خردورزی دنبال کنید. @kheradvarzi_com

🎧 گفتگوی اختصاصی فکرت 🔶 موضوع | «چالش‌های روایت حماسه و واقع‌گرایی» 🎙 تینا چهارسوقی امین (دکترای زبان‌شناسی، کارشناس حوزه تحلیل) 📆 ۲۶ فروردین ۱۴۰۵ 📍 #پادکست | #جنگ‌نامه 🌱 فکرت | گفت‌وگویی برای ساخت فردا 🔅@fekratmedia🔅

🎙 #پادکست | نسبت زبان‌مندی حماسه و واقع‌گرایی به مناسبت ایام اربعین شهادت رهبری 👤 #تینا_چهارسوقی_امین 02:00 | بعثت مردم، چگونگی انجام رسالت 08:00 | شجاعت و جسارت مردم در رسالت 13:00 | چگونه باید حماسه را روایت کرد؟ 17:00 | پاتوسی ارزشمند است که از دل لوگوس بیاید 26:00 | همیشه در زمین دوم روایت هستیم 30:00 |روایت آوینی چگونه باید باشد؟ 33:00 | رتوریک صداقت 40:00 | ریشه نگاه یاس آلود نخبگان کجاست 47:00 | تعالی باید در همه حوزه‌ها باشد 01:00:00 | اشتباهات رسانه ای حاکمیت 🌱 فکرت | گفت‌وگویی برای ساخت فردا 🔅@fekratmedia🔅

🔶گفت‌وگوی اختصاصی فکرت با موضوع «چالش‌های روایت حماسه و واقع‌گرایی» را از اینجا می‌توانید مشاهده کنید. ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin https://zil.ink/tinachamin

بندر انزلی بودم شمال ایران همان شهری که بمباران شد اما مردم آن شهر از "نقطه تاریخی" که بودند تکان نخوردند. چه اهمیتی دارد؟ آنجا به اهل آن شهر گفتم در دو جنگ جهانی هر بار ایران از شمال کشور توسط روس و شوروی اشغال شد، نخستین شهر همین انزلی شما بود. اما این بار با ابرقدرت عصر جنگیدیم و پای سرباز اجنبی به خاک نرسید. با آرزوی توفیق سفر به جنوب ایران به بوشهر و بندرعباس! آنها هم خاک نداند. #علیرضا_زادبر @Politicalhistory

⁉️چرا بیانیهٔ جبهه اصلاحات با منطق مقاومت در تعارض است؟ ✍🏻 واکاوی انتقادی بیانیهٔ ۱ اردیبهشت جبهه اصلاحات باز هم بیانیه‌ای دیگر که یا با بی‌دقتی نوشته شده یا آگاهانه مقابل منطق راهبردی جمهوری اسلامی ایران قرار گرفته است. بیانیه‌ای که در حمایت از مسیر دیپلماسی منتشر شده است، در ظاهر تلاش می‌کند میان میدان و مذاکره پیوند برقرار کند و از «دیپلماسی مقتدرانه» سخن بگوید، اما اگر آن را در چارچوب منطق مقاومت و ادبیات راهبردی جمهوری اسلامی تحلیل کنیم، چند جابه‌جایی مهم گفتمانی در آن دیده می‌شود که با روح عزتمندی و تجربه تاریخی سیاست خارجی جمهوری اسلامی سازگار نیست. 1️⃣ نخستین نکته، جایگاهی است که این بیانیه برای دیپلماسی تعریف می‌کند. در متن، دیپلماسی «عالی‌ترین تجلی حکمرانی مدرن برای حل‌وفصل منازعات» معرفی شده است. این گزاره در ظاهر جمله‌ای عمومی به نظر می‌رسد، اما در واقع دیپلماسی را از سطح یک ابزار در منظومه قدرت ملی به سطح یک ارزش برتر ارتقا می‌دهد. در حالی که در منطق راهبردی جمهوری اسلامی، دیپلماسی یکی از ابزارهای پیشبرد اهداف کلان انقلاب است و نه نقطه اوج عقلانیت سیاسی. تجربه چهار دهه اخیر نیز نشان داده است که آنچه به دیپلماسی ایران اعتبار می‌بخشد، نه خود مذاکره بلکه اقتدار میدانی، قدرت بازدارندگی و توان مقاومت در برابر فشارهاست. بنابراین تبدیل دیپلماسی به عالی‌ترین تجلی حکمرانی، نوعی جابه‌جایی مفهومی است که با منطق مقاومت فاصله دارد. 2️⃣ دومین مسئله به پیش‌فرضی بازمی‌گردد که در عبارت «بازگرداندن کشور به توازن راهبردی در نظم منطقه‌ای و جهانی» نهفته است. این جمله به طور ضمنی چنین القا می‌کند که ایران باید به نوعی توازن در نظم موجود جهانی بازگردد؛ گویی مسئله اصلی، تطبیق با ساختار نظم بین‌المللی است. حال آنکه گفتمان انقلاب اسلامی اساساً بر نقد همین نظم مسلط شکل گرفته است. جمهوری اسلامی خود را صرفاً بازیگری برای انطباق با نظم هژمونیک نمی‌داند، بلکه به دنبال تغییر موازنه‌ها و شکل‌دهی به نظمی عادلانه‌تر است. از این منظر، مفروض گرفتن مشروعیت نظم موجود و سخن گفتن از بازگشت به آن، با روح استقلال‌طلبانه سیاست خارجی جمهوری اسلامی همخوانی کامل ندارد. 3️⃣ نکته سوم به نحوه صورت‌بندی نسبت میان میدان و دیپلماسی مربوط می‌شود. در متن بیانیه تأکید شده است که همه دارایی‌ها و ابزارهای قدرت ملی باید در خدمت موفقیت دیپلماسی قرار گیرند. در حالی که در منطق مقاومت، نسبت این دو دقیقاً برعکس تعریف می‌شود: قدرت میدانی و توان بازدارندگی پشتوانه دیپلماسی است، نه اینکه میدان در خدمت موفقیت مذاکره قرار گیرد. دیپلماسی زمانی مؤثر است که بر قدرت واقعی تکیه داشته باشد، اما این به معنای آن نیست که هدف نهایی سیاست ملی، موفقیت در میز مذاکره باشد. هدف اصلی، حفظ استقلال، امنیت و عزت کشور است و دیپلماسی تنها یکی از ابزارهای تحقق این هدف به شمار می‌رود. ادامه دارد.... ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin https://zil.ink/tinachamin

4️⃣ چهارمین نکته به نوع مواجهه بیانیه با منتقدان مذاکرات مربوط می‌شود. در متن آمده است که «دیپلماسی‌گریزی» می‌تواند به اندازه «گریز از صحنه نبرد» به اقتدار ملی لطمه بزند. این نوع صورت‌بندی، در عمل نوعی معادل‌سازی میان نقد مذاکره و نوعی رفتار غیرعقلانی یا هراس‌آلود ایجاد می‌کند. حال آنکه در تجربه تاریخی جمهوری اسلامی، تردید نسبت به مذاکره با قدرت‌های بدعهد نه از سر ترس از دیپلماسی، بلکه از دل تجربه‌های عینی بدعهدی و بی‌اعتمادی شکل گرفته است. مخالفت با برخی مذاکرات یا توافق‌ها الزاماً به معنای مخالفت با اصل دیپلماسی نیست، بلکه می‌تواند ناشی از تحلیل متفاوت نسبت به رفتار طرف مقابل باشد. 5️⃣ پنجمین مسئله به کاربرد مفاهیمی مانند «نظم مبتنی بر قواعد بین‌المللی» بازمی‌گردد. این اصطلاح در ادبیات روابط بین‌الملل غالباً به همان نظمی اشاره دارد که قدرت‌های غربی آن را طراحی و مدیریت می‌کنند. استفاده مثبت و بی‌چالش از این مفهوم، بدون توجه به ماهیت نابرابر آن، می‌تواند نوعی پذیرش ضمنی همان ساختاری تلقی شود که جمهوری اسلامی همواره آن را نقد کرده است. در حالی که نگاه مقاومت بر این نکته تأکید دارد که بسیاری از این قواعد، نه قواعدی بی‌طرف بلکه ابزارهایی در خدمت حفظ برتری قدرت‌های بزرگ هستند. 6️⃣ در نهایت، بیانیه با این ادعا به پایان می‌رسد که هرگونه تضعیف مذاکره‌کنندگان یا طرح اختلافات داخلی می‌تواند «بازی در زمین بدخواهان» تلقی شود. چنین گزاره‌ای عملاً مرز میان نقد دلسوزانه و تخریب را مخدوش می‌کند. در سنت سیاسی جمهوری اسلامی، نقد درون‌گفتمانی و بحث درباره سیاست‌های کلان همواره وجود داشته و بخشی از پویایی نظام بوده است. تبدیل هرگونه نقد به نوعی همراهی با دشمن، نه تنها کمکی به تقویت عقلانیت تصمیم‌گیری نمی‌کند، بلکه فضای گفت‌وگوی کارشناسی را نیز محدود می‌سازد. در مجموع، این بیانیه هرچند می‌کوشد از پیوند میدان و دیپلماسی سخن بگوید، اما در سطح مفاهیم و پیش‌فرض‌های گفتمانی بیشتر به یک چارچوب «دیپلماسی‌محور» نزدیک می‌شود تا «مقاومت‌محور». در حالی که تجربه راهبردی جمهوری اسلامی نشان داده است که عزت و اقتدار ملی نه از مسیر اولویت دادن به مذاکره، بلکه از ترکیب قدرت، بازدارندگی، استقلال و دیپلماسی هوشمندانه به دست می‌آید؛ دیپلماسی‌ای که در خدمت راهبرد مقاومت باشد، نه جایگزین آن. ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin https://zil.ink/tinachamin

🎞 نباید این‌قدر پالس ضعف بدهیم! 👤 #تینا_امین ❗️صداقت در بیان مشکلات لازم است، اما ایستادن روی «نمی‌توانیم» و تکرار ناتوانی، پیام ضعف می‌فرستد و به‌جای آن باید مسئله را درست فهمید، راه‌حل ساخت، مانع را برداشت و به نتیجه رسید. 👈🏻صراحت در بیانِ مشکلات، نشانه‌ی بلوغ و صداقت است؛ اما تکرار مداومِ «نمی‌توانیم» نه تحلیل واقع‌بینانه، که ارسالِ یک سیگنالِ فرسوده‌کننده به ذهنِ جمعی است. ➕ فیلم کامل جلسه رو اینجا در آپارات فکرت ببینید... 📍 #کلیپ | #جنگ‌نامه 🌱 فکرت | گفت‌وگویی برای ساخت فردا 🔅@fekratmedia🔅

🔻زن ایرانی، از خیابان ۵۷ تا خیابان جنگ رمضان (۱) تینا چهارسوقی امین مدرس دانشگاه، پژوهشگر تحلیل گفتمان انتقادی و رتوریک 🔸️ #یادداشت_اختصاصی در تاریخ تحولات اجتماعی ایران، برخی لحظه‌ها چنان تراکمی از اراده اجتماعی و معنای تاریخی در خود دارند که می‌توان آن‌ها را «لحظه‌های جهش گفتمانی» نامید. انقلاب اسلامی یکی از این لحظه‌هاست؛ رخدادی که نه صرفاً در سطح قدرت سیاسی، بلکه در سطح معنا و هویت اجتماعی جامعه ایرانی دگرگونی آفرید. در میان همه عناصر این تحول، نقش‌آفرینی زنان جایگاهی ممتاز دارد؛ تا آنجا که امام خمینی(ره) در توصیف این دگرگونی تصریح کردند: «آنچه در ایران بزرگ‌تر از هر چیز بود، تحولی است که در بانوان ایران حاصل شد» (۲/۳/۱۳۶۰). این گزاره در واقع بیانگر یک قاعده گفتمانی است: هرگاه زنان به متن تحولات اجتماعی وارد شوند، تاریخ شتابی دیگر می‌یابد. در گفتمان انقلاب اسلامی، زن نه به‌عنوان یک کنشگر حاشیه‌ای، بلکه به‌مثابه یکی از پیشران‌های اصلی تحول اجتماعی تعریف شد. این تعریف تازه، بخشی از بازآرایی معنایی جامعه ایرانی بود. زن انقلابی در این چارچوب هم حامل هویت فرهنگی و دینی جامعه بود و هم عامل کنش اجتماعی و سیاسی. به همین دلیل امام خمینی (ره) در همان سال‌های نخست انقلاب با صراحت از ضرورت گسترش میدان حضور زنان سخن گفتند: «خواهرهایی که تاکنون داخل مسائل روز نبودند، داخل بشوند» (۲۹/۶/۱۳۵۸). این فراخوان، صرفاً دعوت به مشارکت اجتماعی نبود؛ بلکه تثبیت جایگاه زن به‌عنوان سوژه فعال در تحولات تاریخی جامعه به شمار می‌آمد. همین منطق گفتمانی امروز نیز در آنچه از آن به‌عنوان «جنگ رمضان یا جنگ تحمیلی سوم» یاد می‌شود، قابل مشاهده است. اگر جنگ تحمیلی نخست در میدان نظامی و دفاع مقدس شکل گرفت و مراحل بعدی آن در عرصه‌های امنیتی و منطقه‌ای ادامه یافت، مرحله کنونی از منظر قدرت نرم بیش از هر چیز در میدان افکار عمومی، فرهنگ، اقتصاد اجتماعی و زیست روزمره جریان دارد. در چنین میدانی، مقاومت بیش از آنکه در خطوط کلاسیک نبرد شکل گیرد، در شبکه‌های اجتماعیِ جامعه و در کنش‌های روزمره مردم معنا پیدا می‌کند. در این میان، زنان به دلیل جایگاه ویژه‌شان در ساختار اجتماعی و فرهنگی جامعه، بار دیگر در خط مقدم تولید امید اجتماعی، حفظ همبستگی و تقویت سرمایه اجتماعی قرار گرفته‌اند. اما درست در همین نقطه است که تقابل گفتمانی نیز آشکار می‌شود. زیرا هرجا یک نیروی اجتماعی به عنصر پیشران تبدیل شود، تلاش برای مصادره معنای آن نیز آغاز می‌شود. به عنوان مثال در سال ۱۴۰۱، یکی از مهم‌ترین راهبردهای خط تحریف و آشوب، دقیقاً بر همین محور شکل گرفت: بهره‌برداری از ارزش و جایگاه زن در جامعه ایرانی برای تعریف نوعی کنشگری جعلی و فرعی. در این روایت بدیل، تلاش شد تا مسئله‌ای مانند حجاب به‌عنوان «محور مبارزه زن ایرانی» بازنمایی شود؛ گویی هویت و کنش تاریخی زن ایرانی در نزاعی تقلیل‌یافته بر سر یک نماد ظاهری خلاصه می‌شود. 📝 فصلنامه اقلیما مجله تخصصی زن،‌ جنسیت و جامعه eqlimamag.ir 📗 @Eqlima_Mag