بدجوری قفلم...

چه امتحان سختیه، یاد این آیه افتادم... آیه ۲۸ سوره مبارکه انفال «واعْلَمُوا أَنَّمَا أَمْوَالُکُمْ وَأَوْلَادُکُمْ فِتْنَةٌ وَأَنَّ اللَّهَ عِنْدَهُ أَجْرٌ عَظِیمٌ» «و بدانید اموال و اولاد شما وسیله آزمایش‌اند و پاداش عظیم (برای آنها که‌ از عهده امتحان برآیند) نزد خدا است»...

من از تو چیزی نمی خوام آقا من به تو تا ابد بدهکارم..

می‌گفت؛ نصف حرف‌هامون رو می‌خوریم؛ نصفشم می‌نویسیم و پاک میکنیم؛ بقیه‌ش هم که سکوته...! و حقیقتا چقدرکه این روزها دارم این جمله رو زندگی میکنم..

++++++++++

یه روزی با بعضیا تو خیابونای شهر قدم زدی، خندیدی، گریه کردی، حرف زدی… حالا که رفتن، دلت یه جوری تنگ می‌شه که حتی وقتی تو خیابون راه میری، چشمات دنبال یه سایه می‌گرده، دنبال یه آشنا، حتی یه رد پا از گذشته… حس می‌کنی یه لحظه شاید دوباره ببینیشون، حتی اگر ندونی کی یا کجا… ولی هیچ‌کس نیست، فقط خیابونا مونده و خاطره‌ها...

چرا دل ما همیشه تنگه؟ چرا اونا هیچ وقت سراغمون نمیان؟ مگه نمیگن خاک سرده پس چرا خاطره‌ها و آدما از یادمون نمیرن؟!

سلام‌علیکم...