بفرمایید دقیقاً تا کجا و چقدر بکوشیم تا... ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin

💠 تمام این رسانه‌ها باید مربی این جامعه باشند. ‌ صحیفه امام، ج۹، ص۱۵۴ ┄┄┅┅┅❅🇮🇷❅┅┅┅┄┄ @khomeiniicpikw 🌐 https://zil.ink/khomeini.icpikw

✍🏻 مربی بودن رسانه ⚪ حضرت امام خمینی(ره) فرمودند: «تمام این رسانه‌ها باید مربی این جامعه باشند.» صحیفه امام، ج۹، ص۱۵۴ این جمله را می‌توان یکی از گزاره‌های مهم‌ درباره نسبت رسانه و جامعه دانست؛ گزاره‌ای که رسانه را صرفاً ابزار انتقال خبر یا بازتاب‌دهنده منفعل واقعیت نمی‌بیند، بلکه برای آن در شکل‌گیری آگاهی، نگرش و فرهنگ عمومی، مسئولیت قائل است. ◾البته «مربی بودن رسانه» به این معنا نیست که رسانه باید به جای جامعه فکر کند، موعظه‌گر باشد یا به ابزار تبلیغ و تلقین تبدیل شود. رسانه در معنای حرفه‌ای و مدرن، نه مدرسه است و نه منبر. اما رسانه، خواه بخواهد و خواه نخواهد، با انتخاب اینکه چه چیزی را ببیند، چه چیزی را برجسته کند، چه چیزی را به حاشیه ببرد، با چه واژگانی روایت کند، چه تصویری از کنشگران بسازد و یک رویداد را در چه قاب و زمینه‌ای به مخاطب عرضه کند، بر کیفیت ادراک عمومی از واقعیت اثر می‌گذارد. از این منظر، «مربی جامعه بودن» را می‌توان به معنای مسئولیت رسانه در ارتقای کیفیت فهم عمومی دانست؛ یعنی کمک به اینکه جامعه دقیق‌تر ببیند، بهتر بفهمد، میان خبر و تحلیل و نظر تمایز بگذارد، پیچیدگی مسائل را درک کند، امکان شنیدن صدای دیگری را داشته باشد و در نهایت، به جای واکنش هیجانی، امکان داوری عقلانی پیدا کند. 🔺اما رسانه‌های ما تا چه اندازه به چنین نقشی وفادارند؟ رسانه‌ای که حقیقت را در قاب منافع سیاسی، جناحی و قطبی بازنمایی می‌کند، چگونه می‌تواند در معنای عمیق کلمه مربی جامعه باشد؟ مسئله فقط دروغ یا خبر نادرست نیست. حتی رسانه‌ای که اطلاعات درست منتشر می‌کند، اگر واقعیت را به شکلی گزینشی انتخاب و قاب‌بندی کند، برخی صداها را دائماً برجسته و برخی دیگر را حذف کند، از واژگان تحریک‌کننده استفاده کند یا یک مسئله پیچیده را به دوگانه‌ای ساده و هیجانی فروبکاهد، می‌تواند بر ادراک و قضاوت عمومی اثر بگذارد. رسانه فقط با آنچه می‌گوید اثر نمی‌گذارد؛ با آنچه نمی‌گوید، با نحوه گفتن و با قاب‌بندی آنچه می‌گوید نیز اثر می‌گذارد. اینجاست که مفهوم «مربی بودن» اهمیت پیدا می‌کند. رسانه وقتی در مسیر تربیت اجتماعی حرکت می‌کند که آگاهی بسازد، نه صرفاً هیجان؛ مسئله را روشن کند، نه اینکه آن را به خوراک منازعات سیاسی تبدیل کند؛ زمینه و پیچیدگی واقعیت را نشان دهد، نه اینکه واقعیت را در قاب‌های از پیش تعیین‌شده مصرف کند؛ امکان گفت‌وگو ایجاد کند، نه اینکه صرفاً مخاطب را در برابر مخاطب قرار دهد. این البته به معنای بی‌طرفی مطلق و غیرممکن رسانه نیست. رسانه نمی‌تواند کاملاً فارغ از ارزش‌ها، انتخاب‌ها و زاویه دید باشد. انتخاب موضوع، اولویت‌بندی مسائل و حتی انتخاب تیتر، ذاتاً با نوعی گزینش همراه است. مسئله اصلی این نیست که رسانه «هیچ موضعی نداشته باشد»؛ مسئله این است که موضع، جای حقیقت را نگیرد و منفعت سیاسی و جناحی، معیار اصلی صورت‌بندی واقعیت نشود. رسانه حرفه‌ای می‌تواند منتقد باشد، می‌تواند پرسشگر باشد، می‌تواند حتی موضع روشن داشته باشد؛ اما میان نقد و تخریب، تحلیل و تحریک، اقناع و تهییج، برجسته‌سازی و تحریف، و روایت مسئولانه و قاب‌بندی جهت‌دار تفاوتی اساسی وجود دارد. 🔺آنچه امروز باید درباره آن تأمل کرد، عادی‌شدن بخشی از این وضعیت است؛ اینکه گاهی کنش رسانه‌ای هرچه هیجانی‌تر، قطبی‌تر و جنجالی‌تر باشد، «اثرگذارتر» تلقی می‌شود؛ گویی میزان دیده‌شدن و برانگیختن واکنش، جای کیفیت آگاهی‌ای را گرفته است که رسانه در جامعه تولید می‌کند. در چنین شرایطی، رسانه ممکن است به جای آنکه سرمایه اجتماعی و عقلانیت عمومی را تقویت کند، ناخواسته به بازتولید دوقطبی‌سازی، بی‌اعتمادی، سوءتفاهم اجتماعی و فرسایش گفت‌وگوی عمومی کمک کند. در حالی که اگر همین یک جمله امام، نه صرفاً به عنوان یک توصیه تاریخی، بلکه به عنوان یک اصل حرفه‌ای و اخلاقی در سیاست‌گذاری رسانه‌ای جدی گرفته می‌شد، شاید پرسش اصلی رسانه این نبود که: «چگونه بیشتر دیده شویم؟» بلکه این بود که: «آنچه امروز منتشر می‌کنیم، جامعه آن را چگونه می‌بیند و چگونه جامعه را به اندیشه وا می‌دارد؟» آیا مخاطب را آگاه‌تر می‌کند یا صرفاً عصبانی‌تر؟ آیا قدرت تشخیص او را افزایش می‌دهد یا او را به یک واکنش فوری و احساسی سوق می‌دهد؟ آیا امکان گفت‌وگو را بیشتر می‌کند یا شکاف اجتماعی را عمیق‌تر؟ آیا به او کمک می‌کند مسئله را بفهمد یا صرفاً یک طرف دعوا را انتخاب کند؟ ادامه👇🏻

◾این شاید معنای امروزین همان تعبیر «مربی جامعه» باشد. مربی بودن رسانه، یعنی کمک به ساختن جامعه‌ای که بهتر می‌بیند، دقیق‌تر می‌فهمد، منصفانه‌تر داوری می‌کند و مسئولانه‌تر گفت‌وگو می‌کند؛ نه جامعه‌ای که فقط سریع‌تر واکنش نشان می‌دهد. اگر رسانه‌ها این اصل را جدی می‌گرفتند، لزوماً سیاسی‌نبودند؛ اما سیاست‌زده هم نمی‌شدند. می‌توانستند نقد کنند، اما نه برای تخریب؛ می‌توانستند مطالبه‌گری کنند، اما نه برای قطبی‌سازی؛ می‌توانستند روایت متفاوت ارائه دهند، اما نه با حذف و تحریف روایت رقیب؛ و می‌توانستند بر افکار عمومی اثر بگذارند، اما نه با تحریک هیجانی آن، بلکه با ارتقای کیفیت فهم و داوری عمومی. شاید مسئله امروز رسانه، بیش از آنکه فقدان قدرت اثرگذاری باشد، نحوه استفاده از این قدرت است. و به همین دلیل، پرسش همچنان جدی و قابل تأمل است: رسانه‌ای که بیش از آگاهی، هیجان تولید می‌کند؛ بیش از گفت‌وگو، قطب‌بندی می‌کند؛ و بیش از حقیقت، درگیر منافع سیاسی و جناحی می‌شود، تا چه اندازه می‌تواند «مربی جامعه» باشد؟ حضرت امام(ره) رسانه را برای جامعه می‌خواست؛ نه جامعه را برای رسانه. و اگر «مربی جامعه بودن» را به معنای ارتقای آگاهی، عقلانیت، اخلاق گفت‌وگو و قدرت تشخیص عمومی بفهمیم، شاید امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند بازگشت به همین پرسش باشیم: رسانه‌ای که بر ذهن و ادراک جامعه اثر می‌گذارد، در برابر کیفیت این اثر چه مسئولیتی دارد؟ ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin

برنامه چاووش | میز نقد | ۱۹ مرداد ۱۴۰۵ موضوع انسانیت گزینشی سلبریتی‌ها چند دقیقه کوتاه درباره نسبت سلبریتی‌ها با گفتمان جمهوری اسلامی ایران صحبت کردم. مشاهده کل برنامه در تلوبیون ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin

اتحاد حول اصول ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin

🔺بازنشر این مطلب در روزنامه اطلاعات: سه شنبه ۲۰ مرداد ۱۴۰۵ | صفحه ۲ سیاسی https://media.ettelaat.com/d/2026/08/10/0/370797.pdf?ts=1786388676000 @tina_ch_amin

قابل کتمان نیست که در چند سال اخیر، در برنامه‌ها یا محافل مختلف یا در نوشته‌هایم، چقدر به تکرار از شیوه نادرست معرفی و ترویج و تبیین وصیت‌نامه سیاسی-الهی حضرت امام گفته‌ام. اینکه شیوه نادرست ارائه آن در قالب واحد اجباری درسی، هیچ کمکی به ترویج معرفتی آن نکرده؛ در صورتی که اتفاقا این متن نه تنها باید قطب‌نمای سیاستمدار ج.ا باشد بلکه نقطه شروع مواجهه معرفتی دانش‌آموزان و دانشجویان با شعائر انقلاب است. و با ارائه نادرست آن چقدر به ترویج و تبیینش ضربه زده‌اند و چقدر بسط معرفتی آن را به تعویق انداخته‌اند. دقیقاً منظورم همین چیزی است که مهمان اخیر برنامه وضعیت، خانم سارا دستوم از تجربه خودشان درباره این موضوع می‌گویند. این قسمت از برنامه وضعیت را در آپارات و اینستاگرام و تلگرام و بله و یوتیوب ببینید: @vaziat_talks ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin

#بازنشر زیرا به نظرم این دست پالس‌ها یکی از دلایل تشدید کننده و زمینه‌ساز جنگ سوم (رمضان) بوده... و این روزها نیاز است مجدد به آن اشاره شود... 👇🏻👇🏻 ما به چگونگی بسطِ غیرشعاریِ «ما می‌توانیم» نیاز داریم تا از ویروسِ «خودتحقیری ملی» کمتر آسیب ببینیم. بافتِ اقرار به ناتوانی مهم است! در بافتی نشانهٔ صداقت و روراستی با مردم است و تکرارش به دفعات در بافت‌های دیگر زمینه‌ساز مداخلهٔ سلطه‌گر... رتوریک سیاسی، یعنی بدانی در لحظه چگونه بر مبنای فضیلت صداقت با ملت حرف بزنی که هم درک و همدلی داخلی را تقویت کند، هم پذیرفتگی و جلب مشارکت را ایجاد کند و هم بازتاب بیرونی‌اش غیردیپلماتیک نبوده و خودتخریبی به دنبال نداشته باشد. ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin

🎞 نباید این‌قدر پالس ضعف بدهیم! 👤 این گفت‌وگو اواخر فرودین ۱۴۰۵ بود. #بازنشر زیرا به نظرم این دست پالس‌ها یکی از دلایل تشدید کننده و زمینه‌ساز جنگ سوم (رمضان) بوده... و این روزها نیاز است مجدد به آن اشاره شود... ‌ 👇🏻👇🏻 ❗️صداقت در بیان مشکلات لازم است، اما ایستادن روی «نمی‌توانیم» و تکرار ناتوانی، پیام ضعف می‌فرستد و به‌جای آن باید مسئله را درست فهمید، راه‌حل ساخت، مانع را برداشت و به نتیجه رسید. 👈🏻صراحت در بیانِ مشکلات، نشانه‌ی بلوغ و صداقت است؛ اما تکرار مداومِ «نمی‌توانیم» نه تحلیل واقع‌بینانه، که ارسالِ یک سیگنالِ فرسوده‌کننده به ذهنِ جمعی است. ➕ فیلم کامل جلسه را اینجا در آپارات فکرت ببینید... 📍 #کلیپ | #جنگ‌نامه 🌱 فکرت | گفت‌وگویی برای ساخت فردا 🔅@fekrat_media🔅 ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin

🔻محقّقانِ جبهۀ فکریِ انقلاب -۱ [حسن رحیم‌پورازغدی]. در عرصۀ معرفت، خطّ‌شکنی کرد و در برابر موج لیبرالیسمِ شبه‌روشنفکریِ دهۀ هفتاد، سرسختانه ایستاد و یک‌تنه، همۀ آنها را نقد کشید و منفعل کرد. هیچ‌کس در جریان و جبهۀ لیبرال‌های ایرانی وجود ندارد که بتواند از عهدۀ مواجهۀ نظری با او برآید. در لحظه‌های آغازینِ صیرورت قرار داشتم که وی را شناختم و از آن پس، مباحث او را دنبال کردم. رسالت او، گشودن یک معبر برای مؤمنانه اندیشیدن بود و کامیاب نیز شد. افق‌گشایی کرد و نسل سوّم انقلاب را امتداد هویّتی و انقلابی بخشید. البته از وی گلایه دارم که به‌طور مستقیم و مسئولانه، نیروسازی و شاگردپردازی نکرد و تنها بر گفتارهای رسانه‌ای بسنده نمود. https://eitaa.com/rahimpour [حسن عباسی]. یک راهبردپردازِ تمام‌عیار است؛ از این نظر، همتا ندارد و یکه‌تاز است. او بود که برای نخستین‌بار، مطالعات راهبردی را به‌عنوان یک چشم‌انداز نظری، در جامعۀ فکریِ انقلابی، بیان و کاربردی کرد. نسل من، وام‌دار تبیین‌های موشکافانه و منحصربه‌فرد اوست. کثیرالاضلاع است؛ اما همچنان عمق خویش را حفظ کرده است. هم علم است و هم غیرت؛ هم کلّ‌نگر است و هم باریک‌بین. نگاهِ خاص، آفریده و بدین‌جهت، نمی‌توان وی را ندید. اندوخته‌هایی در انبان معرفت دارد که استثنائی هستند. https://eitaa.com/Hasanabbasi_ir [محمدحسین رجبی‌دوانی]. تاریخ اسلام را سطربه‌سطر می‌شناسد؛ چنانکه گویا در گذشته زیسته است. دقیق فکر می‌کند و با تأمّل سخن می‌گوید. هم عاقل و فهیم است، هم اخلاقی و مهذب، هم شجاع و انقلابی. از تاریخ‌گوییِ محض و‌ بی‌اعتنا به اینجا و اکنون، پرهیز دارد و در تناسب با اقتضای زمانه و تطبیق با خلاءهای آن، نقل و تحلیل می‌کند. در چهره‌اش، نورِ عبودیّت نمایان است. https://eitaa.com/rajabidavani [شهریار زرشناس]. غرب را بلعیده است؛ هرچند غربی و غرب‌زده نیست. آنچنان در تاریخ و فلسفه و فرهنگ غربی، غور و تعمّق کرده که اسباب حیرت است. به‌واقع، متفکّر است و قدرت تحلیل و خلاقیّت دارد. از غرب، فراوان خوانده، اما هرگز اسیر استحاله و چرخش نشده است. هرچه بیشتر از غرب خوانده، فاصلۀ هویّتی و معناییِ بیشتری از آن گرفته است. یک انقلابیِ اندیشمند است که مسیر تقابل و چالش با لیبرال‌های ایرانی را در پیش گرفته است. ادبیات خاص و سبک گفتار ویژه آفریده است. یار غارِ آوینی بوده و از وی، خاطراتی دارد بسی شنیدنی. https://eitaa.com/shahriyarzarshenas [محمدحسن وکیلی]. یک عالمِ دینیِ اهل سلوک و معرفت که در عین اتکای به سنّت اصیلِ حوزوی، روزآمد و عینی است و به اکنون می‌پردازد و مواضع انقلابی دارد. ریشه‌های شخصیّتی عارفانه‌اش، معارفش را سویۀ معنوی بخشیده است. خشک و سرد نیست، بلکه از منظر معرفتِ توحیدی به مسائل می‌نگرد. این نگاه را وام‌دار علامۀ طهرانی است که نسل‌های پس از خود را به راهی نو، رهنمون ساخت. خوش‌فهم و اهل مداقه و تدبّر است. می‌تواند به مسأله، امتداد بدهد و برای آن، فروع و اضلاع نوپدید بیا فریند. https://eitaa.com/mhva_ir [محمدرضا کائینی]. تسلّطش به تاریخ معاصر، ستودنی است؛ نه فقط به رویدادها، بلکه به جزئیّات شخصیّت‌ها. تاریخ معاصر را به‌گونه‌ای خاص، دریافته و در مقام فهم و تحلیل برآمده است. گفته‌هایش، آکنده از دقایق و لطایف تاریخی است که شگفتی می‌آفریند. بی‌موضع و انتزاعی و گذشته‌زده نیست، بلکه یک انقلابیِ اصیل است که سنگرِ غنیِ تاریخ را برای مبارزه و مجاهده برگزیده است. ذهنش، حاضر و فعّال است و با تاریخ، اُنس عاشقانه یافته است. در مصاحبت با وی، بیشتر باید شنید تا متقبّل زحمتِ مطالعات تاریخیِ فراوان نگشت. https://eitaa.com/r_kaeini [آزاده محمودیان]. به نظریه‌پردازی در زمینۀ ماهیّت و مقوّماتِ عالمِ ارتباطی انقلاب، اهتمام می‌ورزد. قلمی دارد فاخر و قویم. بر آثار علامه حسن‌زاده، اشراف و احاطه دارد. متأثّر از سیّدمرتضی آوینی است. یک مؤمن انقلابی است که هویّت اصیل و خالصش، در نوشته‌هایش آشکار است. اهل تعمّق و تأمّل است و محقّقانه، قلم می‌فرساید. در پی ایجاد و خلقِ معرفت انقلابی است و به این دلیل، می‌اندیشد. در آیندۀ نزدیک، بیشتر خواهد درخشید. https://eitaa.com/AzadeMahmoudian [تینا چهارسوقی‌امین]. مبدعِ گشودنِ یک باب معرفتیِ جدید در ایران است؛ گفتمان‌پژوهی در مقام بیان و روایت. در طول سال‌های اخیر، از این دریچه به مسائل انقلاب نگریست. صورت‌گرِ روایت است و به نحوۀ گفتن می‌پردازد. از این جهت است که دستی در ساحت سیاست دارد و سیاست کنونی ما را به نقد می‌طلبد. روایت منهای بیان، تعاریفی بیش نیست. تجربۀ روشنفکری سکولار نشان داد که ادبیات گفتاری و صورت سخن ما، آنچنان که باید نیست. ما در بند معنا مانده‌ایم و از قالب و قاب، غفلت ورزیده‌ایم. https://eitaa.com/Tina_Ch_Amin مهدی جمشیدی https://eitaa.com/mahdi_jamshidi60