دیگه هیچی نمی‌گم… ولی واقعا بعضیا چرا نمی‌فهمن؟ حرفم ساده‌ست: برای شناخت قبل از ازدواج، با نظارت خانواده بیرون برید، رفتار طرف مقابل رو ببینید، واکنش‌هاش رو موقع شرایط مختلف بسنجید. این کجاش ترویج روابط نامحرم یا بی‌بند و باریه؟ واقعا عجیبه که بعضیا هر چیزی رو اشتباه تفسیر می‌کنن. میگم آدم‌ها با آگاهی،و زیر نظر خانواده تصمیم بگیرن، نه اینکه بعدا حسرت بخورن یا آسیب ببینن. این که من می‌گم «با خانواده و کنترل شده» یعنی همه چیز سالم و منطقیه، نه اینکه کسی بخواد قانون یا اخلاق رو دور بزنه. حالا اگه کسی فکر می‌کنه این ترویج رابطه‌ست، باید بپذیره که خودش نیاز به یادگیری اصول درست شناخت قبل ازدواج داره.

بدجوری قفلم...

چه امتحان سختیه، یاد این آیه افتادم... آیه ۲۸ سوره مبارکه انفال «واعْلَمُوا أَنَّمَا أَمْوَالُکُمْ وَأَوْلَادُکُمْ فِتْنَةٌ وَأَنَّ اللَّهَ عِنْدَهُ أَجْرٌ عَظِیمٌ» «و بدانید اموال و اولاد شما وسیله آزمایش‌اند و پاداش عظیم (برای آنها که‌ از عهده امتحان برآیند) نزد خدا است»...

من از تو چیزی نمی خوام آقا من به تو تا ابد بدهکارم..

می‌گفت؛ نصف حرف‌هامون رو می‌خوریم؛ نصفشم می‌نویسیم و پاک میکنیم؛ بقیه‌ش هم که سکوته...! و حقیقتا چقدرکه این روزها دارم این جمله رو زندگی میکنم..

++++++++++

یه روزی با بعضیا تو خیابونای شهر قدم زدی، خندیدی، گریه کردی، حرف زدی… حالا که رفتن، دلت یه جوری تنگ می‌شه که حتی وقتی تو خیابون راه میری، چشمات دنبال یه سایه می‌گرده، دنبال یه آشنا، حتی یه رد پا از گذشته… حس می‌کنی یه لحظه شاید دوباره ببینیشون، حتی اگر ندونی کی یا کجا… ولی هیچ‌کس نیست، فقط خیابونا مونده و خاطره‌ها...

چرا دل ما همیشه تنگه؟ چرا اونا هیچ وقت سراغمون نمیان؟ مگه نمیگن خاک سرده پس چرا خاطره‌ها و آدما از یادمون نمیرن؟!